Σήμερα γιορτάζω 6 μήνες χωρισμού (λόγω κέρατου…)

 

«Γιορτάζω σήμερα. Τους 6 μήνες από την ημέρα που μηδένισα το κοντέρ της προηγούμενης ζωής μου και ξανάρχισα να ζω. Δεν είναι εύκολο στα 40 σου να βάλεις φωτιά στα φρένα και να αφήσεις πίσω σου ό,τι σε πονούσε, σε αδικούσε, σε πρόσβαλε για να πας στο άγνωστο. Εγώ δεν είχα βάρκα την ελπίδα, αλλά την πεποίθηση ότι χρωστούσα σε μένα αυτό μου του άξιζε. Τίποτα περισσότερο, τίποτα λιγότερο.

«Άντρας ήταν η πηγή του κακού, τι άλλο; Ένας άντρας με τον οποίο μοιράστηκα 13 χρόνια, απέκτησα την νεράιδά μου κι έχασα τον ευατό μου. Φαινομενικά είμαστε από τα ζευγάρια που οι γύρω μας τα ζήλευαν. Ταιριαστοί, αγαπημένοι, ερωτευμένοι. Τα άτιμα τα φαινόμενα πόσο απατούν. Όσο απατούσε και ο πρώην άντρας μου εμένα. Κατά συρροή και κατ΄ εξακολούθηση κύριε πρόεδρε…

«Το κατάλαβα πριν από περίπου τρία χρόνια. Πέρασα όλα τα στάδια της ξεφτίλας που περνάμε οι γυναίκες όταν ανακαλύπτουμε το κέρατο. Έψαξα κινητά, σακάκια, συρτάρια, αυτοκίνητα… Κατηγόρησα εμένα, είπα ότι ίσως τον παραμέλησα και έπεσα με τα μούτρα στην κόρη μας, το απέδωσα στην ρουτίνα της καθημερινότητας, στα οικονομικά προβλήματα που περνάμε κι εμείς όπως όλοι, στα 5 κιλάκια που είχα βάλει… Φυσικά τον συγχώρεσα. Στον εξευτελισμό ή το τερματίζεις ή μην τον ζήσεις καλύτερα. Μετά την πρώτη συγχώρεση, άρχισα να το παίζω Μελίνα Μερκούρη. Συγχώρεσα και ένα και δυο και τρία και τέσσερα…και πολλά κέρατα.

«Το καλό με τα κέρατα είναι ότι σπανίως κάνουν μοναχική καριέρα. Έρχονται πάντα σε γκρουπάκια, πολλά μαζί, κάνουν μπούγιο που λένε στο χωριό μου. Ετσι σε βοηθάνε να καταλάβεις ότι δεν έχεις ΕΣΥ το πρόβλημα. ΑΥΤΟΣ έχει το πρόβλημα. ΕΣΥ είσαι μια χαρά γυναίκα. Ηλίθια γιατί μένεις, αλλά κατά τ΄ άλλα μια χαρά. Έμεινα, προσπαθώντας να τον βοηθήσω, ελπίζοντας ότι κάτι θα αλλάξει, έκανα ό,τι θεωρούσα καλύτερο για το παιδί μας, όμως πριν από έξι μήνες έπιασα πάτο.

«Δεν έγινε κάτι κοσμογονικό. Απλώς ξύπνησα ένα πρωί, κοιτάχτηκα στον καθρέφτη και είπα στα μούτρα μου «εκεί έξω κοριτσάρα μου υπάρχει σίγουρα ένας άντρας που θα τα έδινε όλα για πάρτη σου. Βρες τον, ή πέρνα και μόνη σου καλά». Η αντίστροφη μέτρηση είχε αρχίσει. Όταν γύρισα από τη δουλειά εκείνη τη μέρα και είδα τον πρώην άντρα μου, μου φάνηκε διαφορετικός. «Μικρούλης», καημένος, δυστυχής. Μα@&@ας (συγχωράτε με αλλά δεν αποδίδεται με άλλη λέξη αυτό το συναίσθημα).

«Τρεις μέρες μετά, βγήκα για πρώτη φορά στα 13 χρόνια γάμου, μόνη με μια παρέα συναδέλφων. Ένιωσα όμορφη! Με ρωτούσαν όλοι τι είχα κάνει κι έλαμπα. Φλέρταρα! Την επόμενη το πρωί, του είπα ότι θέλω να χωρίσουμε. Δεν με ενδιέφερε να ζούμε μαζί και ο καθένας να κάνει τη ζωή του. Ήθελα τη δική μου ζωή πίσω! Τον λυπήθηκα. Αλήθεια σου λεω. Ό,τι κι αν είναι, τον αγαπώ αυτόν τον άνθρωπο γιατί μοιράστηκα μαζί του χαρές και λύπες, γιατί είναι ο πατέρας της μικρής μου, γιατί έχει καλή ψυχή. Αλλά μου «είχε τελειώσει». Είτε έβλεπα απέναντί μου έναν τρίτο μου ξάδελφο, είτε τον άντρα που κάποτε ερωτεύτηκα, το ίδιο και το αυτό ήταν.

«Σαν να έχασε τη γη κάτω από τα πόδια του μου φάνηκε. Παρακάλεσε, έκλαψε, χτυπήθηκε… Όμως το νήμα είχε κοπεί. Ήξερα πια, ότι η λύπη, ο φόβος, το βόλεμα και η συνήθεια δεν είναι λόγοι να μένεις σε μία σχέση που σε κάνει να πονάς. Έτσι, έφυγα.13 Δεκεμβρίου 2016. Παραμονές Χριστουγέννων. Τον άφησα μόνο στο σπίτι, με το δέντρο στολισμένο και τα φωτάκια να αναβοσβήνουν για να φωτίζουν τα σκοτάδια που έχει μέσα του.

«Σήμερα, ακριβώς 6 μήνες μετά, δεν υπάρχει κάποιος άντρας στη ζωή μου, αν και άρχισα να βγαίνω με τον αδελφό ενός συναδέλφου. Light πράγματα, τρυφερά, αλλά κυρίως καθάρια. Ξαναβρήκα τον εαυτό μου. Είμαι καλά. Είμαι 40 χρονών και νιώθω ότι η ζωή είναι μπροστά μου. Όσο για τον ερωτύλο; Ένας 53άρης σε απόγνωση, που σέρνεται με γκομενίτσες και προσπαθεί να καταλάβει τι πήγε στραβά και δεν έχει πια και την πίτα ολόκληρη και τον σκύλο χορτάτο.

«Σε ευχαριστώ που με διάβασες. Το γράψιμο δεν ήταν ποτέ το δυνατό μου σημείο. Κάνε ό,τι αλλαγές θέλεις αν δημοσιεύσεις το email μου. Βάλε και καμιά χαριτωμενιά από αυτές που έχω παρατηρήσει ότι γράφεις και με κάνεις και γελάω. Θέλω μόνο μία χάρη. Να γράψεις οπωσδήποτε τις τρεις παρακάτω προτάσεις:

«Το μήνυμά μου δεν είναι «διαλύστε τα σπίτια σας».
Το μήνυμά μου είναι «διεκδικήστε αυτό που σας αξίζει γιατί ζούμε μόνο μια φορά. Δεύτερη ζωή δεν έχει«.

Στ. Στ.
Νέα Φιλαδέλφεια

thisimarias.com

Σχετικά Άρθρα


Αφήστε το σχόλιο σας

*

code