Οι σύγχρονοι Βούδες της «μη βίας»

Τρεις «φουσκωτοί» ξυλοφορτώνουν τον Δημήτρη Στρατούλη. Σύμφωνα με το ρεπορτάζ πρόκειται για τρεις χρυσαυγίτες  που έχουν επιτεθεί στον βουλευτή του ΣΥΡΙΖΑ έξω από το ΟΑΚΑ στο ημίχρονο ενός ποδοσφαιρικού αγώνα. Ακολουθούν οι συνήθεις καταδικαστικές ανακοινώσεις των κομμάτων και φυσικά η μήνυση της Χρυσής Αυγής προς το ίδιο το θύμα της επίθεσης για συκοφαντία.

Αυτά το πρώτο εικοσιτετράωρο που ακολούθησε την επίθεση. Μετά ανέλαβαν οι «άλλοι». Οι «γνωστοί άγνωστοι» που έσπευσαν να μας θυμίσουν τις επιθέσεις που έχουν δεχτεί κατά καιρούς βουλευτές και υπουργοί του ΠΑΣΟΚ και τις ΝΔ από τους «αγανακτισμένους» που συνήθως χαϊδεύει ο ΣΥΡΙΖΑ. Εκεί ξεκινά ο γνωστός συμψηφισμός της βίας «από όπου και αν προέρχεται». Οι γνωστές αναλύσεις, επιχειρηματολογίες που ταυτίζουν τον νεοναζισμό της Χρυσής Αυγής με την «αριστερή βία» στην λογική της «συνάντησης των άκρων». Μία συστηματική τακτική συκοφάντησης και αποπροσανατολισμού με πανομοιότυπες φράσεις που προκαλούν εύλογα ερωτήματα για το αν προέρχονται από κάποιο σύγχρονο εγχειρίδιο πολιτικής προπαγάνδας. Όσο και να ψάξεις, όσο και αν μελετήσεις όλες αυτές τις νεοφιλελεύθερες αναλύσεις  που ενώ ξεκινούν ως άσκηση  κριτικής στο ναζισμό και στον φασισμό, δεν θα βρεις μία που να μην καταλήγει σε μια ακόμη επίθεση στην Αριστερά.

Μια συστηματική ομογενοποίηση της βίας όπου τα «άκρα» ταυτίζονται με αποτέλεσμα οι όμοιες πρακτικές τους να ακυρώνουν τις αντίθετες ιδεολογικές τους αφετηρίες. Εσχάτως μάλιστα κάποιοι επιχειρούν να πείσουν το ακροατήριό τους  πως οι κακές πρακτικές του ενός άκρου, της Αριστεράς, ευθύνονται για την άνοδο του άλλου, της Ακροδεξιάς. Η ίδια αυτή θεωρία συγκαταλέγει στους θιασώτες της βίας ατάκτως, αποδοκιμασίες και ρίψεις γιαουρτιών, συνδικαλιστικές πρακτικές θεμιτές ή αθέμιτες, κουκουλοφόρους και εραστές του χάους. Όλα ένας χυλός, χωρίς καν διαβάθμιση από τις πρακτικές αμφίβολης αισθητικής και πολιτικής ορθότητας ως τις πράξεις δολοφονικής βίας. Οτιδήποτε, αρκεί ο πολιτικός αντίπαλος να χρεωθεί τον νεοναζισμό κι έτσι να απονομιμοποιηθεί.

Ένας πολιτικά ορθός λόγος, δημοκρατικός και δήθεν φιλειρηνικός που με ευκολία καταδικάζει τις «πρακτικές των άκρων» στο όνομα ενός δημοκρατικού πολιτικού «κέντρου». Ενός μετριοπαθούς κέντρου που στηλιτεύει την «βία των άκρων» και τηρεί σιγή ιχθύος στην κρατική βία όταν αυτή εκφράζεται είτε με γκλομπ και χημικά είτε με την μορφή της οικονομικής και κοινωνικής βίας των περικοπών, των απολύσεων και της φτωχοποίησης.

Η εξίσωση των άκρων δεν είναι τίποτε άλλο παρά μια αντίληψη που επιθυμεί να δικαιολογήσει την αναίρεση των δημοκρατικών κατακτήσεων και δικαιωμάτων στο όνομα της δήθεν υπεράσπισης της δημοκρατίας.

Ξεχνούν όμως οι νεοφιλελεύθεροι θιασώτες της «θεωρίας των άκρων» πως  η ναζιστική βία δεν είναι βία που στρέφεται εναντίον του κράτους, αλλά εναντίον της κοινωνίας και έχει ως στόχο να προκαλέσει την ένταση του κρατικού αυταρχισμού και την ακύρωση των δημοκρατικών δικαιωμάτων. Ξεχνούν ηθελημένα πως η βία των ναζιστικών οργανώσεων λειτουργεί παραπληρωματικά προς τη βία του κράτους και μάλιστα σε περιόδους κρίσης .

Είναι βολικό για τους απολογητές του «πολιτισμένου κέντρου» να υπονομεύουν τους κοινωνικούς αγώνες κρατώντας ίσες αποστάσεις ανάμεσα στο δικαίωμα του καταπιεστή να καταπιέζει και στο δικαίωμα του καταπιεζόμενου να αντιδρά με την «φιλική συμμετοχή» της Χρυσής Αυγής στον δημόσιο διάλογο με την φράση κλισέ «Καταδικάζω τη βία απ’ όπου κι αν προέρχεται»... Και η συζήτηση σταματά εκεί χωρίς οι αρνητές της βίας να μπαίνουν στον κόπο να προσδιορίσουν τον χαρακτήρα της εξορκισμένης βίας.

Μας καλούν να διαλέξουμε «Υπέρ ή κατά της βίας» σε μια αφηρημένη και γενικευμένη καταδίκη της βίας υποστηρίζοντας μια ευγενική ουτοπική, ουμανιστική κοινωνική και πολιτική στάση. Ένα δίλλημα εξωπραγματικό και ανιστόρητο καθώς παραγνωρίζει τις ως σήμερα ιστορικά αναγκαίες και δικαιωμένες βίαιες μορφές πάλης και βίας. Μια θεωρία βγαλμένη λες από τα κηρύγματα του Γκάντι και του  Βούδα και σύμφωνα με την οποία δεν υπάρχει δίκαιη βία. Με εκβιαστικό τρόπο μπαίνει το δίλλημα «βία» ή «μη βία» αφαιρώντας από την συζήτηση την ιστορική αναγκαιότητα της βίας μιας και ιστορικά, έχουν αναδειχθεί μορφές δίκαιης βίας όπως ο αγώνας εναντίον του κατακτητή σε διάφορες παραλλαγές, και φυσικά η άμυνα ενώπιον της επικείμενης βλάβης ενός αγαθού μας.

Και όμως υπάρχει δίκαιη βία, όπως υπάρχει και άδικη βία που καθίσταται νόμιμη δια της κρατικής νομιμοποίησής της.  Υπάρχει η οικονομική βία, μια βία σιωπηρή, αλλά εκκωφαντικά απάνθρωπη, που την βλέπουμε καθημερινά γύρω μας με την μορφή της ανεργίας, της υποαπασχόλησης και της φτώχειας. Η αθόρυβη αυτή νομιμοποιημένη βία είναι διαρκώς παρούσα, σαν το αίμα που κυλάει στις αρτηρίες του συστήματος- από τη ρητή βία του επιστάτη μέχρι την άρρητη βία που ασκεί στον εργαζόμενο ο τρόμος της ανεργίας και της έκπτωσης στη φτώχεια.

Ας αντιστρέψουμε λοιπόν το ερώτημα και ας το επιστρέψουμε στους εμπνευστές του. Το ερώτημα είναι: Ο πολίτης δικαιούται να αμφισβητεί, να επιδεικνύει ανυπακοή ή και να ανατρέπει με την «βία» ένα άδικο νομικό σύστημα ή τις πιο αντιδραστικές διατάξεις του;

Σε μιαν εποχή που έχει εξαπολυθεί μία επίθεση κατά των εργαζομένων με την μορφή της κοινωνικής γενοκτονίας. Σε μια εποχή που τα νομοθετήματα επιβάλλονται με την βίαιη καταστολή και την παντελή κατάργηση του εργατικού δικαίου, είναι δυνατόν να θεωρείται αντικοινωνική και ανήθικη δράση η κινητοποίηση και ο αγώνας του για την κατάργηση τους;

Οι φιλελεύθεροι «ειρηνιστές» καταδικάζουν ηθικά την βία από όπου και αν προέρχεται αλλά την ίδια ώρα συνηγορούν υπέρ της «κοινοβουλευτικής βίας» όταν αυτή εκφράζεται από την προβλεπόμενη πλειοψηφία.

Σχετικά Άρθρα

41 Σχόλια
  1. Ο/Η Γ. λέει:

    Αλήθεια κ. Κατσακέ; Η βία των ‘αριστερών’ που εκδηλώνεται με ξυλοδαρμούς καθηγητών στα πανεπιστήμια, καταλήψεις δημοσίων κτηρίων και μετατροπή τους σε κέντρα ανομίας στοχεύει στην προάσπιση της δημοκρατίας και αποτελεί ‘δικαίωμα του πολίτη’ επειδή θεωρεί ότι αδικείται; Η οικονομική βία και ανατροπές που επέρχονται είναι αποτελέσμα της στρεβλής οικονομικής ανάπτυξης. Στα πλαίσια της πάλης των τάξεων που λέει ο Μαρξ είναι θεμιτό κάθε τάξη να μάχεται για να προασπίσει τα συμφέροντά της, αλλά εντός των ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΑ ΘΕΣΜΟΘΕΤΗΜΕΝΩΝ ΚΑΝΟΝΩΝ. Όταν ξεφεύγουμε από το πλαίσιο νομιμότητας, τότε στρεφόμαστε κατά της δημοκρατίας και της κοινωνίας. Είναι άλλο εγώ να απεργώ και άλλο επειδή εγώ απεργώ, να βάζω εμπόδια, κλείνω δρόμους, κάνω καταλήψεις, ώστε να μη δουλέψουν και οι άλλοι.

    Το να διαδηλώνω και να βιαιοπραγώ με πραγματική φυσική βία, όπως στον κ. Χατζηδάκη, επειδή συρρικνώνονται τα εισοδήματά μου, δεν προσφέρει καμία διέξοδο. Πολύ παραπάνω τη στιγμή που οι βιαοπραγούντες δεν έχουν να αντιπροτείνουν την παραμικρή ρεαλιστική αντιπρόταση η οποία θα μεγαλώσει την πίτα και έτσι θα διατηρήσει το επίπεδο διαβίωσής τους. Το να προσπαθεί το κάθε άτομο να διατηρήσει τα δικά του – και ας κόψουν από τους άλλους, καμία σχέση με δημοκρατίες και ελευθερίες έχει. Αν είχα ρεαλιστική πρόταση, θα την έβαζα στο τραπέζι, και αφού περάσει από τη βάσανο των άλλων, με δημοκρατικό τρόπο η πλειοψηφία θα την αποδεχθεί και υιοθετήσει. Όταν δεν υπάρχει, η μείωση των εισοδημάτων είναι απλά νομοτέλεια: τόσα λεφτά (δεν) υπάρχουν, με τόσα θα πρέπει να πορευτούμε, και οι φιλευλεύθεροι ειρηνιστές και οι βιαοπραγούντες των δύο άκρων. Αν αυτό εσείς το ονομάζετε οικονομική βία, η οποία μάλιστα δικαιολογεί την εικόνα του κ. Χατζηδάκη με τα αίματα, δεν αποδεικνύει τίποτα παραπάνω από τη ρηχότητα της σκέψης σας.

  2. Ο/Η Δημητρης λέει:

    Η απάντηση στο ερώτημα του αρθρογράφου είναι πως οχι, οι πολίτες δεν έχουν δικαίωμα να επιδεικνύουν ανυπακοή ή να προσπαθούν να ανατρέψουν με τη «βια» ενα άδικο νομικό σύστημα. Δεν έχουμε δικτατορία, όσο κι αν θα βόλευε τον αρθρογράφο, αλλά δημοκρατία και όποιος θέλει να αλλάξει το σύστημα έχει την ευκαιρία να το κάνει κάθε 4 χρόνια (το πολύ).
    Αν το αποτέλεσμα των εκλογών δεν μας βολεύει, κάνουμε λίγο και την αυτοκρίτική μας μήπως έμεις είμαστε λάθος. Δεν τα ρίχνουμε πάντα στους άλλους,

  3. Ο/Η Λεύκιος Κορνήλιος Σύλλας λέει:

    Πολύ σωστά τα λέτε κ. Κατσάκο.
    Ενώ βρισκόμαστε σε πόλεμο, έναν άθλιο οικονομικό πόλεμο.
    Ενώ μας χτυπάνε από παντού και συμβαίνουν όλα αυτά που περιγράφετε.
    Ενώ η ξενόδουλη αλήτ πρόδωσε το λαό και τη χώρα.
    Ενώ η ίδια η πατρίδα βρίσκεται πλέον σε κίνδυνο.
    Έρχονται όχι οι σύγχρονοι, αλλά οι υποκριτές Βούδες να μας διδάξουν τη μη βία…..
    Στον αληθινό πόλεμο, όσο άδικος και άνισος και αν είναι, δίνεται στον λαό η δυνατότητα να αμυνθεί.
    Στον αισχρό ακήρυχτο πόλεμο που δεχόμαστε, από την τοκογλυφική και υποκριτική Δύση, τη βάρβαρη ισλαμική ανατολή και τους εγχώριους συνεργάτες τους όλων των αποχρώσεων, εμείς καλούμεθα να παραδοθούμε άνευ όρων και άνευ αντιστάσεως. Η συνέχεια στους δρόμους…..
    Η έκρηξη είναι πλέον αναπόφευκτη γιατί δεν έδωσαν στην Ελλάδα καμιά δίκαιη και έντιμη διέξοδο. Το σώμα μας μπορεί να τρέμει από κρύο και φόβο. Η ψυχή μας ΟΧΙ.

  4. Ο/Η Kostis λέει:

    Σε μία δημοκρατία, όπου οι πολίτες είναι ελεύθεροι να ψηφίσουν και να συμμετέχουν, ελεύθεροι να διαμαρτύρονται και να επικρατούν,, δεν υπάρχει δικαιολογημένη βία….για κανένα λόγο…και τα άκρα αριστερά και η άκρα δεξιά, υποστηρίζουν πως έχουν αγαθά κίνητρα….πως θέλουν να σώσουν την κοινωνία….είναι το ίδιο φασιζουσες και το ίδιο καταδικαστέες από όλους τους δημοκρατικούς πολίτες…προφανώς όχι από όλους και ένα προκειμένω, όχι από όλους τους δημοσιογράφους που έχουν πλούσια θητεία σε δημοσιογραφικές συμμορίες που βοήθησαν να φτάσει η χώρα σε αυτό το σημείο….θα αναμένουμε και ένα άρθρο σας για τον «κομιστή»…..

  5. Ο/Η αγαμεμνων λέει:

    μου σηκωθηκε η τριχα.το αρθρο αυτο ειναι μια εξυμνηση και δικαιολογηση της αριστερης τρομοκρατιας που επι δεκαετιες εχει καταβασανισει τον ελληνικο λαο.τελικα η ακροαριστερα ειναι πιο αδιστακτη και επικινδυνη απ την ακροδεξια.

  6. Ο/Η Νατάλης λέει:

    Αν η «κοινοβουλευτική βία» είναι η θέσπιση νόμων και η βούληση επιβολής τους, τότε μάλλον πολιτικά βρίσκεστε δεξιότερα της Χρυσής Αυγής και δεν το έχετε καταλάβει ακόμα.
    Λυπάμαι που ξεχωρίζετε τη βια. Σε τι διαφέρει η μπουνιά ενός χρυσαυγίτη από έναν του σύριζα/εξωκοινοβουλευτικό της αριστεράς; Έχουν διαφορετική μάζα; ταχύτητα; δικαιολογία; Το αποτέλεσμα είναι τελικά το ίδιο. Τα δύο άκρα έχουν μια διαφορετική άποψη για το κράτος. Για τα δύο άκρα η έλλειψη του κράτους που επιθυμούν τους οδηγεί σε ακραίες συμπεριφορές, στο όνομα του δίκαιου (του καθαρόαιμου Έλληνα ή του εργάτη) που θεωρούν σωστό.
    Τελικά πόσο «δημοκράτης» είναι ένας αριστερός που πιστεύει πως η μειοψηφία πρέπει να επιβάλλεται στην πλειοψηφία; Πόσο «δημοκράτης» είναι ένας αριστερός ο οποίος θεωρεί «τιμή και καμάρι του» την ανυπακοή στους νόμους που δεν του αρέσουν;
    H απάντηση είναι απλή. Είναι τόσο δημοκράτης όσο ένας της Χ.Α.

  7. Βρε σεις; Συνέλθετε. Τι μπουρδέλα ονειρεύεστε; Η κάθε ομάδα πολιτών να έχει το δικαίωμα να ανατρέπει με την βία όποιες διατάξεις δεν της αρέσουν; Δεν μας αρέσουν τα αποτελέσματα της ηλεκτρονικής ψηφοφορίας στο Πανεπιστήμιο; Καταγγέλλουμε την ψηφοφορία ως τεχνοφασισμό και έπειτα σπάμε τα κεφάλια των αντιφρονούντων; Έχετε επαφή με την πραγματικότητα; Σιγά μην έχετε. Νομίζετε ότι ο ΣΥΡΙΖΑ και τα λοιπά έχετε 85 % του πληθυσμού μαζί σας και πάνω είναι κανένας δικτάκτορας που δεν θέτει τον εαυτό του υπό ψήφιση ποτέ. Πριν πέντε μήνες έγιναν εκλογές αγαπητέ, και μάλιστα δύο φορές γιατί την πρώτη δεν μπορούσατε ή δε θέλατε να αναλάβετε. Και το ποσοστό που πήρατε ήταν αυτό που δείχνουν και οι σημερινές δημοσκοπήσεις. 20%, και όχι από ολόκληρο τον πληθυσμό, απ’ το μισό σχεδόν πληθυσμό που ήρθε να ψηφίσει.
    Και κάτι άλλο αγαπητέ, όταν γαλουχήσαι πολιτικά απ’ το ΚΚ και μόλις μεγαλώνεις παρακαλάς την Παπαρήγα που δηλώνει καθαρά και ξάστερα (όχι παλιά, σήμερα) πως δε γουστάρει τη δημοκρατία και ότι είναι λάτρισσα του Στάλιν και του Μάο οι οποίοι μαζί με τον Χίτλερ αποτελούν την top τριάδα των Αιμοσταγών σε όλη την ιστορία της ανθρωπότητας, να συνεργαστείτε, δε δίνεις δικαιώματα; Δε δίνεις;

  8. Ο/Η γιωργος λέει:

    ειμαστε σοβαροι κυριε μου καθε ειδους βια ειναι καταδικαστεα οπως και να λεγεται αυτος και οτι και να εκπροσωπει και οτι και ναδιεκδικει εφοσον χρησιμοποιει βια

  9. Ο/Η vasos λέει:

    Εχω μεγάλη απορία για την εμφάνιση του κ. Στρατούλη , ένα τέταρτο μετά το επεισόδιο του
    υποτιθέμενου ξυλοδαρμού. Βγήκε στην τηλεόραση, ατσαλάκωτος, χωρίς ίχνος από τα χτυπήματα στο κεφάλι του , όπως ισχυρίσθηκε, ουτε γραντζουνιά δεν φάνηκε, τίποτα απολύτως
    Δεν ξέρω , αλλά σαν θέατρο μου φάνηκε, τόπαιξε όμορφα το κόλπο της προβολής.
    Δεν είμαι της χρυσής αυγής πάντως, απλά λέω τι είδα.

  10. Ο/Η Gregory λέει:

    Πες τα χρυσόστομε Κατσάκο!


Αφήστε το σχόλιο σας

*

code