Τι χρώμα έχει η ζωή σου;

0
2

 

Ήταν καλοκαίρι του 1991 σε μιά αθλητική εκδήλωση στη Βιβλιοθήκη του Μοντεβιδέο στην Ουρουγουάη, όταν ένας φοιτητής από το κοινό ζήτησε από τον Μοχάμεντ Άλι που ήταν προσκεκλημένος του συγγραφέα Εδουάρδο Γκαλεάνο και βρισκόταν στο βήμα, να απαγγείλει κάτι. Ο ακτιβιστής αθλητής μετά το στιγμιαίο ξάφνιασμα επινόησε στη στιγμή το συντομότερο ποίημα της παγκόσμιας ιστορίας: Me,we. Εγώ, εμείς.

Μέσα σε μόνο δύο λέξεις ο Άλι κατόρθωσε με τη φλογερή ψυχή του να περιγράψει όλα όσα είναι η ζωή. Αυτό που λέμε λίκνο της ζωής. Αυτές οι δύο λέξεις ήταν οι αγλαοί καρποί μιάς περίεργης σοφίας που είχαν ανθίσει, σε έναν «κήπο» βίας με γροθιές, αίμα, πόνο, αλλά κάτω από μία «σκιά» δημοκρατίας, ευαισθησίας και ανθρωπιάς. Εγώ είμαι εσύ και εσύ είμαι εγώ, ήθελε να πει. Αλλά το είπε ακόμη πιό απλά και λιτά. Με δύο λέξεις από δύο γράμματα η κάθε μία στην αγγλική γλώσσα. Αδιανόητο! Περιέγραψε το νόημα της ζωής με τέσσερα γράμματα.

Έκανα αυτόν τον πρόλογο γιά να εκμυστηρευτώ ότι μακάρι να είχα τη σκέψη του Άλι. Μακάρι να μπορούσα να περιγράψω με δύο λέξεις τι νιώθω και τι σημαίνουν γιά εμένα οι δύο Δημήτρηδες της ζωής μου. Ο πατέρας μου Δημήτρης Κωστάκης και ο δασκαλός μου στη δημοσιογραφία Δημήτρης Παπαδόπουλος. Δυστυχώς, όμως, δεν μπορώ. Μου είναι αδύνατον να χωρέσω σε δύο λέξεις την αγάπη μου γι αυτούς τους δύο ανθρώπους που με «έπλασαν» όπως ήθελαν. Και τους δύο δεν τους χάρηκα πολύ. Η καρδιά του πατέρα μου σταμάτησε να χτυπά στα 63 του, όταν ήμουν 23 ετών, ενώ ο δάσκαλός μου έφυγε από τη ζωή μόλις 50 ετών, είχα προλάβει να εργαστώ μαζί του τρία χρόνια στην αρχή της πορείας μου.  Ήταν ο πρώτος που με εμπιστεύτηκε, διέκρινε το όποιο ταλέντο μου και ως διευθυντής της ιστορικής εφημερίδας «Ακρόπολις» (38 ετών ο πιό νέος σε ηλικία στον ελληνικό Τύπο) υπέγραψε γιά να μπω στο μισθολόγιο και ο αυτός που με έχρισε επικεφαλής του ελεύθερου ρεπορτάζ σε ηλικία μόλις 23 ετών. Δύο μήνες μάλιστα μετά τον θάνατο του πατέρα μου, που δεν πρόλαβα να τον κάνω υπερήφανο (αλλά ευτυχώς έκανα τη μητέρα μου).

Ο πατέρας μου ήταν από τους έντιμους και φιλότιμους δημοσίους υπαλλήλους που εργαζόταν σκληρά και πέρα από το ωράριό του. Με θέση ευθύνης ως τεχνικός προιστάμενος της Εθνικής Λυρικής Σκηνής, έπρεπε να έχει φροντίσει τα πάντα στην εντέλεια γιά να γίνει η παράσταση. Ο κόσμος της όπερας έγινε και δικός του και τον σέβονταν όλα τα «μεγαθήρια» της Τέχνης. Μαρία Κάλλας, Μελίνα Μερκούρη, Γιάννης Τσαρούχης, Μάνος Χατζιδάκης, Τζον Μοδινός, Σπύρος Ευαγγελάτος και τόσοι άλλοι. Δεν μου άφησε σπίτι ή χρήματα ο πατέρας, αλλά κάτι ανεκτίμητο. Τις φωτογραφίες με αυτούς τους «γίγαντες», τις ιδιόχειρες σημειώσεις τους και προπάντων τις ιστορίες μαζί τους. Τα γλέντια και τις συζητήσεις τους. Κι αυτή την ανθρώπινη ματιά. Το πνεύμα του. Το «εγώ, εμείς» του Άλι. Ο πατέρας το έλεγε διαφορετικά, βέβαια. Ένα σχολείο με το ζόρι είχε τελειώσει, άλλωστε. Έζησε κατοχή, πείνα, πόλεμο και χούντα. Ώσπου τον λύγισε ο ύπουλος καρκίνος μετά από τόσες κακουχίες και δεν χάρηκε ούτε μιά ημέρα σύνταξης. Πέθανε «πάνω στη μάχη».

Ας είναι. Μακάρι να μην σας φάνηκαν ανούσιες αυτές οι σκέψεις που έκανα, με έναυσμα ένα απόγευμα που έψαχνα το αρχείο μου. Και βρήκα μιά φωτογραφία με έναν παλιό μου έρωτα που από πίσω μου έγραφε τρυφερά «αν τα μάτια σου μιλούσαν τι θα μου έλεγαν;». Και την πρώτη μου δημοσιογραφική ταυτότητα υπογεγραμμένη από τον αείμνηστο Παπαδόπουλο στις 14 Ιουνίου 1986. Και συνειδητοποιώντας ότι δύο Δημήτρηδες, μου χάρισαν απλόχερα μιά πυξίδα ηθικής για να έχω πάντα μαζί μου. Άνοιξαν σαν «ερπυστριοφόρα» ζωής τον δρόμο μου. Γεμάτο ανηφόρες και επικίνδυνες στροφές. Αλλά, πάντως, δρόμο. Γιατί άλλοι έχουν μόνο αδιέξοδα…

Προηγούμενο άρθροΘαν. Χειμωνάς: Η Φώφη ήταν αντίθετη με τη συγκέντρωση των «παραιτηθείτε» (ΗΧΗΤΙΚΟ)
Επόμενο άρθροTo σχόλιο του Χρήστου Παναγιωτόπουλου στο aixmiradio για τη συγκέντρωση των «Παραιτηθείτε» (ΗΧΗΤΙΚΟ)
Αργύρης Κωστάκης
Γεννήθηκε στην Αθήνα το 1964 και κατοικεί στη Ραφήνα με την οικογένεια και τα σκυλιά του από το 1986. Πτυχιούχος δημοσιογραφίας από τη σχολή Εργαστήρι Επαγγελματικής Δημοσιογραφίας. Ξεκίνησε να εργάζεται από την ιστορική εφημερίδα "Ακρόπολις" το 1986, ενώ μετά από δύο χρόνια έγινε συντονιστής του ελεύθερου ρεπορτάζ και παρέμεινε έως το 1990 οπότε και έκλεισε. Εργάστηκε επίσης στο ελεύθερο ρεπορτάζ στις εφημερίδες Αλήθεια, Δημοσιογράφος, Ελεύθερος, Βραδυνή, Καρφί, Espresso, Ανατολική Ακτή και Ελλάδα. Συνεργάστηκε με τα περιοδικά Θησαυρός, Πρόσωπα, Ένα, Crash και Polis. Από το 2010 είναι μόνιμος αρθρογράφος στην ενημερωτική ιστοσελίδα aixmi.gr και από τον Μάρτιο του 2016 παρουσιάζει την εκπομπή "ανθρωπογραφίες" στο aixmiradio. Εργάστηκε στους ραδιοφωνικούς σταθμούς Vips, Πειραιάς - Κανάλι 1 και Παραπολιτικά 90,1 - καθώς και επί 26 χρόνια από την πρώτη ως την τελευταία ημέρα λειτουργίας του (1989 - 2014) στον ενημερωτικό ραδιοφωνικό σταθμό Flash 96 ως συντάκτης και παρουσιαστής δελτίων ειδήσεων της πρωινής ζώνης. Εργάστηκε επίσης στον ενημερωτικό τομέα των τηλεοπτικών καναλιών Seven, Mega , Alter, Sunny, Action 24 και στη δημιουργική ομάδα της εκπομπής "όλα" από το 1999 έως το 2008 σε Alpha και Ant 1. Το 1986 κέρδισε το πρώτο βραβείο ελεύθερου ρεπορτάζ γιά δημοσιογράφους έως 22 ετών από ειδική εκπομπή της τότε ΕΤ 2. Τακτικό μέλος της Ενώσεως Συντακτών Ημερησίων Εφημερίδων Αθηνών και της Διεθνούς Ομοσπονδίας Δημοσιογράφων. Διετέλεσε επί πέντε θητείες μέλος του μεικτού συμβουλίου της ΕΣΗΕΑ. Ενεργός υποστηρικτής και μέλος της Γενικής Συνέλευσης της unicef. Συγγραφέας του ερωτικού μυθιστορήματος "το κύμα της ελπίδας". Aντιπρόεδρος της διοργανώτριας επιτροπής και αθλητής του επίσημου πρωταθλήματος ποδοσφαίρου ΜΜΕ.

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ