Το σχολικό λεύκωμα του 1982 ήταν twitter & instagram του σήμερα…

0
3
Πώς μου ήρθε νυχτιάτικα να αρχίσω να ψάχνω σε κάτι ντουλάπια το λεύκωμα του σχολείου! Μάλλον η πίεση των τελευταίων μηνών – με το απίστευτο άγχος γιά την καθημερινή επιβίωση, την τύχη της χώρας, τις απαιτήσεις της δουλειάς, τη συμπαράσταση από τη «ρεζέρβα» της ψυχικής «βενζίνης» σε συγγενείς, φίλους, γείτονες και συναδέλφους που «τα ΄παιξαν» με όλη αυτή τη φριχτή κατάσταση που βιώνουμε – με οδήγησε στο «καταφύγιο» των χρόνων της αθωότητας και της ανεμελιάς. Να νιώσω γιά λίγη ώρα παιδί. Τότε που κρατούσαμε την ευτυχία στα χέρια μας. Αλλά δεν το ξέραμε!
Το βρήκα το λεύκωμά μου. Ήξερα ότι το έχω  φυλάξει. Δεν υπήρχε περίπτωση να έχω πετάξει τις αναμνήσεις του σχολείου. Του 24ου γυμνασίου – λυκείου Πολυγώνου Αθηνών. Την ομορφιά της άγνοιας κινδύνου. Τα φλερτ και τη γλύκα του εφηβικού έρωτα. Τη γοητεία της πρώτης φοράς στα πάντα. Τις πλάκες και τα απίστευτα γέλια. Μύρισα το χαρτί και μα τον Θεό «ξαναμπήκα» στην τάξη μου. «Ξανακάθισα» στο θρανίο μου. «Ξανάπαιξα»μπάλα στο προαύλιο. «Ξανάνιωσα» τη μαλακισμένη αγωνία του τι θα απαντήσει η «γκόμενα» που γούσταρα σαν τρελός στην ερώτηση- δόλωμα «σε ποιά χώρα του κόσμου θα θέλατε να ταξιδέψετε και με ποιόν;» (Μαρία μου συγνώμη γιά τη λέξη «γκόμενα», θυμάσαι όμως τη «διάλεκτο» της εποχής, άλλωστε κι εσείς τα κορίτσια λέγατε «ο γκόμενος«).
Το ιστορικό λεύκωμα του Β2, δηλαδή του δεύτερου τμήματος της δευτέρας λυκείου από το 1982 έχει και πρόλογο. Απολαύστε τον: » Με το σύνθημα «λευκώματα υπάρχουν πολλά σε όλα τα ελληνικά σχολεία, λεύκωμα του Β 2 όμως μόνο ένα» ξεκινάμε γιά να απαντήσουμε σοβαρά, τρελά, αληθινά, έξυπνα, τρυφερά στις 30 ερωτήσεις του.»
Είχα την ευθύνη του να παραδίδω για 24 ώρες το λεύκωμα σε όσες και όσους ήθελαν να απαντήσουν και να το παίρνω συμπληρωμένο, ώστε να μη χαθεί. Πόσες φορές λαχτάρησα δεν λέγεται, αλλά τελικά δεν χάθηκε και έμεινε στα χέρια μου μαζί με τις απαντήσεις και τις φωτογραφίες των παιδιών. Αλλά το πιο ωραίο (όπως θα θυμάστε οι «γηραιότεροι») είναι τα σχόλια στις απαντήσεις ή οι «δευτερολογίες».
Το λεύκωμα ήταν σε ένα όλα μαζί, το facebook, το twitter, το  instagram κι όλα αυτά όπως «διάολο» λέγονται σήμερα. Μόνο που στο λεύκωμα μπορούσες να μυρίσεις κυριολεκτικά το άρωμα της Μαρίας ή την κολόνια του Δημήτρη.
Μπορούσε κάποιος να αφήσει ένα λουλούδι ανάμεσα στις σελίδες ή έναν λεκέ από κόκα κόλα καθώς έγραφε. Στα καλώδια του ίντερνετ δεν μπορείς να μυρίσεις την τσίχλα από την αναπνοή της κοπέλας την ώρα που έγραφε στις λευκές σελίδες. Ενώ το λουλούδι είναι ψεύτικο γράφημα. Το δικό μου αν και ξεραμένο ζει ακόμη και το αγγίζω. Ξέρω ότι το έκοψε από το αγιόκλημα της γωνίας η «δικιά» μου. Κι έγραψε με νόημα: «στον Spooky» το φάντασμα της καρδιάς μου»
Διάλεξα κατ αρχήν κάποιες σκέψεις των παιδιών που κάποτε ήμασταν αδέλφια. Αγόρια και κορίτσια που ζούσαμε αλλιώς. Νιώθαμε διαφορετικά – δεν λέω καλύτερα ή χειρότερα – από τους σημερινούς 17άρηδες. Πάντως διαφορετικά. Τους αγαπώ όλους. Θα έχουν πάντα τη ρεζερβέ θέση στην καρδιά μου. Και να μερικές σκέψεις γιά την αγάπη από τα παιδιά του σχολείου μου. Που ήμασταν φτωχοί, αλλά άρχοντες στα συναισθήματα.
Σε αγαπώ όχι γι αυτό που είσαι, αλλά γι αυτό που είμαι εγώ όταν είμαι κοντά σου.
Δεν αξίζει να κλαις για κανέναν. Όσοι αξίζουν τα δακρυά σου δεν θα σε κάνουν ποτέ να κλάψεις.
Μη σταματάς ποτέ να χαμογελάς. Ακόμη κι όταν είσαι δυστυχισμένος. Ίσως κάποιος αγαπήσει το χαμογελό σου.
Μπορεί απλά να είσαι ένα άτομο σε όλο τον κόσμο. Αλλά γιά κάποιο άτομο μπορεί να είσαι ο κόσμος όλος.
Μην ξοδεύεις τον χρόνο σου γιά κάποιον που δεν νοιάζεται να τον ξοδέψει μαζί σου.
Μην κλάψεις γιατί ήρθε το τέλος σε μία σχέση. Γέλα γι αυτά τα ωραία που περάσατε μαζί.
Το κείμενο αυτό στην aixmi.gr αφιερωμένο στα παιδιά με τα παρατσούκλια Αέρινος, Τσάτα, Ίκαρος, Σαμψών, Σαολίν, Αυθόρμητος, Clash, Mike, Pelinor, Sprid, Bulgarian, Joe, Gus, Evi, Judas Priest, lacoste, γάτος, βασίλισσα,  Ανδριώτης, παιχνιδιάρα, μαύρο άλογο, παρανόικ, καρφίτσας, τάπας, Αιγόκερως, βοσκός, Πόρκυ.
Προηγούμενο άρθροΠροσοχή: Ένας στους 4 ασθενείς με μελάνωμα είναι κάτω από 40 ετών
Επόμενο άρθροΟ Ρουβάς, το «Άξιον Εστί» και το γελοίον του πράγματος…
Αργύρης Κωστάκης
Γεννήθηκε στην Αθήνα το 1964 και κατοικεί στη Ραφήνα με την οικογένεια και τα σκυλιά του από το 1986. Πτυχιούχος δημοσιογραφίας από τη σχολή Εργαστήρι Επαγγελματικής Δημοσιογραφίας. Ξεκίνησε να εργάζεται από την ιστορική εφημερίδα "Ακρόπολις" το 1986, ενώ μετά από δύο χρόνια έγινε συντονιστής του ελεύθερου ρεπορτάζ και παρέμεινε έως το 1990 οπότε και έκλεισε. Εργάστηκε επίσης στο ελεύθερο ρεπορτάζ στις εφημερίδες Αλήθεια, Δημοσιογράφος, Ελεύθερος, Βραδυνή, Καρφί, Espresso, Ανατολική Ακτή και Ελλάδα. Συνεργάστηκε με τα περιοδικά Θησαυρός, Πρόσωπα, Ένα, Crash και Polis. Από το 2010 είναι μόνιμος αρθρογράφος στην ενημερωτική ιστοσελίδα aixmi.gr και από τον Μάρτιο του 2016 παρουσιάζει την εκπομπή "ανθρωπογραφίες" στο aixmiradio. Εργάστηκε στους ραδιοφωνικούς σταθμούς Vips, Πειραιάς - Κανάλι 1 και Παραπολιτικά 90,1 - καθώς και επί 26 χρόνια από την πρώτη ως την τελευταία ημέρα λειτουργίας του (1989 - 2014) στον ενημερωτικό ραδιοφωνικό σταθμό Flash 96 ως συντάκτης και παρουσιαστής δελτίων ειδήσεων της πρωινής ζώνης. Εργάστηκε επίσης στον ενημερωτικό τομέα των τηλεοπτικών καναλιών Seven, Mega , Alter, Sunny, Action 24 και στη δημιουργική ομάδα της εκπομπής "όλα" από το 1999 έως το 2008 σε Alpha και Ant 1. Το 1986 κέρδισε το πρώτο βραβείο ελεύθερου ρεπορτάζ γιά δημοσιογράφους έως 22 ετών από ειδική εκπομπή της τότε ΕΤ 2. Τακτικό μέλος της Ενώσεως Συντακτών Ημερησίων Εφημερίδων Αθηνών και της Διεθνούς Ομοσπονδίας Δημοσιογράφων. Διετέλεσε επί πέντε θητείες μέλος του μεικτού συμβουλίου της ΕΣΗΕΑ. Ενεργός υποστηρικτής και μέλος της Γενικής Συνέλευσης της unicef. Συγγραφέας του ερωτικού μυθιστορήματος "το κύμα της ελπίδας". Aντιπρόεδρος της διοργανώτριας επιτροπής και αθλητής του επίσημου πρωταθλήματος ποδοσφαίρου ΜΜΕ.

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ