Το δέντρο

0
3
      Μιλάμε για μια ρίζα. Μια ρίζα ενός αειθαλούς , γερού δέντρου. Ενός δέντρου που φύτρωσε μια στιγμή  μόνο του.  Χωρίς καμιά ιδιαίτερη προδιάθεση , ούτε καν αυτής της καλής πρόθεσης. Κάποιος αέρας σήκωσε μια στιγμή  ένα σπόρο. Ο σπόρος αγκάλιασε τη γη μια άλλη στιγμή και έφερε ζωή.  Στην αρχή το δέντρο είχε  πολύ λεπτό  κορμό. Ακόμα και ένα μωρό μπορούσε να το κλείσει μέσα στα χέρια του. Κανείς δεν το πρόσεχε. Όλοι το προσπερνούσαν αδιάφορα χωρίς να του ρίχνουν ούτε ματιά. Στους αγέρηδες λύγιζε  δεξιά κι αριστερά. Δεν θ’ αντέξει. Οι βροχές το πότιζαν. Κράταγε τότε όσο περισσότερο υγρασία στη ρίζα του μπορούσε, για να τα βγάλει πέρα στις ξηρασίες. Όταν στέγνωνε και η τελευταία σταγόνα υγρασίας,  έκοβε ένα κομμάτι από την ρίζα του και ξεδίψαγε.
     Η ρίζα ακόμα προχωράει. Άλλοτε σε βάθος και άλλοτε σε πλάτος. Όταν τσιμέντα και πέτρες στέκονται μπροστά και της φράζουν τον ορίζοντα, εκείνη βρίσκει άλλους δρόμους ν΄απλωθεί, να βρει νερό και άλατα να θρέψει το δέντρο. Ν΄ανθήσει, να δέσει καρπό. Όταν στο διάβα της συναντήσει άλλες ρίζες, κάνει χώρο κι άλλες φορές κάνει χρόνο για να δώσει τόπο και σ΄αυτές. Ο κορμός του δέντρου τώρα είναι χοντρός και βαρύς.  Άνθρωπος μόνος του δεν μπορεί να τ’ αγκαλιάσει. Μονάχα αν σταθούν δέκα, δεκαπέντε άνθρωποι και δώσουν τα χέρια ο ένας στον άλλον, μπορούν να τ’ αγκαλιάσουν. Όμως, δεν το κάνουν ποτέ αυτό. Οι άνθρωποι δεν αγκαλιάζουν τα δέντρα. Τα πληγώνουν, όσο κι αν τα χρειάζονται, όσο κι αν χωρίς αυτά δεν μπορούν.
     Μπορεί να αναμετρούν το μπόι τους και να το βρίσκουν χαμηλό. Μπορεί να αναμετρούν τα χρόνια τους και να τα βρίσκουν λίγα. Το δέντρο στέκει εκεί ακόμα κι όταν αυτοί φύγουν. Γερνάει, μεγαλώνει, ενώνει πολλές ανάκατες μεμονωμένες στιγμές και βρίσκει ορίζοντες. ‘Οταν δεν βρίσκει ορίζοντες, φτιάχνει.  Αειθαλές, περήφανο, μιλάει με το χρόνο σαν ίσος προς ίσο. Γνωρίζει τον τελικό νικητή. Γι’ αυτό, ούτε λόγος. Θα ήταν αφελές αν πίστευε πως θα νικούσε.
     Γνωρίζοντας το τέλος, ενώνει τις άπειρες στιγμές που έχει στην διάθεση του και φτιάχνει νίκες. Δεν φτιάχνει γεγονότα, ζει τα γεγονότα. Δεν σχολιάζει το παρελθόν, ζει το παρόν. Και όταν πρέπει να θυμηθεί, δεν προσπιείται πως θυμάται. Θυμάται. Μιλά με το χρόνο στα ίσια. Γι’ αυτό το δέντρο ζει νίκες, γιατί ζει στο παρόν. Όπως και ο χρόνος ολόκληρος, μπορεί να είναι γεμάτος με πρόσωπα και επιλογές από το παρελθόν και από το μέλλον, αλλά είναι ολόκληρος εδώ. Όλα τ’ άλλα είναι τα όνειρα μας.
ΚΟΙΝΟΠΟΙΗΣΗ
Προηγούμενο άρθροΜυστήριο: Δεύτερη έκρηξη σε μια βδομάδα στο Λασίθι
Επόμενο άρθροΗΠΑ: Συστήνουν ομάδα κατά της προπαγάνδας του ΙΚ
Λάτρης του γράφειν , του σκέπτεσθαι και της ζωής, των κοριτσιών μου, της εξερεύνησης της ανθρώπινης ψυχής του πώς και του γιατί, της έντιμης και μάχιμης δημοσιογραφίας, του θεάτρου, του κινηματογράφου, και οποιουδήποτε άλλου τρόπου διατηρεί τον έρωτα στην ζωή. Σπούδασα Γεωλογία γιατί μου άρεσε πολύ. Χρηματοοικονομία και διεθνές εμπόριο στο Cass University Buisiness School του Λονδίνου , όπου κατάφερα να έρθω κοντά στην εμπορική νομοτέλεια καθώς και στην ψυχοσύνθεση των Βρετανών. Τα τελευταία χρόνια ασχολούμαι με την ψυχολογία ψυχαναλυτικής κατέυθυνσης και παρακολουθώ τον επταετή κύκλο σπουδών της Ελληνικής Εταιρείας ομαδικής ανάλυσης και οικογενειακής θεραπείας. Μέσα σε όλα αυτά γράφω και στον δικό μου ιστότοπο http://ann-lou.blogspot.com

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here