Οι θυσίες μας φουσκώνουν ένα τρύπιο λάστιχο

4
117

Πριν απο ενάμιση χρόνο η ελληνική κρίση έφερνε στο φως τις μεγάλες αδυναμίες του ενιαίου νομίσματος. Για να αντιμετωπισθεί αυτό και, πάνω απ όλα, για να σωθεί δήθεν η Ελλάδα που εξακολουθεί να τρομοκρατεί με χρεοκοπία το παγκόσμιο χρηματοοικονομικό σύστημα, κινητοποιήθηκαν «η ελίτ της ελίτ» πολιτικών και οικονομολόγων και η Ευρωζώνη, δανείζοντας μας 110 δίς ευρώ .

Και 18 μήνες αργότερα; Η Ελλάδα βρίσκεται σε κατάσταση πολύ χειρότερη απο την εποχή του Μνημονίου Α΄… Πέρασε στο Μνημόνιο Β’, δανειζόμενη άλλα τόσα, αλλά τίποτα…Τα τελευταία 24ωρα ξαναφούντωσε η συζήτηση για το αν θα χρεοκοπήσουμε, αν θα προχωρήσουμε σε αναδιάρθρωση του χρέους με αλλαγή ή όχι της συμφωνίας της 21ης Ιουλίου, αν θα μας πετάξουν έξω απο την ευρωζώνη …
Το χρέος μας, αντί να μειώνεται, εξακολουθεί να εκτοξεύεται στα ύψη και εμείς βουλιάζουμε χωρίς να φωνάζουμε!

Η χώρα βρίσκεται αντιμέτωπη με τρομερή ύφεση. Τα κοφτερά μυαλά που μας οδήγησαν εδώ (από το πιο λαμπρό αστέρι τη Μέρκελ, τον Γιούνκερ, την Λαγκάρντ και την παρέα τους) εκτός του ότι βαδίζουν και  παραμιλούν, απαιτούν και επιπλέον θυσίες για ανάπτυξη και ανταγωνιστικότητα !!!
Ξέρουν τι λένε;

Άσχετα αν φταίξαμε ή όχι, αν τα φάγαμε μαζί ή χωριστά, αν χρεοκοπούμε μόνοι μας ή παρέα σήμερα, αύριο ή τον αιώνα τον άπαντα, όλες αυτές οι στιγμιαίες σαχλαμάρες απαιτήσεων, δηλώσεων και αναλύσεων απο ντοπιους και εγχώριους πολιτικάντηδες (ένδειξη αδυναμίας χειρισμού της κατάστασης), μπορεί να εξακολουθούν να ρίχνουν στάχτη στα μάτια του κοσμάκη αλλά όχι σε εκείνα των άπληστων χρηματαγορών.

Ετσι, η καυτή ανάσα των κερδοσκόπων επιβάλει σε Ιρλανδούς, Ισπανούς, Πορτογάλους, Ιταλούς και, κυρίως, σε εμάς τους Ελληνες μια παρά φύση λιτότητα. Με την ανοχή και την ανεπάρκεια των πολιτικών μας οι τύχες μας τέθηκαν υπο κηδεμονία, χωρίς ουσιαστική διαπραγμάτευση.Καθημερινά καταστρέφονται ζωές που απροειδοποίητα εκτέθηκαν στην ζούγκλα του άκρατου φιλελευθερισμού.

Μέτρα –χιλιόμετρα χωρίς έλεος, στυγνή κατάργηση εργασιακών κεκτημένων, αφαίμαξη μισθών και συντάξεων, φοροεπιδρομές ακόμα και στις πέτρες, οδυνηρές απολύσεις, μια ματωμένη πλέον και όχι  πληγωμένη κοινωνία εχει να επιλέξει ανάμεσα στον δρόμο της επαιτείας ή της ξενιτιάς. Μόνη διέξοδος φαντάζει για ορισμένους η αυτοκτονία…

Και να πεις ότι βελτιώνεται η κατάσταση… να πάει στα κομμάτια! Οι θυσίες μας φουσκώνουν ένα τρύπιο λάστιχο! Ρίχνονται σε ένα πηγάδι δίχως πάτο μαζί με τα  χρήματα που δανειζόμαστε!

Στην άλλη όψη του νομίσματος οι πιστωτές μας. Εκτός απο την ψυχραιμία τους χάνουν τώρα και την μπάλα. Ενώ μέχρι πρίν από μερικούς μήνες εμφανίζονταν συναινετικοί και πρόθυμοι να μας στηρίξουν, τώρα μας ασκούν έντονη κριτική και πρίν μας χορηγήσουν άλλη μια  θανάσιμη –την  6η- δόση, μας μοιράζουν σφαλιάρες για την ασυνέπεια και μας φέρνουν στο αμήν της αγωνίας.
Σαν να μην έφτανε αυτό έχεις και τον Σόιμπλε να σου λέει ότι η Ελλάδα θα βγεί απο την κρίση σε 10 χρόνια !
Κι αναρωτιέμαι, ποιος θα αντέξει; Θέλει και τα λέει ο Γερμανός ή του ξεφεύγουν;

Tα γεγονότα αποδεικνύουν ότι όλοι αυτοί που βρίσκονται τόσο καιρό πάνω απο το προσκεφάλι μας επιθυμούν να σώσουν το ευρώ τους, δηλαδή τον ίδιο τους τον ευατό, και όχι εμάς. Βλέπετε, μια άμεση και ανεξέλεγκτη χρεοκοπία της Ελλάδας θα είχε ανυπολόγιστες οικονομικές και κοινωνικές επιπτώσεις σε Γαλλία, Γερμανία, ενώ η κρίση θα χτυπούσε αμέσως την Ιταλία.

Η  έκθεση μονο στο Ιταλικό χρέος των δύο ευρωπαϊκών υπερδυνάμεων δεν είναι 84,3 δισ, όπως στη χώρα μας, ξεπερνά τα 500 δισ δολάρια παρακαλώ!
Γνωρίζω πως δεν είναι ‘’πολιτικά ορθόν’’ να  κινδυνολογούμε με το ενδεχόμενο της χρεοκοπίας της Ελλάδας, γιατί δεν συμφέρει κανέναν, όμως οι περισσότεροι οικονομικοί αναλυτές και όσοι ασχολούνται με τις χρηματαγορές διεθνώς δεν έχουν πλέον καμία αυταπάτη …
Ο Τιτανικός ‘’Ευρώπη’’ προσέκρουσε στο παγόβουνο και η ορχήστρα «των χρεοκοπημένων» εξακολουθεί να παίζει! Για πόσο ακόμη;

http://twitter.com/#!/mdenaxa

ΚΟΙΝΟΠΟΙΗΣΗ
Προηγούμενο άρθροΘα καταστραφούμε αν δεν κάνουμε άκρη τους ντενεκέδες‏
Επόμενο άρθροΜε αυταρχικά ανδρείκελα ποια φαντασία στην εξουσία;‏
Η Μαρία Δεναξά γεννήθηκε και μεγάλωσε στη Σύρο, ξεκίνησε τις δημοσιογραφικές σπουδές της στο Ινστιτούτο Σπουδών Μπόνα και τις συνέχισε στο Πανεπιστήμιο Stendhal της Γκρενόμπλ, όπου πήρε και το μεταπτυχιακό της στα Μέσα Μαζικής Επικοινωνίας. Τελείωσε το τμήμα γαλλικού πολιτισμού και Ιστορίας στο Παν/μιο της Σορβόνης και αυτή την περίοδο ετοιμάζει το διδακτορικό της με θέμα "Δημοσιογραφική δεοντολογία και διαχείριση κοινωνικών κρίσεων απο τα ραδιοτηλεοπτικά ΜΜΕ". Το επαγγελματικό της ξεκίνημα έγινε το 1988 στον Αιγαίο FM , συνεχίστηκε στο New Channel και μετά στο MEGA, όπου εργάστηκε για πολλές εκπομπές. Το 1994 έφυγε για το Παρίσι οπου εργάστηκε ως ανταποκρίτρια του Star Channel, της εφημερίδας "Ανεξάρτητος", της Deutsche Welle και του BBC World Service. Απο το 2006 είναι ανταποκρίτρια του ΜΕGA στην γαλλική πρωτεύουσα. Στα 22 έτη καριέρας, έχει συνεργαστεί με γνωστούς Έλληνες και Γάλλους δημοσιογράφους και έχει κάνει συνεντεύξεις με σημαντικές προσωπικότητες: Τον Κωνσταντίνο Καραμανλή, την Μελίνα Μερκούρη, Αντώνη Σαμαράκη, Jacques Delor, Valéry Giscard d'Estaing, Nicolas Sarkozy, François Bayrou, Jean Michel Jarre, Brigitte Bardot κ.α.

4 ΣΧΟΛΙΑ

  1. @Μόνη διέξοδος φαντάζει για ορισμένους η αυτοκτονία…
    Αυτό, ΠΟΤΈ!!! Ούτε, καν, σαν σκέψη.

    Κυρία Δεναξά, πού γράφετε; Θα ήθελα να σας διαβάζω. Καλό το λέγειν και η εικόνα πιο καλή και …κουτσομπόλα, αλλά το γράψιμο είναι άλλη φάση. Ωραίο κομμάτι, BRAVΌ!

    Στο θέμα μας, τώρα, την διεθνή και την δικιά μας Κρίση. Η παρομοίωση του τίτλου βρίσκει «στο σταυρό» το ζήτημα. Ας μου επιτραπεί να συνεισφέρω κι εγώ στον διάλογο, με ένα δανεικό άρθρο:

    ΠΏΣ μπήκαμε και ΠΏΣ θα βγούμε από την Κρίση- by Βαρουφάκης

    Το Μνημόνιο και η Οικονομική Κρίση

    Δύο φορές στην ιστορία της η ανθρωπότητα ξάφνιασε τον εαυτό της. Το 1929 και το 2008. Και τις δύο αυτές φορές, ο κόσμος άλλαξε. Το Κραχ του 1929 δρομολόγησε τραγικές εξελίξεις που όταν καταλάγιασαν (στην δεκαετία του ’50) ο κόσμος δεν θύμιζε σε τίποτα την προ του 1929 εποχή. Η Κατάρρευση του 2008 άναψε το φυτίλι διαδοχικών κρίσεων που, σήμερα, δημιουργούν τις συνθήκες για έναν κόσμο που δεν θα θυμίζει σε τίποτα την προ του 2008 εποχή. Η κρίση του ευρώ εντάσσεται σε αυτές τις εξελίξεις.

    Ξεκινώ με αυτά τα λόγια επειδή νιώθω την ανάγκη να προτρέψω όλους να σταματήσουμε να σκεφτόμαστε σε όρους της προ του 2008 εποχής. Αυτά που ξέραμε δεν ισχύουν πια. Συνταγές που μπορεί να λειτούργησαν στο παρελθόν δεν λειτουργούν πλέον. Όχι μόνο στην Ελλάδα αλλά παντού. Ξέρετε τι με στενοχωρεί περισσότερο αυτή την εποχή; Να ακούω ανθρώπους που εκτιμώ να μιλάνε σήμερα λέγοντας πράγματα που θα έλεγαν σαν το 2008 να μην είχε συμβεί. Ανθρώπους της Αριστεράς που νιώθουν δικαιωμένοι από την Κρίση του καπιταλισμού αλλά που δεν μπορούν για διακρίνουν τις νέες προκλήσεις τυφλωμένοι από αυτό το συναίσθημα μιας απατηλής δικαίωσης. Ανθρώπους της αντίπερα όχθης, της νεοφιλελεύθερης Δεξιάς που επιμένουν ότι το κράτος φταίει για όλα, παρά το οφθαλμοφανές γεγονός ότι το 2008 κατέρρευσε το μύθευμα πως οι αγορές γνωρίζουν καλύτερα. Κυβερνητικούς που κατάφεραν να πειστούν ότι η περιοριστική πολιτική μπορεί να περιορίσει το δημόσιο χρέος και αντιπολιτευόμενοι που θεωρούν ότι η Ελλάδα μπορεί να ξεφύγει από τις δαγκάνες της πτώχευσης με τις δικές της δυνάμεις. Το ξαναλέω: Στην μετά το 2008 εποχή, όλες αυτές οι απόψεις λειτουργούν ως προκαταλήψεις που ταΐζουν την Κρίση, αντί να βοηθούν στην διαχείρισή της.

    Η συνέχεια:
    http://gkdata.wordpress.com/2011/09/25/%CF%80%CF%8E%CF%82-%CE%BC%CF%80%CE%AE%CE%BA%CE%B1%CE%BC%CE%B5-%CE%BA%CE%B1%CE%B9-%CF%80%CF%8E%CF%82-%CE%B8%CE%B1-%CE%B2%CE%B3%CE%BF%CF%8D%CE%BC%CE%B5-%CE%B1%CF%80%CF%8C-%CF%84%CE%B7%CE%BD-%CE%BA%CF%81/#comment-958

  2. Οπωσδήποτε η κρίση χρέους ανέδειξε τις ατέλειες που σκοπίμως είχαν αφεθεί τότε στο οικοδόμημα της ΟΝΕ. Οπωσδήποτε και η λύση δεν είναι η υφεσιακή λιτότητα, αλλά η ολοκλήρωση αυτού που έμεινε τότε ανολοκλήρωτο. Αυτό όμως συνεπάγεται συνευθύνη για τη δημοσιονομική διαχείριση εντός του κοινού νομίσματος. Αν η Ελλάδα πρόκειται να βγαίνει για δανεικά με το ίδιο πρόσωπο που θα βγαίνει και η Γερμανία, τότε ο Γερμανός φορολογούμενος θα θέλει εγγυήσεις για τη διαχείριση του δημοσίου χρήματος στην Ελλάδα. Όχι φυσικά επειδή η Ελλάδα έχει σημαντικό μέγεθος, αλλά για να μην δημιουργήσουμε προηγούμενο. Κανείς Γερμανός πολιτικός δεν γίνεται να προχωρήσει στην ολοκλήρωση της ευρωζώνης, πρωτού να μπορεί (έστω προσχηματικά) να ισχυριστεί ότι οι χώρες όπως η Ελλάδα έχουν συμμαζευτεί.

    Το περίφημο πρόγραμμα, ίσως να έβγαινε αν εφαρμόζονταν όταν συμφωνήθηκε, ίσως και όχι. Το γεγονός όμως ότι δεν εφαρμόστηκε είναι που θέτει το κακό προηγούμενο. Σήμερα πρέπει να ματώσουμε και να τρέξουν όλα κακήν κακώς, όχι τόσο για να «σωθούμε», όσο για να πείσουμε ότι είμαστε πρόθυμοι και ικανοί να πειθαρχήσουμε. Αυτό που περνάει συχνά στο «ντούκου» είναι ότι το κατά πόσο θα έβγαινε το πρόγραμμα είναι μικρότερης σημασίας από το κατά πόσο θα δείχναμε πρόθυμοι και ικανοί να το τηρήσουμε. Η αναβλητικότητα και η μικροκομματική λογική με την οποία αντιμετωπίζονται τα πάντα στην μεταπολιτευτική Ελλάδα μας έχουν στήσει στον τοίχο. Όχι οι λάθος συνταγές.

  3. Δε νομίζω ότι τελικά είναι θέμα που αφορά την ΟΝΕ. Το λάθος ξεκινάει από την σαπουνόφουσκα της παγκοσμιοποίησης. Η ασύδοτη επέκταση των πολυεθνικών και των διατραπεζικών σχηματισμών οδήγησε την ανάπτυξη σε εκτραχηλισμό. Η τελική επικράτηση κάποιων ισχυρών βιομηχανικών σχηματισμών σήμανε την απαρχή των δεινών των κρατικών μηχανισμών με την υπερχρέωσή τους. Το θέμα είναι ότι τον καιρό που μπορούσε να γίνει κάτι, όλοι σφύριζαν αδιάφορα. Τώρα το πράγμα δείχνει να μην παίρνει θεραπεία. Ίσως να είναι πια ώρα ν’ αποφασίσουν οι κοινωνίες τι κόσμο θέλουν για το επερχόμενο αύριο.

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here