Τα μαγικά καλοκαίρια της ζωής μου!

1
8

 

 

Ο Aμερικανός συγγραφέας Τόμας Μέρτον έχει πει ότι «η αγάπη είναι η πραγματική μας μοίρα. Δεν βρίσκουμε το νόημα της ζωής μόνοι μας. Το βρίσκουμε μαζί με έναν άλλον άνθρωπο«.

Εγώ – και πιστεύω κι άλλοι φίλοι από εκείνα τα ανέμελα παιδικά και εφηβικά χρόνια στην παραλία μας, το Κόκκινο Λιμανάκι Ραφήνας – γνωρίσαμε το νόημα της ζωής – εκτός από την αγάπη- και στη φιλία μας. Η παλιοπαρέα της παραλίας μου ήρθε σαν ταινία στο μυαλό, όταν είδα πριν λίγη ώρα κάτι πιτσιρίκια – αγόρια και κορίτσια- να παίζουν στη θάλασσα. Ζωντάνεψε στην καρδιά μου εκείνο το μαγικό καλοκαίρι που γνωριστήκαμε. Στο μακρινό 1980. Τον περασμένο αιώνα, δηλαδή!

Θεέ μου πότε πέρασαν 36 χρόνια!

Ο Μηνάς, ο Χάρης, η Μαρίνα, ο Νάσος, ο Χρήστος, η Μαίρη, ο Φόντας, ο Κώστας, η Ελένη, ο Γιάννης, η Εύη, η Ντέμη, ο ΄Αγγελος, η Λήδα, η Ρένα, ο Λάμπρος, ο Βασίλης, ο Παύλος και δεκάδες άλλα παιδιά που άφησαν στην άμμο το δικό τους αποτύπωμα ζωής. Αυτή η «γεώτρηση» που έκανα στην ψυχή μου και η βουτιά με την χρονομηχανή στα άδυτα του μυαλού μου με οδήγησε σε εκείνα τα καλοκαίρια του Γυμνασίου και του Λυκείου. Τις διακοπές της απόλυτης ευτυχίας.

Με τα μπουγέλα που γεμίζαμε τις πλαστικές σακούλες του σούπερ μάρκετ και καραδοκούσαμε στα σκαλιά του ξενοδοχείου «Bravo» (έχει γίνει πολυτελής έπαυλη) να κάνουμε μούσκεμα τον πρώτο άτυχο. Το ποδόσφαιρο στην παραλία (πρέπει να ήμασταν οι εμπνευστές του beach soccer και πριν τους βραζιλιάνους).

kostakis1

Ένα πρωί κατεβάσαμε στην παραλία από τα 90 σκαλιά μια παλιά πινακίδα στάσης των ΚΤΕΛ και τη στήσαμε στην άμμο περιμένοντας το λεωφορείο! Κι όμως, μια ηλικιωμένη -τι γλυκιά ανάμνηση- μας ρώτησε «πότε θα περάσει το λεωφορείο». Τι αλητόπαιδα ήμασταν!

kostakis3

Θυμάμαι που κατεβάσαμε ένα παλιό τηλέφωνο και βάλαμε το καλώδιο στην άμμο -δήθεν να τηλεφωνήσουμε- μπροστά στα έκπληκτα μάτια των τουριστών του κάμπινγκ που πήραν γεύση από την ελληνική «τρέλα».

Ακόμη και τηλεόραση χωρίς μηχανισμό, μόνο με την οθόνη κατεβάσαμε στην παραλία και κάναμε διαγωνισμό για την καλύτερη μίνι – εκπομπή βάζοντας το κεφάλι μας μέσα στο κουτί.

kostakis2

Και οι ατέλειωτες πλάκες στα σπίτια τα απογεύματα. Μάλλον, η κορυφαία είναι όταν μπήκαμε κρυφά στο σπίτι φίλου που κοιμόταν, ανοίξαμε τη ντουλάπα του, πήραμε όλα του τα εσώρουχα και τα κρεμάσαμε στο δέντρο της αυλής, ονομάζοντάς το «σωβρακιά». Όταν ξύπνησε έγινε χαμός από τα γέλια.

Και μετά ποδηλατάδα ως το Μάτι ή τη Λούτσα με τα σαραβαλάκια μας. Τυρόπιτα και τηγανιτές πατάτες στη θρυλική «Δήμητρα», που έκλεισε κι αυτή, αξέχαστα πάρτι στις ταράτσες με χορευτική μουσική της δεκαετίας του ’80 και τα πρώτα φλερτ.

Θερινό σινεμαδάκι με το μεθυστικό αγιόκλημα και το χαλίκι στην «Ακτή», το Άστρο», τη «Μαριλένα» (πάνε κι αυτά). Κι εκείνη η βραδιά που με το Γιάννη και το Χρήστο είδαμε μια ταινία Τσάκι Τσαν φορώντας ανά ένα τέταρτο τη μία και μοναδική ζακέτα γιατί δεν υπολογίσαμε την ψύχρα.

Τους χορούς στις ντισκοτέκ – στην «Τροπικάλια» κυρίως και τις πλάκες στους τουρίστες που κρύβαμε στους θάμνους τα παπούτσια και τα σάνδαλά τους. Τα πρώτα «καμάκια» στις τουρίστριες, είχαμε ιδρύσει και οργάνωση, την περιβόητη «Οκτάπους», γιατί απλώναμε σαν τα πλοκάμια των χταποδιών.

kostakis5

Δεν είχαμε χρήματα, οι περισσότεροι, αλλά ήμασταν πραγματικά ευτυχισμένοι και χαρούμενοι. Μπορούσαμε να αγγίξουμε τα όνειρά μας. Ερωτευόμασταν με όλο μας το είναι. Ένα φιλί με την κοπέλα μας ήταν γιά εμάς ο Παράδεισος. Αφήστε όταν μεγαλώσαμε και οι σχέσεις μας προχωρούσαν! Ακόμη και τα δάκρυα ήταν χαράς. Τα δάκρυα του αποχαιρετισμού το Σεπτέμβριο γιατί άρχιζαν τα σχολεία και θα γυρίζαμε στην Αθήνα.

Ξεχνάω πολλά ρε γαμώτο, που ούτως ή άλλως δεν θα χωρούσαν σε ένα μικρό κείμενο.
Είμαι πολύ τυχερός άνθρωπος που έζησα εκείνα τα καλοκαίρια με τους φίλους μου από την παραλία. Κάποιους τους βλέπω σπάνια. Κάποιους δεν τους ξαναείδα από τότε. Θέλω να είναι όλοι καλά κι ευτυχισμένοι με τις οικογένειές τους. Και αν τύχει και κάποιος διαβάσει αυτό το κείμενο να ξέρει ότι τον σκέφτομαι με αγάπη και νοσταλγία.

Προηγούμενο άρθροΟ Μοχάμεντ Λαχουαέι Μπουχλέλ, ο μακελάρης της Νίκαιας
Επόμενο άρθροΚοιμήθηκαν ΕΡΤ και ιδιωτικά κανάλια -Παρών μόνο από τον Σκάι…
Αργύρης Κωστάκης
Γεννήθηκε στην Αθήνα το 1964 και κατοικεί στη Ραφήνα με την οικογένεια και τα σκυλιά του από το 1986. Πτυχιούχος δημοσιογραφίας από τη σχολή Εργαστήρι Επαγγελματικής Δημοσιογραφίας. Ξεκίνησε να εργάζεται από την ιστορική εφημερίδα "Ακρόπολις" το 1986, ενώ μετά από δύο χρόνια έγινε συντονιστής του ελεύθερου ρεπορτάζ και παρέμεινε έως το 1990 οπότε και έκλεισε. Εργάστηκε επίσης στο ελεύθερο ρεπορτάζ στις εφημερίδες Αλήθεια, Δημοσιογράφος, Ελεύθερος, Βραδυνή, Καρφί, Espresso, Ανατολική Ακτή και Ελλάδα. Συνεργάστηκε με τα περιοδικά Θησαυρός, Πρόσωπα, Ένα, Crash και Polis. Από το 2010 είναι μόνιμος αρθρογράφος στην ενημερωτική ιστοσελίδα aixmi.gr και από τον Μάρτιο του 2016 παρουσιάζει την εκπομπή "ανθρωπογραφίες" στο aixmiradio. Εργάστηκε στους ραδιοφωνικούς σταθμούς Vips, Πειραιάς - Κανάλι 1 και Παραπολιτικά 90,1 - καθώς και επί 26 χρόνια από την πρώτη ως την τελευταία ημέρα λειτουργίας του (1989 - 2014) στον ενημερωτικό ραδιοφωνικό σταθμό Flash 96 ως συντάκτης και παρουσιαστής δελτίων ειδήσεων της πρωινής ζώνης. Εργάστηκε επίσης στον ενημερωτικό τομέα των τηλεοπτικών καναλιών Seven, Mega , Alter, Sunny, Action 24 και στη δημιουργική ομάδα της εκπομπής "όλα" από το 1999 έως το 2008 σε Alpha και Ant 1. Το 1986 κέρδισε το πρώτο βραβείο ελεύθερου ρεπορτάζ γιά δημοσιογράφους έως 22 ετών από ειδική εκπομπή της τότε ΕΤ 2. Τακτικό μέλος της Ενώσεως Συντακτών Ημερησίων Εφημερίδων Αθηνών και της Διεθνούς Ομοσπονδίας Δημοσιογράφων. Διετέλεσε επί πέντε θητείες μέλος του μεικτού συμβουλίου της ΕΣΗΕΑ. Ενεργός υποστηρικτής και μέλος της Γενικής Συνέλευσης της unicef. Συγγραφέας του ερωτικού μυθιστορήματος "το κύμα της ελπίδας". Aντιπρόεδρος της διοργανώτριας επιτροπής και αθλητής του επίσημου πρωταθλήματος ποδοσφαίρου ΜΜΕ.

1 ΣΧΟΛΙΟ

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ