Στα ΑΤΜ πλαφόν, στη μπουζουκλερί δεν έπεφτε καρφίτσα…

 

Απορούσα αν όλο αυτό το χρονικό διάστημα, αυτές τις εβδομάδες, από την αναγγελία του δημοψηφίσματος έως και σήμερα, οι άνθρωποι εξακολουθούσαν να ζουν με τους ίδιους ρυθμούς.

Είναι γεγονός πως στο άκουσμα του δημοψηφίσματος εγώ προσωπικά «πάγωσα». Συνειδητοποίησα πως η αβεβαιότητα ήταν πιο βέβαιη από ποτέ. Σκέφτηκα, όπως και αρκετοί γνωστοί μου, να κάνω οικονομία μέχρι να δω τι θα γίνει. Έκοψα όποιο έξοδο θεώρησα πως αποτελούσε πολυτέλεια, περιόρισα τις μετακινήσεις με το αμάξι – καλή είναι και η συγκοινωνία- σκέφτηκα, όπως και τις εξόδους μου.

Οι μέρες περνούσαν και εκτός από το να παρακολουθώ τις εξελίξεις δεν έκανα τίποτα. Ανησυχούσα και απορούσα παράλληλα, όπως και ακόμα απορώ, πότε και κυρίως πώς θα τελειώσει αυτό το θρίλερ. Εκείνη τη στιγμή, θέλοντας μόνη μου να δω και να κρίνω την υπάρχουσα κατάσταση άρχισα τις βόλτες στην πόλη. Ναι, όντως οι ηλικιωμένοι έκαναν καθημερινά «ουρά» έξω από τις τράπεζες από τις πρώτες πρωινές ώρες. Ναι, όντως στα ΑΤΜ υπήρχε πάντα κόσμος που περίμενε υπομονετικά για το «μεροκάματο» των 60 ή 50 ευρώ. Όχι, τα ράφια στα σουπερ μάρκετ δεν άδειασαν. Κι αν παρέμεναν άδεια για μικρό χρονικό διάστημα ήταν γιατί οι υπάλληλοι δεν προλάβαιναν να τα γεμίσουν. Ούτε η βενζίνη, όπως έλεγαν κάποιοι, τελείωσε.

Συνέχισα τις βόλτες. Αυτή τη φορά πήγα σε μεγάλο εμπορικό κέντρο των νοτίων προαστίων. Το Σάββατο, τη στιγμή που στις Βρυξέλλες οι ελληνικές προτάσεις βρίσκονταν στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων, στα καταστήματα  γινόταν κυριολεκτικά χαμός. Όλοι ψώνιζαν. Ανεξαρτήτως ηλικίας και φύλου. Όλα τα καταστήματα είχαν κόσμο είτε αυτά ήταν με ρούχα, είτε με καλλυντικά, είτε με είδη σπιτιού. Είχα μείνει άναυδη. Εκείνη τη στιγμή συνειδητοποίησα πως είτε δεν έχουμε, ως πολίτες, αντιληφθεί τι συμβαίνει είτε ξοδεύουμε ό, τι έχουμε και δεν έχουμε στις κάρτες, φοβούμενοι ένα πιθανό κούρεμα καταθέσεων.

Η περιήγησή μου στην πόλη συνεχίστηκε. Το βράδυ ήμουν καλεσμένη σε μια γιορτή σε πασίγνωστο κέντρο όπου τραγουδά «πρωτοκλασάτος» καλλιτέχνης. Τι κι αν το «κεφάλι» στοίχιζε σχεδόν μια ανάληψη; Στο μαγαζί δεν έπεφτε καρφίτσα. Ανάλογο το σκηνικό και στις παραλίες της Αττικής την Κυριακή. Ενώ οι ηγέτες προσέρχονταν στη Σύνοδο Κορυφής οι Έλληνες λιάζονταν, έπαιζαν ρακέτες, έκαναν μακροβούτια. Μηδέν άγχος, μηδέν ανησυχία.

Αυτοί είμαστε οι Έλληνες. Όσο κι αν δε θέλουμε να το παραδεχτούμε, αυτοί είμαστε. Από τη μία κινδυνεύουμε να γυρίσουμε στη δραχμή, ανησυχούμε για μισθούς, καταθέσεις και από την άλλη πάμε για ψώνια και μπάνια σαν να μη συμβαίνει τίποτα. Ας το παραδεχτούμε. Ό,τι και να συμβαίνει στη χώρα, ο Έλληνας το μπάνιο του και τη διασκέδασή του δεν την χάνει. Είμαστε η χώρα των αντιθέσεων και οι πράξεις μας το αποδεικνύουν καθημερινά!

Σχετικά Άρθρα

4 Σχόλια
  1. Ο/Η kalis λέει:

    Ενα να θυμαστε: τη Σταση του Νικα. Οταν όλες οι ομαδες (μπλε, πράσινοι, κόκκινοι και λευκοι) μετα το τέλος των ιπποδρομιών (ποδοσφαιρο της εποχης) βγηκάν έξω απο τον ιπποδρομο και δεν αφησαν κολυμπηθροξυλο όρθιο

  2. Ο/Η Σπάρτακος λέει:

    Είστε 29 ετών…δεν δικαιολογείστε να είστε τόσο εμπαθής…ειρωνεύεστε συνεχώς…τους Έλληνες που ζουν εδώ κι αγωνίζονται;που δίνουν μάχες στην καθημερινότητα τους;που δε τα παρατάνε ενώ είναι στα όρια της ανεχειας;έχετε ή παρωπίδες ή μίαν στρεβλή εικόνα της πραγματικότητας…περιγράφετε ακραίες καταστάσεις ενώ τα πλήθη των συμπατριωτών μας αγωνίζονται…σας παρακαλώ…εφόσον ζείτε στο εξωτερικό κριτικάρετε την κοινωνία στη οποία επιλέξατε να ζείτε…

  3. Ο/Η Σπάρτακος λέει:

    Bushido…ας μην είμαστε τόσο αυστηροί…ή αν θες ισοπεδωτικοί κι απόλυτοι…να μην κάνουμε αυτό που δεν θέλουμε να συμβαίνει…αυτό που ασχημαίνει την κατάσταση την ήδη νοσηρή και κακοφορμισμένη…οι δημοσιογράφοι θα πρέπει οι ίδιοι να ενδιαφερθούν για την αυτοκάθαρση τους…και των ιδίων και του σωματείου της…αλλά και κάθε κλάδος και κάθε πρόσωπο σε αυτή την πατρίδα…όμως πρώτα ας δούμε τα δικά μας ελαττώματα ως πρόσωπα…κι είναι πολλά…και βέβαια δεν αξίζει τόσο σκληρής κριτικής η χώρα μας…τέτοιου εξευτελισμού…από αλλοεθνείς είναι εν πολλοίς εξηγήσιμο…αλλά από συνέλληνες????


Αφήστε το σχόλιο σας

*