ΒΑΒΕΛ

6
25

Των λογίων και των σοφιστών

οι πλάνες και οι πλεκτάνες

τι ψευδαισθήσεις, τι φαντάσματα

σκαρώνουν στη ζωή μας

Τ. Γαλάτης, Ο αοιδός

Σιγά αλλά σταθερά διχαζόμαστε. Στη βάση μιας ανεπαίσθητης επιλογής –που μοιάζει ή παρουσιάζεται σαν φυσιολογική, νομιμοποιημένη ή και αναγκαία- οι προς επιβίωσιν Έλληνες διαχωρίζονται από τους προς υποβίωσιν.

Από τη μία οι (κατ’ απονομήν;) άξιοι, αξιοποιηθέντες και αξιοποιήσιμοι κι από την άλλη οι (κατά πεπρωμένο;) μη αντάξιοι των περιστάσεων και των προδιαγραφών.

Είμαστε πολύ μακρυά από την εποχή που η Πολιτεία ενδιαφερόταν για την ευτυχία όλων των πολιτών της. Και οι πολίτες δεν εμπιστεύονται, πλέον, την Πολιτεία και τους θεσμούς της. Φαύλος κύκλος.

Σήμερα όλοι κρέμονται από τα χείλη του εκφωνητή ειδήσεων, που κρέμεται από τα νοήματα των κατασκευαστών ειδήσεων που κρέμονται από τα νήματα των παρασκευαστών κυβερνήσεων, που κρέμονται από…

Κι ο περήφανος κι ατίθασος ελληνικός λαός; Συνεχίζει να αντιστέκεται για όλα, εκτός από αυτά για τα οποία θα πληρώσει και προσωπικό τίμημα.

ΥΓ. Θέλω να ελπίζω ότι θα αποφευχθεί ένας νέος διχασμός ανάμεσα σ’ αυτούς που θέλουν Δημοκρατία και προοδευτικό κοινωνικό συμβόλαιο και σ’ αυτούς που θέλουν βία και πολιτικά κρεματόρια.

*O καθηγητής Εγκληματολογίας Γιάννης Πανούσης είναι υποψήφιος Βουλευτής της Δημοκρατικής Αριστεράς

6 ΣΧΟΛΙΑ

  1. Ευτυχώς που ανάμεσα σε ανίκανους και τυχοδιώκτες υπάρχει ο Κουβέλης.

    ΥΠΕΥΘΥΝΟΣ, ΜΕΙΛΙΧΙΟΣ, ΣΟΦΟΣ, ΡΗΤΩΡ, ΜΕΤΡΙΟΠΑΘΗΣ, ΕΥΓΕΝΙΚΟΣ, ΠΡΟΟΔΕΥΤΙΚΟΣ, ΣΟΦΡΩΝ, ΔΗΜΟΚΡΑΤΗΣ, ΦΙΛΕΥΡΩΠΑΙΣΤΗΣ, ΝΗΦΑΛΙΟΣ, ΠΡΑΟΣ …..

    Υποκριτές της ΔΗΜΑΡ γιατί καταψηφίσατε τα μνημόνια ενώ τα επικροτείτε;

    Το διπλό δεκανίκι, αριστερό και δεξιό.
    Ο ‘σοβαρός’ οπορτουνισμός, ο ‘υπεύθυνος’ τυχοδιωκτισμός, το ‘προοδευτικό’ άλλοθι……

  2. Γεια σας κύριε Πανούση. Από το άρθρο σας, αν και διαφωνώ με τον τρόπο που κατηγοριοποιήσατε τον διχασμό, θα συμφωνήσω στην άποψή σας ότι σιγά, αλλά σταθερά διχαζόμαστε. Αν υπήρχε ένα κράτος δικαίου που να εξυπηρετεί τον Έλληνα πολίτη και όχι να τον εκμεταλλεύεται, δεν θα υπήρχε και ο αυτός ο διχασμός… Όσον αφορά το σημείο που αναφέρεστε για τις ειδήσεις, δεν κρεμόμαστε ΟΛΟΙ από τα χείλη του εκφωνητή ειδήσεων. Τον τελευταίο καιρό, εγώ (και πιστεύω και πολύς άλλος κόσμος) αποφεύγω να δω πια όχι μόνο τις ειδήσεις αλλά και την ίδια την τηλεόραση! Προτιμώ να διαβάσω ειδήσεις από το διαδίκτυο τις οποίες διαλέγω εγώ να παρακολουθήσω, παρά να δω ειδήσεις στην τηλεόραση, όπου μου σερβίρουν ειδήσεις με θεματολογία που δεν με ενδιαφέρει. Με άλλα λόγια, γιατί να είμαι υποχρεωμένος να περιμένω να δω πρώτα την είδηση «σαβούρα» έτσι ώστε μετά να δω και την είδηση που με ενδιαφέρει? Άλλωστε, αξίζει να δει κανείς αυτές τις μέρες ειδήσεις? Στα δελτία ειδήσεων της τηλεόρασης, δεν βλέπουμε πια μόνο ειδήσεις, αλλά και ατελείωτες συζητήσεις πολιτικών (για να μην πω ότι βλέπουμε κυρίως συζητήσεις παρά ειδήσεις). Κουράστηκα πια να βλέπω πρωί, μεσημέρι, βράδυ τα ίδια και τα ίδια πρόσωπα της πολιτικής να τσακώνονται σαν τις κατίνες του χωριού στα τηλεοπτικά πάνελ! Για να το πω και λαικά, με πρήξανε! Όσο αφορά το ΥΓ, ο διχασμός που παραθέτετε μεταξύ βίας και Δημοκρατίας σε πολλές περιπτώσεις αποτελείται από μια λεπτή διαχωριστική γραμμή. Εσείς τι πιστεύετε? Θα γινόταν ο οργισμένος λαός βίαιος-τιμωρός- αν οι ίδιοι εκπρόσωποι της Δημοκρατίας μας (οι πολιτικοί) εξυπηρετούσαν δίκαια τη Δημοκρατία και τον λαό? Ο λαός απαιτεί την τιμωρία των πολιτικών, γιατί ενώ αυτός βλέπει τον μισθό και τη σύνταξή τουτου να μειώνεται, οι πολιτικοί τύπου Τσοχατζόπουλου κυκλοφορούν ακόμα ελεύθεροι…

  3. Θεσμισμένη εξουσία και Δημοκρατικοί Θεσμοί

    Η Δημοκρατία ανακαλύφθηκε γιατί είναι η μόνη θεσμικά διαδικασία που εξασφαλίζει την ελευθερία του ανθρώπου εντός θεσμών τους οποίους διαμορφώνει με τη συμμετοχή του . Είναι ένα θεσμικό όλον αυτοθέσμισης και αυτοπεριορισμού για την ικανοποίηση αναγκών και επιθυμιών, με αφετηρίες διάφορες.
    Δεν υπάρχουν λοιπόν Δημοκρατικές ελευθερίες παρά αν κάτι θα υπήρχε τούτο είναι μόνο η Δημοκρατία ο Δήμος –Δάμος, ο λαός και θεσμοί που διαμορφώνουν το έδαφος της ελευθερίας του. Καθότι ελευθερία υφίσταται μόνο ως κατάσταση στο πλαίσιο της διαδικασίας του Δήμου. Η υπεράσπιση δε της ελευθερίας αυτής σχετίζεται: Με τον καθημερινό αγώνα τόσο ατομικά, όσο και του όντος συλλογικά, της συλλογικής οντότητας. Η υπεράσπιση αυτή αποτελεί αντίσταση απέναντι στην φθορά, την πτώση και το θάνατο –την ειμαρμένη και Άρα η ελευθερία δεν κατακτάται μία φορά, κάποια φορά, κάποτε αλλά πάντοτε και πάντα. H ελευθερία είναι αγαθό συνυφασμένο δυστυχώς με την ίδια την ύπαρξη του ανθρώπου ως όντος ατομικού ή πολιτικού στην υποδιαίρεση του χρόνου. Αποτελεί συνοδός πορεία του όντος από το σκοτάδι στο Φως, είναι αγώνας για την τάξη στο χάος, είναι κόσμος, απέναντι στην ακοσμία.

    Δημοκρατία επομένως σημαίνει : Καταδίκη στη συνεχή αλλαγή θεσμών και τη συγκέντρωσαη της εξουσίας των [πολιτών, η οποία αναγκάζει και τους πολιτικούς φορείς να μεταβάλλονται συνεχώς για να θέτουν την κοινωνία σε μεταβολή – αλλαγή, αλλά και την ίδια την κοινωνία να θέτει σε κίνηση. Αυτό αποτελεί και την εμπέδωση της ελευθερίας υπό τους όρους της αυτοθέσμισης και του αυτοπεριορισμού. Κατά τούτο και σήμερα, το μείζον πρόβλημα για τη Δημοκρατία, Είναι και Λέγεται: Θεσμισμένη Εξουσία και Δημοκρατικοί Θεσμοί (βλ. Δ. Παναγιωτόπουλος (2011), Αναθέσμιση τώρα Δημοκρατία της κοινότητας, εκδ Νέων Τεχνολογιών Αθήνα).

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here