Σου γράφω για να σου θυμίσω τα όνειρά μας

4
7

Σου γράφω προσπαθώντας να δαμάσω ένα κόσμο αφιλόξενο και ανοίκειο, τον κόσμο μας. Να αντιδράσω.. Σου γράφω και σου μιλώ και είναι σαν να γυρνώ από την εξορία , στην εστία μου. Παλεύω να φέρω έτσι μια αλλαγή , έστω και αμυδρή , σ΄αυτό που μέχρι τώρα μου φενόταν αμετάβλητο. Θέλω να σου γράψω ακόμα και για το ανεπανόρθωτο , για αυτό που δεν έχει παρηγοριά. Σαν η γραφή να είναι ένα  είδος αντίστασης, έτσι ώστε οι συνθήκες της ζωής να μην με πνίγουν σε σημείο να παραλύω. Νιώθω πως αν μιλάμε μεταξύ μας , για όλα αυτά τα εξοντωτικά που μας συμβαίνουν , αν γράφουμε και  επικοινωνούμε , οι συνθήκες δεν  θα μας περιορίζουν πια. Σαν οι λέξεις να έχουν την ικανότητα να μας αποτοξινώνουν από την βάρβαρη καθημερινότητα και να ξαναγίνεται η ζωή πάλλουσα. Κτυπώ με τις λέξεις μου, τους τοίχους του διπλανού , δικού σου κελιού .

Σου γράφω γιατί δεν θέλω να μένω αδρανής , σ΄ένα κόσμο που στενεύει όλο και περισσότερο ανοίγοντας ένα χάσμα βαθύ , ανάμεσα σε μας, τα πειραματόζωα της Ευρώπης  και στο χαοτικό μας περιβάλλον . Ένα κενό που έρχεται γρήγορα να το γεμίσει η απάθεια, ο κυνισμός και η απελπισία. Εδώ ανάμεσα στις εξοντωτικές  συνθήκες που ο καπιταλισμός , μας όρισε να ζούμε.  Ξεχνάμε να μιλάμε και να γράφουμε. Και παρατηρώ πως, όσο μιλούμε μονάχα σαν πολίτες  της διένεξης , η γλώσσα μας γίνεται όλο και πιο επιφανειακή και σιγά σιγά μετατρέπεται σε μια σειρά από δοσμένα σχήματα και συνθήματα , αρχίζοντας απ’ αυτά που εφευρίσκουν οι άμεσα εμπλεκόμενοι μηχανισμοί, υπουργεία, κόμματα, αστυνομία,στρατός, εκκλησία. Και γίνεται τότε ένας λόγος πονηρός και παραπλανητικός. Την ίδια ώρα που θα μπορούσαμε να μιλάμε άμεσα και οικεία σαν αδέρφια. Και  όσο η κατάσταση γίνεται πιο αδιέξοδη , τόσο και η γλώσσα γίνεται πιο κοινότυπη και ο δημόσιος λόγος φτωχαίνει , περιοριζόμενος στις αιώνιες αλληλικατηγορίες , στα γνωστά κλισέ , στις προκαταλήψεις και στις γενικεύσεις.

Γι΄αυτό σου γράφω τώρα. Για να σου θυμίσω τα όνειρα μας. Να ξαναμιλήσουμε για όλα αυτά που θέλαμε να ζήσουμε. Για την παιδεία, την ανεργία , τις διαφορετικές συνθήκες μας. Για να σε παρακινήσω να θυμηθείς πως η γλώσσα μας , το ουσιαστικότερο συστατικό της πολιτισμικής κληρονομιάς ,  της κοινωνικής μας συνοχής και ταυτότητας πληγώνεται και καταρέει από την ανήμπορη παιδεία μας. Τα παιδιά μας φθάνουν να μεταφράζουν από τα αγγλικά στα ελληνικά για να μιλήσουν και το λεξιλόγιο τους όταν τελειώσουν το Λύκειο, με βία περνά τις πεντακόσιες λέξεις.

Φθάσαμε τα παιδιά μας να μην μπορούν να κατανοήσουν Καβάφη ή  Παπαδιαμάντη και αυτό να οφείλεται στην παιδευτική μας ένδεια και στο ότι τα κάναμε, πειραματόζωα στις πολιτικές μας συγκρούσεις. Να μιλήσουμε για την κριτική μας σκέψη και την φιλομάθεια που θα έπρεπε να είναι αυταξία και όχι εργαλείο για να βγάζεις λεφτά και πως αυτή η μάθηση, το δικό μας όπλο, από τα πρώτα χρόνια του Δημοτικού εξανεμίζεται. Στο σχολείο , δηλαδή στη φάμπρικα των απολυτηρίων.

Πόσοι από μας που καλούμαστε να ψηφίσουμε τώρα , υπό καθεστώς οικονομικής χούντας, έχουμε διδαχθεί ποτέ  κάτι για το πως λειτουργεί η διεθνής οικονομία, για το κραχ του 1929, για την Δημοκρατία της Βαιμάρης, για την πετρελαϊκή κρίση. Σου γράφω για να σου θυμίσω πως στα όνειρα μας είχαμε μια παιδεία με βαθύ ορίζοντα δεκαετιών , που να μην ορίζεται από τους εκάστοτε κομματικούς προϊστάμενους, με βιβλία γραμμένα από κομματικούς ευνοούμενους, που είχαν την τύχη να πάρουν τη «δουλειά» και που στην καλύτερη περίπτωση σκέφτονται τον ορίζοντα μέχρι τις επόμενες εκλογές.

Σου γράφω για να σου θυμίσω , πως η σημερινή ανεργία έχει πάρει την μορφή χιονοστιβάδας , αλλά και η χθεσινή ανεργία είχε πάρει την μορφή σεμιναρίων. Αυτό ξέραμε να κάνουμε τους ανέργους μας . Ελεημοσύνες και χαρτζιλίκια, παίζοντας με τον ανθρώπινο πόνο και τις ανάγκες των μακροχρόνιων ανέργων. Εξευτελισμός , δια βίου κατάρτιση και άλλα παρόμοια, για να κρύψουμε την απόφασή μας να μην κάνουμε τίποτα για αυτούς, γιατί έτσι και αλλιώς η ανεργία ήταν για να αυξηθεί και όχι για να καταπολεμηθεί. Έχω και άλλα πολλά να σου θυμίσω από αυτά που διαφορετικά θα θέλαμε να είναι.

Για αυτό σου γράφω , για να ξαναβάλουμε τους στόχους μας και οι καινούργιοι στόχοι να μας φέρουν και τα νέα υλικά.  Να προσδιορίσουμε τα όριά μας, τα μεγέθη μας. Να μιλήσουμε για αφετηρίες, αλλά όχι ξανά με τους όρους μεταρρυθμίσεων. Με όρους θεμελίων. Γιατί μέχρι τώρα μιλούσαμε με όρους αναπαλαίωσης και ανακύκλωσης. Με όρους της πλαγίας οδού. Και πώς να μιλούσαμε διαφορετικά με τόσο φόβο και χαμηλή αυτοπεποίθηση που κουβαλάμε ; Το σήμερα μας θέλει, όμως, αγωνιστές. Μας θέλει να σηκωθούμε και να αντιδράσουμε για να διαμορφώσουμε το χρόνο και τις συνθήκες και όχι να περιμένουμε, τον χρόνο να έρθει. Να παρατηρήσουμε τον εαυτό μας, τα ελαττώματα και τα προτερήματα του και να αγωνιστούμε για να κερδίσουμε τη στιγμή της ζωής μας. Και να συγκρουσθούμε με παλιές νοοτροπίες και παρωχημένες σκέψεις.

Σου μιλώ για να μου μιλήσεις και εσύ, να συνεννοηθούμε και να αντισταθούμε.

*Φωτογραφία Vivian Mayer

ΚΟΙΝΟΠΟΙΗΣΗ
Προηγούμενο άρθροΕξαιρετικά ανήσυχος ο Παπούλιας συγκαλεί νέα σύσκεψη – Δεν θα πάει ο Τσίπρας
Επόμενο άρθροΕφιάλτη ζω, ξυπνήστε με…
Λάτρης του γράφειν , του σκέπτεσθαι και της ζωής, των κοριτσιών μου, της εξερεύνησης της ανθρώπινης ψυχής του πώς και του γιατί, της έντιμης και μάχιμης δημοσιογραφίας, του θεάτρου, του κινηματογράφου, και οποιουδήποτε άλλου τρόπου διατηρεί τον έρωτα στην ζωή. Σπούδασα Γεωλογία γιατί μου άρεσε πολύ. Χρηματοοικονομία και διεθνές εμπόριο στο Cass University Buisiness School του Λονδίνου , όπου κατάφερα να έρθω κοντά στην εμπορική νομοτέλεια καθώς και στην ψυχοσύνθεση των Βρετανών. Τα τελευταία χρόνια ασχολούμαι με την ψυχολογία ψυχαναλυτικής κατέυθυνσης και παρακολουθώ τον επταετή κύκλο σπουδών της Ελληνικής Εταιρείας ομαδικής ανάλυσης και οικογενειακής θεραπείας. Μέσα σε όλα αυτά γράφω και στον δικό μου ιστότοπο http://ann-lou.blogspot.com

4 ΣΧΟΛΙΑ

  1. Μια χαρά μου τα γράφεις….
    Μα είμαι κι εγώ, όπως κι εσύ, φοβισμένη, επαναστατημένη, απεγνωσμένη αλλά αποφασισμένη. Να αντισταθώ. Να μιλήσω.
    Δεν μπορώ πια να μένω αδρανής, και να καταπίνω αμάσητο το κάθε κουτόχορτο. Δεν μπορώ πια να δέχομαι τα τεχνάσματα επιμόρφωσης των αμόρφωτων από αστοιχείωτους, τα α-λεξικά παιδιά που τελειώνουν το λύκειο, τις ανεπίγνωστες οικονομικές και κοινωνικές επιλογές των πολιτικών μας, τις μεταρρυθμίσεις των ατυχών (μεταρ)ρυθμίσεων των ξεθεμελιωμένων βασικών αρχὠν παιδευτικής πολιτικής.
    Δεν μπορώ πια να σιωπώ μπροστά στην ολοκληρωτική μας δημοκρατία-μητριά, που άλλους τους κανακεύει και τους φιλοξενεί στους κόλπους της, επιδαψιλεύοντας σ’αυτούς ειδικές και πλουσιοπάροχες τιμές και πλούτη, κι άλλους άνεργους τους πετάει στα άχρηστα και τους ξεζουμίζει μέχρι και την τελευταία τους ικμάδα ζωής.
    Δεν μπορώ πια να βλέπω πολιτικούς που δεν νοιάζονται για τη χώρα, τη νεότητα και το αύριο.
    Δεν μπορώ πια να ανεχτώ τον προγραμματισμό των κομματικών πλεονεκτημάτων και συσχετισμών και τις προσωπικές επιδιώξεις των βλαστών πολιτικών τζακιών, ούτε τους ανεπάγγελτους πολιτικούς, και τους συνταξιούχους πολιτικούς και βουλευτές που ζητούν αναδρομικά από τούτη τη χώρα, που τους πληρώνει κι όσους βοηθούς χρειάζονται για να χτίζουν την πολιτική τους καριέρα.

    Δεν είμαστε αγανακτισμένοι πολίτες! Είμαστε αποφασισμένοι πολίτες! Αποφασιμένοι να αντισταθούμε. Αποφασιμένοι να πούμε τα πράγματα με το όνομά τους, και να συνεννοηθούμε για το αύριο!

    Σε ευχαριστώ, που γράφεις, για να θυμηθούμε τα όνειρά μας. Κοντέψαμε να ξεχαστούμε, και να χάσουμε κι αυτά και την ελπίδα!

  2. Κάτι αχνοθυμάμαι.. Τα δικά μου όνειρα πάλι, παραμένουν ταραγμένα..
    (και στον ύπνο, και στον ξύπνιο..)
    Καλή βδομάδα..

  3. Και πολύ καλά κάνεις και γράφεις. Γράφε για να διαβάζω…μίλα για να ακούω και υπόσχομαι να κάνω το ίδιο…

  4. Aς ελπίσουμε πως αυτή την φορά η διέξοδος θα είναι η προς τα μπρος κίνηση και όχι το πισωγύρισμα. Άλλωστε με αναστοχασμό , μποροούμε να καλύψουμε τα κενά, και να συννενοηθούμε, αν το θελήσουμε ειλικρινά. Η υπευθυνότητα είναι πάντα ένας καλός σύμβουλος. Ο υπεύθυνος μπορεί να εμπιστεύεται , αντίθετα ο ανεύθυνος είναι εκ προοιμίου καχύποπτος.

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here