Το σχολικό λεύκωμα του 1982 ήταν twitter & instagram του σήμερα…

Πώς μου ήρθε νυχτιάτικα να αρχίσω να ψάχνω σε κάτι ντουλάπια το λεύκωμα του σχολείου! Μάλλον η πίεση των τελευταίων μηνών – με το απίστευτο άγχος γιά την καθημερινή επιβίωση, την τύχη της χώρας, τις απαιτήσεις της δουλειάς, τη συμπαράσταση από τη «ρεζέρβα» της ψυχικής «βενζίνης» σε συγγενείς, φίλους, γείτονες και συναδέλφους που «τα ΄παιξαν» με όλη αυτή τη φριχτή κατάσταση που βιώνουμε – με οδήγησε στο «καταφύγιο» των χρόνων της αθωότητας και της ανεμελιάς. Να νιώσω γιά λίγη ώρα παιδί. Τότε που κρατούσαμε την ευτυχία στα χέρια μας. Αλλά δεν το ξέραμε!
Το βρήκα το λεύκωμά μου. Ήξερα ότι το έχω  φυλάξει. Δεν υπήρχε περίπτωση να έχω πετάξει τις αναμνήσεις του σχολείου. Του 24ου γυμνασίου – λυκείου Πολυγώνου Αθηνών. Την ομορφιά της άγνοιας κινδύνου. Τα φλερτ και τη γλύκα του εφηβικού έρωτα. Τη γοητεία της πρώτης φοράς στα πάντα. Τις πλάκες και τα απίστευτα γέλια. Μύρισα το χαρτί και μα τον Θεό «ξαναμπήκα» στην τάξη μου. «Ξανακάθισα» στο θρανίο μου. «Ξανάπαιξα»μπάλα στο προαύλιο. «Ξανάνιωσα» τη μαλακισμένη αγωνία του τι θα απαντήσει η «γκόμενα» που γούσταρα σαν τρελός στην ερώτηση- δόλωμα «σε ποιά χώρα του κόσμου θα θέλατε να ταξιδέψετε και με ποιόν;» (Μαρία μου συγνώμη γιά τη λέξη «γκόμενα», θυμάσαι όμως τη «διάλεκτο» της εποχής, άλλωστε κι εσείς τα κορίτσια λέγατε «ο γκόμενος«).
Το ιστορικό λεύκωμα του Β2, δηλαδή του δεύτερου τμήματος της δευτέρας λυκείου από το 1982 έχει και πρόλογο. Απολαύστε τον: » Με το σύνθημα «λευκώματα υπάρχουν πολλά σε όλα τα ελληνικά σχολεία, λεύκωμα του Β 2 όμως μόνο ένα» ξεκινάμε γιά να απαντήσουμε σοβαρά, τρελά, αληθινά, έξυπνα, τρυφερά στις 30 ερωτήσεις του.»
Είχα την ευθύνη του να παραδίδω για 24 ώρες το λεύκωμα σε όσες και όσους ήθελαν να απαντήσουν και να το παίρνω συμπληρωμένο, ώστε να μη χαθεί. Πόσες φορές λαχτάρησα δεν λέγεται, αλλά τελικά δεν χάθηκε και έμεινε στα χέρια μου μαζί με τις απαντήσεις και τις φωτογραφίες των παιδιών. Αλλά το πιο ωραίο (όπως θα θυμάστε οι «γηραιότεροι») είναι τα σχόλια στις απαντήσεις ή οι «δευτερολογίες».
Το λεύκωμα ήταν σε ένα όλα μαζί, το facebook, το twitter, το  instagram κι όλα αυτά όπως «διάολο» λέγονται σήμερα. Μόνο που στο λεύκωμα μπορούσες να μυρίσεις κυριολεκτικά το άρωμα της Μαρίας ή την κολόνια του Δημήτρη.
Μπορούσε κάποιος να αφήσει ένα λουλούδι ανάμεσα στις σελίδες ή έναν λεκέ από κόκα κόλα καθώς έγραφε. Στα καλώδια του ίντερνετ δεν μπορείς να μυρίσεις την τσίχλα από την αναπνοή της κοπέλας την ώρα που έγραφε στις λευκές σελίδες. Ενώ το λουλούδι είναι ψεύτικο γράφημα. Το δικό μου αν και ξεραμένο ζει ακόμη και το αγγίζω. Ξέρω ότι το έκοψε από το αγιόκλημα της γωνίας η «δικιά» μου. Κι έγραψε με νόημα: «στον Spooky» το φάντασμα της καρδιάς μου»
Διάλεξα κατ αρχήν κάποιες σκέψεις των παιδιών που κάποτε ήμασταν αδέλφια. Αγόρια και κορίτσια που ζούσαμε αλλιώς. Νιώθαμε διαφορετικά – δεν λέω καλύτερα ή χειρότερα – από τους σημερινούς 17άρηδες. Πάντως διαφορετικά. Τους αγαπώ όλους. Θα έχουν πάντα τη ρεζερβέ θέση στην καρδιά μου. Και να μερικές σκέψεις γιά την αγάπη από τα παιδιά του σχολείου μου. Που ήμασταν φτωχοί, αλλά άρχοντες στα συναισθήματα.
Σε αγαπώ όχι γι αυτό που είσαι, αλλά γι αυτό που είμαι εγώ όταν είμαι κοντά σου.
Δεν αξίζει να κλαις για κανέναν. Όσοι αξίζουν τα δακρυά σου δεν θα σε κάνουν ποτέ να κλάψεις.
Μη σταματάς ποτέ να χαμογελάς. Ακόμη κι όταν είσαι δυστυχισμένος. Ίσως κάποιος αγαπήσει το χαμογελό σου.
Μπορεί απλά να είσαι ένα άτομο σε όλο τον κόσμο. Αλλά γιά κάποιο άτομο μπορεί να είσαι ο κόσμος όλος.
Μην ξοδεύεις τον χρόνο σου γιά κάποιον που δεν νοιάζεται να τον ξοδέψει μαζί σου.
Μην κλάψεις γιατί ήρθε το τέλος σε μία σχέση. Γέλα γι αυτά τα ωραία που περάσατε μαζί.
Το κείμενο αυτό στην aixmi.gr αφιερωμένο στα παιδιά με τα παρατσούκλια Αέρινος, Τσάτα, Ίκαρος, Σαμψών, Σαολίν, Αυθόρμητος, Clash, Mike, Pelinor, Sprid, Bulgarian, Joe, Gus, Evi, Judas Priest, lacoste, γάτος, βασίλισσα,  Ανδριώτης, παιχνιδιάρα, μαύρο άλογο, παρανόικ, καρφίτσας, τάπας, Αιγόκερως, βοσκός, Πόρκυ.
Σχετικά Άρθρα


Αφήστε το σχόλιο σας

*

code