Υπάρχει τηλεόραση φιλική για τα παιδιά;

unnamed (1)

Πρέπει να ακούγεται η γνώμη τους μέσα από τα ΜΜΕ, ιδιαίτερα την τηλεόραση.

Με αφορμή τις τηλεοπτικές άδειες και τη σχετική συζήτηση για το περιεχόμενο του προγράμματος των καναλιών μοιράζομαι μαζί σας μερικές σκέψεις για τη τηλεόραση (και ευρύτερα τα μέσα μαζικής ενημέρωσης-ΜΜΕ) σε σχέση με το παιδί. Είναι το πρώτο μου σημείωμα στη φιλόξενη σελίδα του aixmi.gr του Χρήστου Παναγιωτόπουλου πατέρα δύο παιδιών και πολύχρονου υποστηρικτή των παιδιών και των νέων από τις σημαντικές θέσεις δημοσιογραφικής ευθύνης που έχει υπηρετήσει, τον οποίο και ευχαριστώ.

Οι επαγγελματίες των ΜΜΕ αποτελούν τα μάτια και τη φωνή των πολιτών ενώ συγχρόνως φωτίζουν ενδεχόμενες καταχρήσεις εξουσίας ή καταπατήσεις ανθρώπινων δικαιωμάτων. Έχοντας ως βάση τη Σύμβαση των Δικαιωμάτων του Παιδιού οι επαγγελματίες της ενημέρωσης μέσα από τη δουλειά τους ωθούν τις κυβερνήσεις αλλά και τους αρμόδιους φορείς να εισάγουν αλλαγές που θα βελτιώνουν τη θέση των παιδιών και των νέων. Τα παιδιά επίσης θα πρέπει να αντιμετωπίζονται και να προβάλλονται ως υποκείμενα και όχι ως αντικείμενα δικαιωμάτων. Η μελέτη και ανάδειξη για παράδειγμα των επιπτώσεων στο παιδί μιας νομοθετικής αλλαγής είναι ένας καλός τρόπος αξιολόγησής της.

Τα παιδιά δεν πρέπει επίσης να αντιμετωπίζονται ως «αθώα πλάσματα» ή «σιωπηλά θύματα». Πρέπει να τους δίνεται φωνή και να ακούγεται η γνώμη τους μέσα από τα ΜΜΕ, ιδιαίτερα την τηλεόραση.

Θέματα τα οποία πρέπει οπωσδήποτε να απασχολήσουν τα κανάλια και τους επαγγελματίες των ΜΜΕ –και όχι μόνο- που θα πρέπει να μπορούν και να τα χειριστούν, είναι για παράδειγμα τα παιδιά με αναπηρία, οι διακρίσεις εις βάρος των παιδιών, τα παιδιά και η οικογένεια, η παιδική εργασία και εκμετάλλευση, τα παιδιά σε ένοπλες συρράξεις και τα παιδιά πρόσφυγες, η υγεία και η ευημερία, τα θέματα ταυτότητας των παιδιών (π.χ. ιθαγένεια), οι απόψεις τους και οι πολιτικές ελευθερίες, τα παιδιά που βρίσκονται υπό κρατική φροντίδα, η σχέση παιδιών-ΜΜΕ, η εκπαίδευση, η εγκληματικότητα, η σεξουαλική κακοποίηση και εκμετάλλευση, οι υποχρεώσεις της πολιτείας και άλλα.

Είναι υποχρέωση και καθήκον μας να προάγουμε και να προστατεύουμε τα δικαιώματα του παιδιού και ο καθένας μας από όπου και όπως μπορεί να συμβάλει ώστε τα ΜΜΕ να γίνουν η φωνή των παιδιών που ως πιο ευάλωτα και αδύναμα δεν μπορούν να προστατέψουν μόνα τους και επαρκώς τα δικαιώματά τους. Στο κάτω- κάτω η Σύμβαση των Δικαιωμάτων του Παιδιού είναι νόμος στη χώρα εδώ και είκοσι πέντε χρόνια!

Σχετικά Άρθρα


Αφήστε το σχόλιο σας

*

code