Το δικό μου αντίο, στο δικό μου φθινόπωρο…

1
1
Σαν βάρκες παλεύουμε ενάντια στο ρεύμα, που μας παρασύρει αδιάκοπα προς το παρελθόν.
Φράνσις Σκοτ Φιτζέραλντ
Το φθινόπωρο σιγά σιγά «ξεψυχάει». Όμως θέλει να το θυμόμαστε με γλυκιά νοσταλγία. Όμορφο, ηλιόλουστο και χαρούμενο. Λες και ξέρει ότι μας περιμένει σε λίγο κρυμμένο αυτό το άγριο θηρίο του χειμώνα. Έτσι αυτό το περίεργο απομεσήμερο, στο λυκόφως της ελπίδας ταξίδεψα. Πώς «ταξιδεύεις» χωρίς να ταξιδεύεις; Μα μόνο με τη φαντασία. Έτσι έκλεισα τα μάτια, άκουσα το κύμα και επινόησα δύο φανταστικά πρόσωπα. Κι έναν πολύ σύντομο φανταστικό διάλογο μεταξύ τους. Αυτά τα «έδεσα» με ένα απόσπασμα του Ζοζέ Σαραμάγκου. Αυτό είναι το δικό μου αντίο στο δικό μου φθινόπωρο. Με την ελπίδα και την ευχή, του χρόνου τέτοια μέρα να συναντάμε στους δρόμους λιγότερα θλιμμένα βλέμματα.
…Η Ουρανία περπατούσε στο πλακόστρωτο δρομάκι στο Νεράτζι, το παραλιακό χωριό της Κορινθίας που είχε βρει καταφύγιο από τις αναμνήσεις.  Ήπιε το αγαπημένο της ποτό (κάτι σαν μαρτίνι, αλλά όχι ακριβώς) και θυμήθηκε εκείνη τη σχέση – «τυφώνα» με τον Λέανδρο. Εκείνο τον ωραίο τρελό (όπως τον έλεγε) που την «ισοπέδωσε» στο περασμά του. Που του ζητούσε έλεος εκείνες τις φλογισμένες νύχτες στην «κόλαση» του τυφλού πάθους.
«Γιατί με ανάγκασες να φύγω τότε;» την είχε ρωτήσει.
«Γιατί μου άνοιξες τα μάτια και το φως ήταν υπερβολικά δυνατό. Γι αυτό τα ξανάκλεισα» του απάντησε εκείνη.
Αυτή η σχέση όντως ήταν ένα εκτυφλωτικό φως. Όμως οι άνθρωποι συχνά συναντούν το πεπρωμένο τους, στο δρόμο που πήραν γιά να το αποφύγουν. Μιά σχέση «αμαρτίας» και πάθους που θα μπορούσε να εμπνεύσει ακόμα και τον «βλάσφημο» αιρετικό Πορτογάλο νομπελίστα συγγραφέα Σαραμάγκου που γράφει κάπου στο συγκλονιστικό «τετράδιο:
«‘Οταν πέθανε ο Λάζαρος η θλίψη και η λύπη του Ιησού ήταν τέτοιες που μία νύχτα του είπα. Δεν μπορώ να σε φτάσω. Γιατί πήγες και κλείστηκες πίσω από μία πόρτα που είναι πέρα από τις ανθρώπινες δυνάμεις;  Και εκείνος είπε παράπονο και στεναγμός ζώου που κρύφτηκε για να υποφέρει. Κι αν δεν μπορείς να μπεις μη ξεμακραίνεις από εμένα, έχε μου πάντα το χέρι σου απλωμένο , ακόμα και όταν δεν μπορείς να με δεις. Αν δεν το κάνεις, θα ξεχάσω τη ζωή ή εκείνη θα με ξεχάσει. Και όταν μετά από μερικές ημέρες ο Ιησούς πήγε να συναντήσει τους μαθητές του, εγώ που βάδιζα στο πλευρό του του είπα. Θα κοιτάζω τη σκιά σου αν δεν θέλεις να κοιτάζω εσένα. Κι εκείνος απάντησε θέλω να είμαι όπου είναι η σκιά μου αν εκεί βρίσκονται τα μάτια σου. Αγαπιόμασταν και λέγαμε λόγια σαν αυτά, όχι μονάχα επειδή είναι όμορφα και αληθινά, αν μπορούν να είναι και το ένα και το άλλο ταυτόχρονα, αλλά γιατί προαισθανόμουν πως ο καιρός της σκιάς πλησίαζε και χρειαζόταν να αρχίσουμε να συνηθίζουμε, μαζί ακόμα, το σκοτάδι της οριστικής απουσίας. Είμαι η Μαρία η Μαγδαληνή και αγάπησα. Δεν υπάρχει τίποτα άλλο να πω».
Προηγούμενο άρθροΔιευθυντής της ΚΟ του ΣΥΡΙΖΑ ο Κώστας Ζαχαριάδης
Επόμενο άρθροΠοια ανάπτυξη; Ώρα για Απο-Ανάπτυξη
Αργύρης Κωστάκης
Γεννήθηκε στην Αθήνα το 1964 και κατοικεί στη Ραφήνα με την οικογένεια και τα σκυλιά του από το 1986. Πτυχιούχος δημοσιογραφίας από τη σχολή Εργαστήρι Επαγγελματικής Δημοσιογραφίας. Ξεκίνησε να εργάζεται από την ιστορική εφημερίδα "Ακρόπολις" το 1986, ενώ μετά από δύο χρόνια έγινε συντονιστής του ελεύθερου ρεπορτάζ και παρέμεινε έως το 1990 οπότε και έκλεισε. Εργάστηκε επίσης στο ελεύθερο ρεπορτάζ στις εφημερίδες Αλήθεια, Δημοσιογράφος, Ελεύθερος, Βραδυνή, Καρφί, Espresso, Ανατολική Ακτή και Ελλάδα. Συνεργάστηκε με τα περιοδικά Θησαυρός, Πρόσωπα, Ένα, Crash και Polis. Από το 2010 είναι μόνιμος αρθρογράφος στην ενημερωτική ιστοσελίδα aixmi.gr και από τον Μάρτιο του 2016 παρουσιάζει την εκπομπή "ανθρωπογραφίες" στο aixmiradio. Εργάστηκε στους ραδιοφωνικούς σταθμούς Vips, Πειραιάς - Κανάλι 1 και Παραπολιτικά 90,1 - καθώς και επί 26 χρόνια από την πρώτη ως την τελευταία ημέρα λειτουργίας του (1989 - 2014) στον ενημερωτικό ραδιοφωνικό σταθμό Flash 96 ως συντάκτης και παρουσιαστής δελτίων ειδήσεων της πρωινής ζώνης. Εργάστηκε επίσης στον ενημερωτικό τομέα των τηλεοπτικών καναλιών Seven, Mega , Alter, Sunny, Action 24 και στη δημιουργική ομάδα της εκπομπής "όλα" από το 1999 έως το 2008 σε Alpha και Ant 1. Το 1986 κέρδισε το πρώτο βραβείο ελεύθερου ρεπορτάζ γιά δημοσιογράφους έως 22 ετών από ειδική εκπομπή της τότε ΕΤ 2. Τακτικό μέλος της Ενώσεως Συντακτών Ημερησίων Εφημερίδων Αθηνών και της Διεθνούς Ομοσπονδίας Δημοσιογράφων. Διετέλεσε επί πέντε θητείες μέλος του μεικτού συμβουλίου της ΕΣΗΕΑ. Ενεργός υποστηρικτής και μέλος της Γενικής Συνέλευσης της unicef. Συγγραφέας του ερωτικού μυθιστορήματος "το κύμα της ελπίδας". Aντιπρόεδρος της διοργανώτριας επιτροπής και αθλητής του επίσημου πρωταθλήματος ποδοσφαίρου ΜΜΕ.

1 ΣΧΟΛΙΟ

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ