Θα μας διώξουν το 2014 με όχημα το Μνημόνιο 2;

Για μία ακόμα φορά, ο πρωθυπουργός και οι υπουργοί του (με το Θόδωρο Πάγκαλο να υπερβαίνει κάθε όριο) επιστράτευσαν τους πιο δραματικούς τόνους για να τρομοκρατήσουν την κοινή γνώμη και τους «πράσινους» βουλευτές, ώστε να περάσει από τη Βουλή το Μεσοπρόθεσμο. Για να ανασχέσει, μάλιστα, η κυβέρνηση τις κοινωνικές αντιδράσεις, έχει κλιμακώσει τη χρόνια εκβιαστική τακτική της, αυξάνοντας τη δόση σοκ και φόβου που διοχετεύει συστηματικά στην κοινωνία. Είναι αξιοσημείωτο ότι το «κόμμα του Μνημονίου» χρησιμοποιεί ρητορικά σχήματα πολεμικού και ιατρικού χαρακτήρα, επειδή παραπέμπουν στην επιβίωση και αποτρέπουν τις κοινωνικές αντιδράσεις.

Είναι αξιοσημείωτο ότι απ’ όλες τις κυβερνητικές δηλώσεις έχει λάμψει δια της απουσίας της η οποιαδήποτε αυτοκριτική. Οι κυβερνώντες δεν έκαναν τον κόπο ούτε να δώσουν εξηγήσεις για το ναυάγιο της οικονομικής πολιτικής τους. Είναι κοινός τόπος ότι απέτυχαν να θέσουν τα δημόσια οικονομικά σε τροχιά εξυγίανσης, παρά το γεγονός ότι με την πολιτική τους υποβάθμισαν δραστικά το βιοτικό επίπεδο και έριξαν την πραγματική οικονομία στο φαύλο κύκλο της ύφεσης. Τώρα, με τον πέλεκυ της χρεοκοπίας επιβάλλουν ένα νέο κύμα φοροεπιδρομής, το οποίο στρέφεται κυρίως εναντίον όσων όλα αυτά τα χρόνια πληρώνουν, ενώ σε μεγάλο βαθμό αφήνει στο απυρόβλητο τους συστηματικούς φοροφυγάδες.

Πριν ενάμισυ χρόνο, η απότομη και ανώμαλη προσγείωση στο χείλος της χρεοκοπίας είχε προκαλέσει σοκ στην κοινωνία. Λόγω της βαθιάς ψυχολογικής επίδρασης που της είχε ασκήσει τότε, την είχε μετατρέψει σε «πλαστελίνη». Από πολιτικής απόψεως είχε καταστήσει εφικτό αυτό που μέχρι τότε ήταν ανέφικτο. Αυτό θα μπορούσε να αποτελέσει μοναδική ευκαιρία για την εφαρμογή ενός εθνικού σχεδίου με σκοπό την αντικατάσταση του καταρρέοντος κλεπτοκρατικού, σπάταλου κι ανορθολογικού μοντέλου από ένα υγειές και παραγωγικό.

Η κυβέρνηση Παπανδρέου, όμως, ούτε καν το προσπάθησε σοβαρά. Ακολούθησε τον εύκολο δρόμο των οριζόντιων περικοπών, αλλά διακρίθηκε στον ψυχολογικό πόλεμο εναντίον της κοινωνίας και στον προπαγανδιστικό διασυρμό της κάθε φορά επαγγελματικής ομάδας-στόχου. Απειλούμενοι ότι δεν θα υπάρχουν χρήματα για μισθούς και συντάξεις κι ότι θα απαξιωθούν οι οικονομίες-καταθέσεις τους, οι Έλληνες ανέχθηκαν τις αλλεπάλληλες δέσμες επώδυνων μέτρων, με την παρηγοριά ότι ίσχυε η διαβεβαίωση πως μόνο η εφαρμογή του Μνημονίου εγγυάται την έξοδο από την κρίση.

Τα γεγονότα, όμως, διέψευσαν το καλοσερβιρισμένο ιδεολόγημα του μονόδρομου προς τη σωτηρία. Αναμφίβολα, η Τρόϊκα επέβαλε ορισμένα μέτρα, που έπρεπε να είχαν προ πολλού ληφθεί. Συνολικά, όμως, η συνταγή της έχει βυθίσει την οικονομία στην ύφεση, προκαλώντας ολοένα και περισσότερα οικονομικά και κοινωνικά ερείπια. Αποδείχθηκε από τα γεγονότα ότι το προβληθέν δίλημμα «Μνημόνιο ή χρεοκοπία» πρέπει να αντικατασταθεί από τη νεόκοπη εκδοχή του «Μεσοπρόθεσμο ή χρεοκοπία» για να μην καταλήξει στην εξίσωση «Μνημόνιο ίσον χρεοκοπία».

Το πρόβλημα με το Μεσοπρόθεσμο δεν είναι τόσο η ψήφισή του, όσο η απόδοσή του. Η προσπάθεια άντλησης 6,5 δισ από μία στεγνωμένη αγορά θα ρίξει ακόμα πιο βαθειά την πραγματική οικονομία στο φαύλο κύκλο της ύφεσης, πολλαπλασιάζοντας τα οικονομικά και κοινωνικά ερείπια. Ακόμα κι αν δεν εκδηλωθεί κάποιου είδους κοινωνική ανάφλεξη, η βύθιση στην ύφεση θα μειώσει τα έσοδα. Το εγχείρημα θυμίζει το σκύλο που κυνηγάει την ουρά του.

Η αποτροπή της στάσης πληρωμών μέχρι το 2014 είναι πολύ σημαντική, αλλά δεν μπορεί να γίνει πάση θυσία. Υπενθυμίζουμε ότι η ελληνική κρίση δεν είναι η εξαίρεση ενός σωστού κανόνα, αλλά η ακραία εκδήλωση της συστημικής κρίσης του ευρώ. Η Ελλάδα δεν είναι το μαύρο πρόβατο σ’ ένα άσπρο κοπάδι, αλλά ο πιο αδύνατος κρίκος – μίας όχι και τόσο – στέρεης αλυσίδας. Εάν επέστρεφε στη δραχμή, η κρίση θα μεταφερόταν αυτομάτως σ’ άλλους αδύνατους κρίκους. Γι’ αυτό και είναι κοινό ζωτικό συμφέρον η ελληνική κρίση να λυθεί στο ευρωπαϊκό πλαίσιο γρήγορα και με οικονομικοκοινωνικά αποτελεσματικό τρόπο.

Το Μεσοπρόθεσμο δεν προσφέρει τέτοια λύση. Αντιθέτως, καταδικάζει την οικονομία να σέρνεται μέχρι το 2014. Δεν αποκλείεται τότε η Ευρωζώνη, πιο οχυρωμένη από το συστημικό κίνδυνο, να μεθοδεύσει την εκδίωξη της Ελλάδας. Γι’ αυτό, έχουμε ζωτική ανάγκη ένα βιώσιμο πρόγραμμα ανάταξης, που να συνδυάζει τρία στοιχεία:

- Πρώτον, το από μηδενική βάση δημοσιονομικό νοικοκύρεμα (έσοδα και δαπάνες).

- Δεύτερον, την αξιοποίηση των πολλών λιμναζουσών αναπτυξιακών δυνατοτήτων. Η Ευρωζώνη πρέπει να χρηματοδοτήσει τέτοια επενδυτικά προγράμματα.

- Τρίτον, την αναδιάρθρωση του χρέους. Είναι εξώφθαλμο πως το χρέος δεν μπορεί να καταστεί εξυπηρετήσιμο, χωρίς «κούρεμα» και εάν δεν καταστεί εξυπηρετήσιμο οι πόρτες των Αγορών δεν πρόκειται να ξανανοίξουν για την Ελλάδα. Εάν για τους δικούς της λόγους η Ευρωζώνη θέλει να αποφύγει το «κούρεμα» ας βρει εναλλακτική λύση. Τέτοιες λύσεις υπάρχουν, πολιτική συμφωνία για την εφαρμογή τους δεν υπάρχει.

    12 σχόλια στο “ Θα μας διώξουν το 2014 με όχημα το Μνημόνιο 2;”
    Ο/Η Μανος Φ. λέει:
    Ιουνίου 29, 2011 στις 11:18 πμ

    Αν ειμασταν πιο υπευθυνοι πολιτες θα ειχαμε και καλλιτερες προοπτικες ζωης.Συνεπως ειμαστε δυστηχως αξιοι καθε αποφασης των αλλων συγκροτημενων συστηματων-λαων.Αλλος λιγο και αλλος περισσοτερο καταπατουμε τους νομους και τους κωδικες,οδηγουμε το αυτοκινητο μας λες και το οδοστρωμα κατασκευαστηκε αποκλειστικα για μας.Παραποιουμε τιμολογια και τιμες αρκει να κερδισουμε καποια χρηματα πολλα η λιγα αδιαφοροντας για τις επερχομενες συνεπειες.Το εμποριο κερδοσκοπει με ασυστολους ρυθμους και ολοι οι εμπλεκομενοι με αυτο πορευονται σε βαρος των αδυναμων να αντιδρασουν πολιτων.Οι κυβερνησεις ΨΕΥΔΟΝΤΑΙ χωρις να αιδω και ο απλος πολιτης θυμα παντα μιας ελπιδας πληρωνη το τιμημα σε ολη του την ζωη.Ευχαριστω για την φιλοξενια

    Ο/Η Το Μώλυ λέει:
    Ιουνίου 30, 2011 στις 12:16 πμ

    “Το λημέρι του αλχημιστή”- (Βαρουφάκης)
    @

    Όταν η γαλλική αφροσύνη και η γερμανική αφέλεια/ευπιστία ενώνονται εναντίον του ελληνικού χρέους: Ένα ακόμη θλιμμένο επεισόδιο του πώς να μην αντιμετωπίζεις μια συστημική κρίση

    Ενώ οι κρίσεις είναι το εργαστήριο του μέλλοντος, η κρίση του ευρώ αποδεικνύεται περισσότερο σαν το «λημέρι του αλχημιστή». Τον περασμένο Νοέμβριο, (αναγγέλθηκε) η λαμπρή ιδέα προς άγραν πελατών, με την απαραίτητη φανφάρα, ότι έχουμε το EFSF (:- Ευρωπαϊκό Ταμείο Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας) να αγοράζει (με μια έκπτωση) τα ελληνικά και ιρλανδικά ομόλογα στη δευτεροβάθμια αγορά (προκειμένου να προκληθεί ένα «κούρεμα» μη-πτώχευσης). Παρά τον ενθουσιασμό που προκάλεσε, η ιδέα δεν απογειώθηκε, (για τους ίδιους λόγους που οι χοίροι δυσκολεύονται να καταργήσουν την βαρύτητα και να πετάξουν). Τις τελευταίες ημέρες κορύφωσης του δράματος, που επικεντρώθηκε γύρω από το αθηναϊκό Κοινοβούλιο και διαδόθηκε η ακτινοβολία του στα νοικοκυριά όλου του κόσμου, φαίνεται να ωοτοκείται μια άλλη πλεκτάνη.

    Ανάγνωση του υπολοίπου… http://gkdata.wordpress.com/2011/06/29/%CE%B3%CE%B1%CE%BB%CE%BB%CE%B9%CE%BA%CE%AE-%CE%B1%CF%86%CF%81%CE%BF%CF%83%CF%8D%CE%BD%CE%B7-%CE%B3%CE%B5%CF%81%CE%BC%CE%B1%CE%BD%CE%B9%CE%BA%CE%AE-%CE%B1%CF%86%CE%AD%CE%BB%CE%B5%CE%B9%CE%B1-vs/

    Ο/Η Δημήτρης Παπαοικονόμου λέει:
    Ιουνίου 30, 2011 στις 1:42 μμ

    Πολύ κατατοπιστικός και ενδιαφέρων ο κ. Βαρουφάκης.

    Αν κατάλαβα καλά (που αμφιβάλλω), η γαλλική πρωτοβουλία κατοχυρώνει τα χρηματοπιστωτικά ιδρύματα, αλλά μεταβιβάζει την έκθεση σε ελληνικούς τίτλους σε ειδικό ταμείο/γκανιότα.

    Αυτό το κοινό ταμείο/γκανιότα όμως θα έχει την στήριξη του ΕΤΧΣ/EFSF. Άρα η διακρατική έκθεση σε ελληνικούς τίτλους δεν παρακάμπτεται, σωστά?

    Αν όντως ισχύει το παραπάνω, τότε απλά οι τράπεζες μεταβιβάζουν τον κίνδυνο στα κράτη. Αυτό όμως δεν σημαίνει για μένα ότι γίνεται ελκυστικότερο το ενδεχόμενο εκδίωξής μας από το ευρώ. Ίσα, ίσα που μέσα από μια τέτοια ρύθμιση ο λογαριασμός θα πάει εξ ολοκλήρου στους ψηφοφόρους/φορολογούμενους της κάθε κας Μέρκελ.

    Ο/Η Το Μώλυ λέει:
    Ιουνίου 30, 2011 στις 11:46 μμ

    Δημήτρη,

    πολύ καλά κατάλαβες. Είναι το κλασικό ταχυδακτυλουργικό κόλπο του κεφαλαίου/αγορών/τραπεζιτών, ή του καπιταλισμου: «ιδιωτικοποιούμε τα κέρδη και κρατικοποιούμε τις απώλειες». Όσο κι αν ακούγεται εξωφρενικά απλο και ενεπίτρεπτο, ισχύει.

    Γενικά, τα οικονομικά, δεν αντέχουν στην απλή λογική: Εμείς, ως ελληνικός λαός, δανείσαμε πέρσι και φέτος, κάποια δισεκατομμύρια στις τράπεζες τις «ελληνικές» και εγγυηθήκαμε για πολλαπλάσια. Ε, αυτές οι ίδιες τράπεζες δεν μας δανείζουν, τώρα, γιατί είμαστε αφερέγγυοι, λέει (!!!).

    Βάζω εδώ και ένα κομμάτι του …1840, περίπου, που μιλάει για το ΔΗΜΟΣΙΟ ΧΡΕΟΣ, την ΤΡΑΠΕΖΟΚΡΑΤΙΑ, το παιγνίδι στο ΧΡΙΜΑΤΙΣΤΗΡΙΟ και την ΦΟΡΟΛΌΓΗΣΉ μας. Άμα δεν βαριέσαι, ρίξε μια ματιά…

    Είναι από εδώ: «UP- ΟΨΙΣ, περί της ελληνικής και διεθνούς Κρίσης», http://gkdata.wordpress.com/2011/06/02/up-%CE%BF%CF%88%CE%B9%CF%83-%CF%80%CE%B5%CF%81%CE%AF-%CF%84%CE%B7%CF%82-%CE%B5%CE%BB%CE%BB%CE%B7%CE%BD%CE%B9%CE%BA%CE%AE%CF%82-%CE%BA%CF%81%CE%AF%CF%83%CE%B7%CF%82/ .

    «Το σύστημα της δημόσιας πίστης, δηλ. των κρατικών χρεών, που τις αρχές του τις ανακαλύπτουμε κιόλας στο μεσαίωνα στη Γένουα και στη Βενετία, διαδόθηκε σ’ όλη την Ευρώπη στη διάρκεια της περιόδου της μανιφακτούρας. Το αποικιακό σύστημα με το θαλάσσιο εμπόριό του και με τους εμπορικούς του πολέμους τού χρησίμευσε σαν θερμοκήπιο. Έτσι στέριωσε πρώτα στην Ολλανδία, (: New York = Νέο Amsterdam). Το ΔΗΜΟΣΙΟ ΧΡΕΟΣ, δηλ. το ξεπούλημα του κράτους -αδιάφορο αν είναι απολυταρχικό, συνταγματικό ή δημοκρατικό κράτος- βάζει τη σφραγίδα του στην κεφαλαιοκρατική (: καπιταλιστική) εποχή.

    Το ΜΟΝΑΔΙΚΟ κομμάτι του λεγόμενου εθνικού πλούτου, που στους σύγχρονους λαούς ανήκει πραγματικά στο σύνολο του λαού, είναι το ΔΗΜΟΣΙΟ ΧΡΕΟΣ τους. Γιαυτό είναι πέρα για πέρα συνεπής η σύγχρονη θεωρία που λέει πως ένας λαός γίνεται ΤΟΣΟ ΠΙΟ πλούσιος, ΟΣΟ ΠΙΟ βαθιά βουτιέται στα χρέη. Το ΔΗΜΟΣΙΟ ΧΡΕΟΣ γίνεται το credo [πιστεύω] του κεφαλαίου. Και από τη στιγμή που εμφανίζεται η χρέωση του δημοσίου, τη θέση του αμαρτήματος ενάντια στο άγιο πνεύμα, για το οποίο δεν υπάρχει άφεση, την παίρνει η καταπάτηση της πίστης απέναντι στο δημόσιο χρέος.

    Το ΔΗΜΟΣΙΟ ΧΡΕΟΣ γίνεται ένας από τους πιο δραστικούς μοχλούς της πρωταρχικής συσσώρευσης. Σαν με μ α γ ικ ό ρ α β δ ί προικίζει το μη παραγωγικό χρήμα με παραγωγική δύναμη και το μετατρέπει έτσι σε κεφάλαιο, χωρίς νάναι υποχρεωμένο να εκτεθεί στους κόπους και στους κινδύνους που είναι αχώριστοι από τη βιομηχανική μα ακόμα κι από την τοκογλυφική τοποθέτηση. Οι πιστωτές του δημοσίου στην πραγματικότητα δεν δίνουν τίποτα, γιατί το ποσό που δανείζουν μετατρέπεται σε κρατικά ευκολομεταβιβάσιμα χρεώγραφα, που στα χέρια τους εξακολουθούν να λειτουργούν, όπως θα λειτουργούσαν αν ήταν ισόποσο μετρητό χρήμα. Άσχετα όμως και από την τάξη των αργόσχολων εισοδηματιών που δημιουργείται μ’ αυτό τον τρόπο και τον αυτοσχέδιο πλούτο των χρηματιστών που παίζουν το ρόλο του μεσίτη ανάμεσα στην κυβέρνηση και το έθνος -καθώς και των φοροενοικιαστών, των εμπόρων, των ιδιωτών εργοστασιαρχών, που μια καλή μερίδα κάθε κρατικού δανείου τούς προσφέρει την υπηρεσία ενός κεφαλαίου πεσμένου από τον ουρανό- το δημόσιο χρέος έχει δημιουργήσει τις μετοχικές εταιρείες, το εμπόριο με συναλλάξιμες αξίες όλων των ειδών, την επικαταλλαγή, με δυο λόγια: το παιχνίδι στο ΧΡΗΜΑΤΙΣΤΗΡΙΟ και τη σύγχρονη ΤΡΑΠΕΖΟΚΡΑΤΙΑ»,

    Καρλ Μαρξ Το Κεφάλαιο, Τόμος Πρώτος, σ. 779, μτφ, Παναγιώτη Μαυρομάτη, Εκδόσεις «Σύγχρονη Εποχή», Αθήνα 1978.

    «Επειδή το ΔΗΜΟΣΙΟ ΧΡΕΟΣ στηρίζεται στα κρατικά έσοδα, που οφείλουν να καλύπτουν τις χρονιάτικες τοκοχρεωλυτικές κτλ. πληρωμές, το σύγχρονο ΦΟΡΟΛΟΓΙΚΟ ΣΥΣΤΗΜΑ έγινε α ν α γ κ α ί ο σ υ μ π λ ή ρ ω μ α του συστήματος των εθνικών δανείων. Τα δάνεια δίνουν τη δυνατότητα στην κυβέρνηση ν’ αντεπεξέρχεται σε έκτακτα έξοδα, ΧΩΡΙΣ να γίνεται αυτό αμέσως αισθητό στον φορολογούμενο, μετά όμως απαιτούν ΑΥΞΗΜΕΝΟΥΑ ΦΟΡΟΥΣ. Από την άλλη μεριά, η αύξηση των φόρων, που προκλήθηκε με τη συσσώρευση απανωτών δανείων, αναγκάζει την κυβέρνηση σε κάθε περίπτωση καινούργιων έκτακτων εξόδων να καταφεύγει ΔΙΑΡΚΩΣ σε καινούργια δάνεια, (σσ: «Πάσα ομοιότης με την σημερινή κατάσταση είναι, εντελώς, συμπτωματική»!!!). Έτσι, το σύγχρονο ΦΟΡΟΛΟΓΙΚΟ ΣΥΣΤΗΜΑ, που άξονάς του είναι οι φόροι στα πιο αναγκαία μέσα συντήρησης (ε π ο μ έ ν ω ς και το ΑΚΡΊΒΑΙΜΆ τους), κρύβει μέσα του το σπέρμα της ΑΥΤΟΜΑΤΗΣ προοδευτικής ΑΥΞΗΣΗΣ».

    Καρλ Μαρξ Το Κεφάλαιο, Τόμος Πρώτος, σ. 780-781, μτφ, Παναγιώτη Μαυρομάτη, Εκδόσεις «Σύγχρονη Εποχή», Αθήνα 1978.

    Καληνύχτα -και καλύτερο ξημέρωμα!

    Ο/Η Δημήτρης Παπαοικονόμου λέει:
    Ιουλίου 1, 2011 στις 7:10 μμ

    Δεν μπήκα (ακόμα) στο link που βάζεις, αλλά διάβασα αυτά που παραθέτεις.
    Θίγεις πολλά θέματα μαζί και θα μπορούσαμε να μιλάμε (γράφουμε) άπειρα κατεβατά αν τα πιάσουμε ένα – ένα.

    Ό,τι κουβέντα και να πιάσεις όμως γύρω από τα τεχνικά ελαττώματα του αυτοκινήτου που έχεις, πάντα θα υπάρχει ο συνετός και ο ανεύθυνος τρόπος οδήγησης. Στους Ισλανδούς ή τους Ιρλανδούς τους έπιασε βλάβη και βρεθήκανε στο χαντάκι παρόλο που οδηγούσανε προσεκτικά. Εμείς από που κι ως που έχει νόημα να μιλάμε για τα εργοστασιακά προβλήματα που μπορεί να θέσουν σε κίνδυνο την (οικονομική) ζωή μας, από τη στιγμή που οδηγάμε τύφλα στο μεθύσι, με τα μάτια κλειστά και τα χέρια δεμένα πισθάγκωνα?

    Bottom line, κανείς δεν σε αναγκάζει να δανείζεσαι και – ακόμη και αν τελικά το κάνεις – κανείς δεν σε αναγκάζει να τα πετάξεις τα δανεικά στην κατανάλωση. Όλα τα άλλα είναι απλά ακαδημαϊκές κουβέντες που προβάλλουν με μεγαλύτερο ζήλο όσοι προτιμούν να προσπερνούν τις ευθύνες της δικής μας διαχείρισης.

    Ο/Η Α. Παπαζογλου λέει:
    Ιουνίου 30, 2011 στις 12:19 πμ

    Κε, Λυγερε,
    Εφ’οσον δεν εχεις το οπλο της υποτιμησης, για να γινεις ανταγωνιστικος, η υφεση ειναι αναποφευκτη οταν εχεις ελλειματα και τα καλυπτεις με δανεικα. Η υφεση μπορει να λειτουργησει σαν υποτιμηση και σε οδηγηση σε πιο ανταγωνιστικα επιπεδα, φυσικα το τιμημα ειναι βαρυ, περισσοτερη πτωχια για τον πτωχο και αδυναμο, μηπως στην Κινα με τοση αναπτυξη, δεν υπαρχουν μεροκαματα πτωχιας για να ειναι φτηνα τα προϊοντα της, το ιδιο δεν συμβαινει στην γειτονια μας (Τουρκια, Βουλγαρια).
    Μεσα απο την υφεση θα αναγκαστεις να νοικοκυρεψεις, αρχιζοντας απο μηδενικη βαση, τα δημοσιονομικα, και οχι μεσα απο πτωχευση, η διαφορα και οι συνεπειες ειναι προφανεις.
    Η Ελλαδα ειναι ο αδυναμος κρικος, με την επιστροφη στην δραχμη, μετατιθεται ο κρικος στην Πορτογαλια, αλλα οι συνεπειες θα ειναι Τριτοκοσμικες θα παμε πολλα χρονια πισω, Αξιζει; Θελει μεγαλη σκεψη, πρεπει να μαθει ο λαος ακριβως τι θα συμβει, ωστε ο ιδιος να αποφασισει, και να εχει την ευθυνη, ή να την καταλογησει θετικα ή αρνητικα σε εκεινο που τον επεισε για την οποια αποφαση του.
    Ολα τα PLAN A, B, C ….. σκοπο εχουν να κερδισουν χρονο ωστε να περιορισουν οι ξενοι την εκθεση τους στα Ελληνικα (σκουπιδια) ομολογα και να ειναι διαχειρισιμα δλδ με λιγωτερη ζημια, και μετα εξω απο το Ευρω (δυσκολο, αλλα μηπως μπορουν να μας εξαναγκασουν;), και καντε οτι θελετε.
    Επισης ελοχευει ο κινδυνος, επιστροφης της Γερμανιας στο Μαρκο, αν θελει ενα ευελικτο και ανεξαρτητο νομισμα, αλλοτε σκληρο αλλοτε οχι, με δικια της νομισματικη πολιτικη, με αποτελεσμα την διαλυση της Εΰρωζωνης. Εδω θα υπαρξει μεγαλη αντιδραση απο τις ΗΠΑ, που θελουν ενα νομισμα πιο ισχυρο (Ευρω) απο το δικο τους.
    Μεχρι τοτε πρεπει να εκμεταλευτουμε και εμεις τον χρονο, μεσω προγραμματων ΕΣΠΑ, της Τραπεζας επενδυσεων, για αξιοποιηση των επενδυτικων δυνατοτητων. Αυτο, ομως, πιστευω οτι μπορει να γινει μονο με ΣΥΓΚΛΙΣΗ σε ενα ελαχιστο κοινο προγραμμα, απο ολες τις πολιτικες δυναμεις, ενα μονο κομμα δεν μπορει να το φερει σε περας. Να φανουν σιγα σιγα καποια σημαδια αναπτυξης, να επανελθει η Αξιοπιστια της χωρας, και να περασουμε σε θετικους ρυθμους αναπτυξης εστω μικρους στην αρχη, το συστημα θελει Σταθεροτητα (Stability) πρωτα και μετα Αναπτυξη (Growth), σε πρωτογενη πλεονασματα, και επαναεξυπηρετηση του χρεους, εως να γινει βιωσιμο.
    Υ.Γ
    Ο κος Μανος Φ. εχει δικιο χρειαζεται να γινουμαι υπευθυνοι πολιτες, για να εχουμε καλλιτερες
    προοπτικες, δεν ειμαστε, περα για περα, ουτε ολοι, ανευθυνοι.

    Ο/Η Sotiris λέει:
    Ιουνίου 30, 2011 στις 1:02 πμ

    Μα πώς σας περασε απο το μυαλο τετοιο σεναριο?? Λες και η Ελλαδα δεν εχει Πρωθυπουργο να βγει μπροστα να διαπραγματευτει και, γιατι οχι, να τους την φερει αυτος πριν του την φερουν αυτοι..

    Μην ξεχνατε αλλωστε οτι η Ελλαδα ακομα κυβερναται απο τον ανθρωπο που λιγο πριν αρχισει να ζητιανευει δανεικα (Οκτωβριος/Νοεμβριος του 2009), σε διαδοχικες επισημες επισκεψεις του σε Ευρωπαϊκα κρατη (τους μετεπειτα δανειστες μας), ελεγε οτι η χωρα που κυβερνά βουλιαζει σαν τον Τιτανικο και ειναι βουτηγμενη στη διαφθορα.

    Επισης μην ξεχνατε οτι το μεγαλυτερο project στην πολιτκη σταδιοδρομια του νυν Υπουργου Οικονομικων ειναι η διοργανωση των Ολυμπιακων Αγωνων του 2004 στην Αθηνα. Με τεραστια επιτυχια.. αρκει να δει κανεις ποσα εισπραττει το Ελληνικο κρατος απο την εκμεταλλευση των ολυμπιακων εγκαταστασεων σημερα.

    Τους εχω καθε εμπιστοσυνη!!

    Ο/Η Βασίλης Σιάνος λέει:
    Ιουνίου 30, 2011 στις 9:36 πμ

    Αγαπητέ κύριε Λυγερέ, σας διαβάζω πολύ συχνά και συμφωνώ απόλυτα με την απλουστευμένη πλην όμως άκρως περιεκτική ανάλυσή σας. Μέσα σε μερικές γραμμές είπατε τα πάντα. Πολυσύνθετες οικονομικές αναλύσεις δεν ωφελούν για τον απλούστατο λόγο ότι δεν έχουν σαν στόχο την πραγματική λύση του προβλήματος που πρέπει να είναι η βελτίωση των συνθηκών της ανθρώπινης διαβίωσης αλλά την επιβίωση παγκοσμίων οικονομικών τραπεζικών κολοσσών-συστημάτων και μόνον αυτό. Η οικονομία πρέπει να πάψει να είναι επιστήμη που διδάσκει τον τρόπο απόκτησης κέρδους χωρίς να λαμβάνονται υπ’όψιν οι παράπλευρες απώλειες. Η οικονομία πρέπει να γίνει και πάλι εργαλείο της πολιτικής και όχι η πολιτική εργαλείο της οικονομίας και των παγκόσμιων οικονομικών συμφερόντων. Ποιος μας αφουγκράζεται όμως; Ευχαριστώ για την φιλοξενία.

    Ο/Η Ανθή Μπελλέ λέει:
    Ιουνίου 30, 2011 στις 11:03 πμ
    Ανθή Μπελλέ

    Έτσι ακριβώς! Το μνημόνιο οδηγεί την οικονομία της χώρας σε ακόμα μεγαλύτερη ύφεση. Άντε, γιατί με αυτή την κυβέρνηση θα ξεχάσουμε και τα οικονομικά που ξέρουμε σε λίγο! Αλλά τί θα μας έλεγαν; Ότι θέλουν να μας οδηγήσουν στην απόλυτη οικονομική εξαθλίωση ώστε να ξεπουλήσουμε ό,τι έχουμε και δεν έχουμε; Αυτό ακριβώς που λέτε με προβληματίζει περισσότερο, η μελλοντική «εκδίωξη» της Ελλάδας και με ποιό τρόπο θα γίνει…

    Ο/Η Δημήτρης Παπαοικονόμου λέει:
    Ιουνίου 30, 2011 στις 1:20 μμ

    Ναι, συμφωνώ ότι το μεσοπρόθεσμο είναι λάθος και όσοι στηλιτεύουν την ατολμία της κυβέρνησης να κάνει την προσαρμογή από τις δαπάνες έχουν δίκιο. Δυστυχώς, ακόμη και πολιτικές δυνάμεις που ορθά κατακρίνουν την καταστροφική εμμονή με την fata morgana των εσόδων, διστάζουν να μιλήσουν έξω από τα δόντια για το θέμα των δαπανών…

    Ο λόγος που θα έπρεπε να φτιάξουμε ένα μεσοπρόθεσμο που να δουλέψει, δεν είναι για να λύσουμε την κρίση χρέους, αλλά για να αποκτήσει έναν πάτο η υφεσιακή μας κατρακύλα. Με τους ευσεβείς πόθους στα έσοδα ο πάτος θα υποχωρεί κάθε φορά που θα χάνουμε έναν στόχο. Όσον αφορά την κρίση χρέους, μια οριστική λύση μπορεί να έρθει μόνο σε ευρωπαϊκό επίπεδο (π.χ. ευρωομόλογο).

    Άλλος ένας λόγος, λοιπόν, για τον οποίο πρέπει να συμμαζευτούμε (και εννοώ κατά βάση τα 11 δισ. πρωτογενές έλλειμμα) είναι, μεταξύ άλλων, γιατί θεωρώ ότι κάτι τέτοιο αποτελεί αναγκαία – όχι απαραίτητα ικανή – πολιτική προϋπόθεση για να μπορεί να πλασαριστεί η «ευρωπαϊκή λύση» στο εκλογικό ακροατήριο των δημοσιονομικά φερέγγυων μελών της ευρωζώνης.

    Επιπλέον, με την χρονική λήξη του μεσοπρόθεσμου, το μεγαλύτερο μέρος του δημοσίου χρέους θα έχει μετατραπεί σε διακρατικό. Αν έχουμε πετύχει στην εξάλειψη του πρωτογενούς ελλείμματος, θα είναι πολύ ευκολότερη μια πολιτική απόφαση για βελτίωση των όρων εξυπηρέτησης του – διακρατικού πλέον – χρέους, αντίστοιχη με αυτήν του Μαρτίου, χωρίς τον φόβο να χτυπήσουν καμπανάκια στις αγορές.

    Αν πάψει να υπάρχει έκθεση του (ξένου) ιδωτικού τομέα σε ελληνικά ομόλογα, τότε μια απόφαση των Ευρωπαίων για «έξοδό» μας από την ευρωζώνη, προϋποθέτει ότι οι ξένοι ψηφοφόροι/φορολογούμενοι θα είναι διατεθειμένοι να ρισκάρουν απώλειες από το διακρατικό δάνειο που θα μας έχουν χορηγήσει μέχρι τότε, αντί να υποστούν το βάρος της συνεχιζόμενης στήριξής μας. Όσο λιγότερα έχουμε πετύχει δημοσιονομικά, τόσο μεγαλύτερο θα είναι το βάρος της συντήρησής μας.

    Δεν θεωρώ πάντως ότι είναι ρεαλιστικό ένα ενδεχόμενο εκδίωξής μας από το ευρώ. Εν μέρει επειδή έχουν φροντίσει να είναι καλυμμένοι ακόμη και αν δεν τηρηθούν οι δημοσιονομικοί στόχοι, εν μέρει επειδή το οικοδόμημα της ευρωζώνης τους είναι πολύ πιο πολύτιμο από όσο επιλέγουν να παραδέχονται.

    Ο/Η Δ.Κ. λέει:
    Ιουνίου 30, 2011 στις 1:58 μμ

    Τόσο εύστοχο μα και τόσο αληθινό το κειμενό σας κύριε Σταύρο!Πιστεύω οτι τα λεεί όλα!
    Θα σταθώ μόνο σε τούτο,οτι το κυβερνών κόμμα εκβιάζοντας-η πιο σωστά επιβάλοντας-στους βουλευτές του να ψηφίσουν το μεσοπρόθεσμο(άλλωστε είχε ειπωθεί προ ημερών ‘οτι όποιος πρόκειται να το καταψηφίσει καλύτερα να παραιτηθεί’)έδειξε πια θα είναι η στάση του σε ενα τέτοιο ενδεχόμενο και οτι η πόρτα της εξόδου θα είναι η επόμενη κίνηση για αυτόν που θα ‘τολμήση’ να το καταψηφίσει,όπως και έκανε με τον βολευτή Π.Κουρουμπή.Αλήθεια πόσο δημοκρατική είναι μια τέτοια τακτική και κατά πόσο εκφράζει τα ιδεώδη του κοινοβουλευτισμού αλλά και της ελεύθερης βούλησης μέσα σε ενα ‘δημοκρατικό’πολίτευμα που ο καθένας μπορεί να ψηφίσει και να υποστηρίξη αυτά που πιστεύει χωρίς τον φόβο της διαγραφής ή οποιαδήποτε άλλης απειλής???Όταν η δημοκρατία παραβιάζεται και καταργείται μέσα στους κόλπους ενός κόμματος τότε πόσο μάλλον να τηρηθεί και να υπερασπιστεί(απο τους συγκεκριμένους πολιτικούς)για το καλό ολόκληρης της κοινωνίας αλλα και για το κοινό όφελος των πολιτών αυτής της χώρας!!
    Μάλλον η υποκρισία,η κοροϊδεία και η αδικία είναι υπεράνω θεσμών,πολιτευμάτων αλλά και πάντων!
    Τουλάχιστον η νοημοσύνη μας δεν εξαγοράζεται και δεν ξεπουλιέται!

    Ο/Η ΒΑΣΙΛΗΣ Ν. λέει:
    Ιουλίου 1, 2011 στις 1:05 πμ

    ΚΥΡΙΕ ΛΥΓΕΡΕ ΔΕΝ ΕΧΩ ΝΑ ΚΑΝΩ ΚΑΠΟΙΟ ΣΧΟΛΕΙΟ ΑΦΟΥ ΣΥΝΦΩΝΩ ΜΑΖΙ ΣΑΣ,ΑΠΛΑ ΕΝΑ ΜΠΡΑΒΟ ΓΙΑΤΟΝ ΤΡΟΠΟ ΜΕ ΤΟΝ ΟΠΟΙΟ ΕΚΦΡΑΖΕΤΑΙΤΙΣ ΑΠΟΨΕΙ ΣΑΣ ΓΕΝΙΚΟΤΕΡΑ..ΚΑΠΟΙΟΙ ΣΑΝ ΕΣΑΣ ΕΙΝΑΙ ΧΡΗΣΙΜΟΙ ΑΥΤΕΣ ΤΙΣ ΔΥΣΚΟΛΕΣ ΩΡΕΣ ΚΥΡΙΩΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ ΜΑΣ

    Αφήστε το σχόλιο σας