Στο aixmiradio αγάπησα Άκη Πάνου, Ζαμπέτα, Πόλυ Πάνου…

1
0

Όταν ο Χρήστος Παναγιωτόπουλος έριξε  την ιδέα του ιντερνετικού ραδιοφώνου, πριν από πολλούς μήνες, δεν φανταζόμουν ότι η όλη περιπέτεια θα έκρυβε εκπλήξεις…

Ξεκινώντας να ετοιμάζουμε την λίστα των τραγουδιών άρχισα να ανακαλύπτω τραγούδια και μουσικές που δεν θα φανταζόμουν ποτέ ότι θα άκουγα. Λόγω του γεγονότος ότι ήμουν προσκολλημένος σε άλλα είδη μουσικής, ίσως και με μια σνομπίστικη διάθεση, αγνοούσα η και απέρριπτα σημαντικά τραγούδια της ελληνικής δισκογραφίας.

Μπορεί ο Χατζιδάκις κι ο Θεοδωράκης να ήταν οι στυλοβάτες του ελληνικού τραγουδιού, αλλά και ο Άκης Πάνου δεν ήταν αμελητέος συνθέτης…

Μπορεί ο Σαββόπουλος, ο Ξαρχάκος, ο Μικρούτσικος, να άνοιξαν  δρόμους που προλείαναν το έδαφος για τους επόμενους δημιουργούς, αλλά και ο Ζαμπέτας έγραψε σπουδαία τραγούδια. Δεν αναφέρομαι τυχαία στους δύο αυτούς μεγάλους λαϊκούς συνθέτες. Ο πλούτος της μελωδίας, καθώς και οι εισαγωγές τους, ήταν  αριστουργηματικές.

Μπορεί η τραγικότητα της φωνής της Βέμπο να μεταλαμπάδευσε στοιχεία στη Φλέρυ Νταντωνάκη κι από εκεί στη Βίκυ Μοσχολιού, όμως δεν μπορώ να αγνοήσω τις σπουδαίες  ερμηνεύτριες Γιώτα Λύδια και Πόλυ Πάνου

Όπως καταλαβαίνετε το aixmi radio είναι ένα ραδιόφωνο ζυμώσεων κι ατελείωτων συζητήσεων και  διαφωνιών με τον Χρήστο Παναγιωτόπουλο…

Τα τραγούδια που ήδη ακούτε, επιλέχθηκαν με κόπο και φροντίδα και αφηγούνται την ιστορία (και) του ελληνικού τραγουδιού.…

Ας αφουγκραστούμε τον πλούτο τους κι ας ταξιδέψουμε με τις μελωδίες των  σπουδαίων δημιουργών τους…

1 ΣΧΟΛΙΟ

  1. Η Αριστερά, βάζω και τον εαυτό μου μέσα, τα είχε αυτά τα κολλήματα, Χρήστο, όταν περιφρονούσε τον Καζαντζίδη και τα τραγούδια του. Ο Καζαντζίδης ήταν ο μοναδικός της εκφραστής και αυτή τον χλεύαζε. Μέγα λάθος. Ο Καζαντζίδης ήταν και είναι η ζωντανή της ρεκλάμα, ταυτίστηκε δυστυχώς η αριστερά με την άρχουσα, αστική τάξη, που από τότε λιγουρεύονταν τη δύση και τα δυτικότροπα ακούσματα. Ο Στέλιος όμως ήταν η φωνή της ανατολής,των βυζαντινών μουσικών δρόμων, η φωνή της κοινωνίας, τα τραγούδια του ήταν κανονικό δημοσιογραφικό ρεπορτάζ των καιρών, δύσκολη βλέπεις η δεκαετία του ’50 και του ΄60. ‘Οταν ήμουν μικρή, άκουγα από τον μουσικό πατέρα μου για τη φωνή του, τα γυρίσματα, την τονικότητα, την έκταση, την ερμηνευτική του ικανότητα, το αχ του κόσμου τούτου, την άρτια άρθρωσή του. Μικρή έλεγα, ακούγοντας αυτά, αυτός δεν είναι τραγουδιστής… κασκαντέρ είναι. Μετά τον έψαξα, μέσα στα ωδεία αλλά και στους δρόμους, στις γειτονιές και στα διαβάσματα γι’αυτόν, φράση φράση τον μελέτησα, το Α του Καζαντζίδη δεν το ακουμπά κανείς, ένας λαός από πίσω του, ο Στέλιος των Ελλήνων.
    Όπως «ψάλλει» ο Καζαντζίδης τις «Άπονες εξουσίες» δεν τολμά να τις ακουμπήσει κανείς άλλος. Ούτε όλοι οι καλοί μαζί. Άκουσέ το και θα με θυμηθείς.
    ΥΓ: Το ράδιο της αιχμής, εξαιρετικό, σας ακούω συνέχεια, κυρίως κάτι ξεχασμένα τραγούδια, τι ωραία….η Φλέρυ, το αερικό….

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ