Ο Χρόνης Μίσσιος δεν ήταν σαν τους ψευτοαριστερούς του κώλου

Λυπήθηκα βαθιά για το θάνατο του Χρόνη Μίσσιου. Ενός ωραίου Ανθρώπου. Ενός αληθινού Αριστερού στην καρδιά. Ο οποίος δεν είχε καμία σχέση με τους ψευτοαριστερούς του κώλου των ημερών μας.

Ο Χρόνης Μίσσιος -φοβάμαι πως ίσως αρκετοί νέοι, δεν τον γνωρίζουν- ήταν ένας σπουδαίος συγγραφέας. «Το βιβλίο του «Χαμογέλα ρε τι σου ζητάνε» είναι ένας πραγματικός ύμνος.

Ο Μίσσιος ζούσε εδώ και τριάντα χρόνια στο Καπανδρίτι. Μέσα στη φύση. Μαζί με τα σκυλάκια του. Την Ήρα, τον Στόρμι και την ‘Αργη. Είχα την ευτυχία να συναντήσω ένα απόγευμα τον μεγάλο αυτόν Έλληνα. Ήταν η επιτομή της αθωότητας και της εντιμότητας. Ένα σύμβολο της ανένταχτης Αριστεράς. Έμαθε γράμματα μέσα στη φυλακή ανάμεσα στο ξύλο των δεσμοφυλάκων και στη βασανιστική μοναξιά της ψυχής.

Άνοιξα το μαγνητόφωνο και ξανάκουσα τη συνέντευξη που είχαμε κάνει με το Χρόνη Μίσσιο. Μακάρι έστω κι ένας από εσάς που θα διαβάσει ένα μικρό απόσπασμα που διάλεξα να ξυπνήσει το επόμενο πρωί καλύτερος άνθρωπος.

«Όταν σταμάτησα να είμαι επαγγελματίας επαναστάτης, είπα να γίνω κι εγώ μέλος αυτής της κοινωνίας. Να αντιληφθώ τι γίνεται και τι είναι αυτό που θέλω να ανατρέψω. Όταν συνειδητοποίησα ότι δεν μπορώ να αλλάξω το σύστημα, άρχισα να αγωνίζομαι να μην με αλλάξει αυτό. Αγωνίζομαι να μείνω άνθρωπος. Και αυτό είναι η κορυφαία πολιτική μάχη. Να μπορείς να αποφύγεις τη βαρβαρότητα αυτής της εποχής. Να μπορείς να παραμείνεις άνθρωπος με τρυφερότητα. Με το δικό σου βλέμμα. Η ζωή είναι ένας δώρο που μας δίνεται μία φορά. Οι περισσότεροι άνθρωποι όταν ξημερώνει λένε «άντε να τελειώσει κι αυτή η κωλομέρα». Και δεν καταλαβαίνουν ότι κάνουν άλλο ένα βήμα προς το θάνατο.

Έσβησε άλλο ένα κεράκι. Αμύνομαι, λοιπόν, για να μην με αλλάξει το σύστημα. Να παραμείνω άνθρωπος. Κι αυτό για εμένα είναι μεγάλη επανάσταση. Να μη γίνω σαν κι αυτούς. Τα κατάφερα και γλίτωσα. Έσωσα την τρυφερότητα, την ευαισθησία και το ρομαντισμό μου. Γιατί πάντα έλεγα «εγώ είμαι κάποιος άλλος, δεν είμαι σαν κι εσάς. Και θέλω να παραμείνω έτσι». Αυτό, όμως, σημαίνει να αποκρούεις την καθημερινή κοινωνική βαρβαρότητα. Αν έγραφα ένα τελευταίο βιβλίο θα ήταν για το σήμερα και το αύριο. Δεν μπορώ να φανταστώ, όμως, ένα ωραίο αύριο. Το μεγάλο μου πρόβλημα θα ήταν πού να πάω τους ήρωές μου. Δεν βρίσκω κάποιο μέρος σε αυτό τον πλανήτη».

Ο Χρόνης Μίσσιος ταξιδεύει τώρα στο δικό του «πλανήτη». Αφήνοντας το δικό μας πιο φτωχό. Αφήνοντας την Ελλάδα πιο μίζερη και άσχημη. Ανοίγοντας κι άλλο το αβυσσαλέο χάσμα μεταξύ καλοσύνης και κακίας. Αθωότητας και ηλιθιότητας. Εντιμότητας και βαρβαρότητας. Αξιοπρέπειας και ηθικής βρωμιάς.

Τουλάχιστον, ας θυμόμαστε πάντα την προτροπή του. «Χαμογέλα ρε! Τι σου ζητάνε»;

Εγώ κρατώ πάντα εκείνο το παιδικό βλέμμα του μέσα από τα σκούρα γυαλιά μυωπίας. Εκείνο το μειδίαμα κάτω από το χαρακτηριστικό μουστάκι. Εκείνο το κουρασμένο χέρι που έπαιρνε δύναμη όταν χάιδευε τα σκυλάκια του.

Σχετικά Άρθρα

15 Σχόλια
  1. Ο/Η SOTIRIS λέει:

    Αργυρη,εχω διαβασει το βιβλιο του Χρονη του Μισιου πραγματι ειναι πολυ ενδιαφερον αλλα πιο πολυ εχει σημασια ο τροπος ζωης του που δειχνει οτι αυτα που εγραφε τα πιστευε και τα εφαρμοσε ως ενα σημειο.Εχει δικιο ο Χρονης οτι μαλλον πρεπει να εστιασομε στην αλλαγη του ευατου μας προς το καλο και οχι να προσπαθουμε να αλαξομε ολους τους αλλους.

  2. Ο/Η ΝΕΜΕΣΙΣ λέει:

    Τον γνωρισα (δυστυχως) μονο μεσα πο τα βιβλια του! Αλλα αυτο αρκει για να καταλαβεις οτι ο Χρονης Μισσιος υπηρξε ενα Αγιος Ανθρωπος και τωρα, μαλλον, θα βρισκεται στον Πλανητη του Μικρου Πριγκιπα και θα τον βοηθαει να κρατησει ζωντανο το Τριανταφυλλο. Υπρξε, εκτος απο Αγιος ο Ανθρωπος που μας ανοιξε τα ματια (σ’ εμας τους Δεξιους) στην αλλη οψη των Αριστερων. Οχι των Κωλοαριστερων!!

  3. Ο/Η Δέσποινα Α. λέει:

    Κύριε Κωστάκη,
    από τα πρώτα …μεγαλίστικα βιβλία που διάβασα ήταν το «…καλά, εσύ σκοτώθηκες νωρίς», έφηβη ακόμα, τότε ένιωσα πως μπαίνω σ’έναν κόσμο διαφορετικό, η συγκίνηση όμως είναι ακριβώς η ίδια και τότε και τώρα που άκουσα τη θλιβερή είδηση. Δεν ξέρω αν ο Χρόνης Μίσσιος κατάφερε να συμβάλλει στην αναθεώρηση της κομμουνιστικής αριστεράς, στο να διευρύνει αυτή τους ορίζοντές της, να προσπαθήσει να ακούσει ανθρώπινα την κοινωνία και τους πολίτες, πάνω κάτω ο Μίσσιος αυτά ήθελε και γι’αυτά πάλεψε μέχρι τέλους. Αντίθετα η αριστερά δεν κατάλαβε τίποτα. δυστυχώς. Αυστηρός και καθαρός άνθρωπος, αγωνιστής μέχρι τέλους, μακριά από τους δήθεν και τους γκλαμουράτους, ωραίο τυπάκι ήταν τελικά.
    Αέρας στα έτσι κι αλλιώς κόκκινα πανιά του.

  4. Αν και δεν ανηκα ιδεολογικα στο χωρο της αριστερας,απο μικρη,και λογω των βιβλιων που διαβαζα,τον ειχα μυθοποιησει.Τα βιβλια του χρονη μισσιου,νομιζω οτι μου εδωσαν τη σωστη οπτικη.Πολυ σπουδαιος συγγραφεας και ανθρωπος.Ουσιαστικα αριστερος.

  5. Ο/Η αθανασία λέει:

    Αν δεν κάνω λάθος στο κρατικό κανάλι πριν από αρκετά χρόνια ο κ. Μίσσιος παρουσίαζε φιλοζωική εκπομπή. Ηταν υπέροχος ο τρόπος που παρουσίαζε τη ζωοφιλία. Με τρυφερή μουσική, εικόνες από την κόλαση των αδέσποτων αλλά και των δεσποζόμενων ζώων, αφήνοντας στον τηλεθεατή να συμπεράνει ποσο κτήνος μπορεί να γίνει ο … άνθρωπος. Μου έχει μείνει στη μνήμη η ολύμπια ηρεμία του και η σοφή σκέψη του. Πολύ γλυκός άνθρωπος πραγματικά .

  6. Ο/Η Αθηνά λέει:

    έχω διαβάσει ολα τα βιβλία του στην εφηβεία μου, εκεί που η ορμή της νιότης σε καλεί να πάρεις οσες πληροφορίες μπορείς, τουλάχιστο για μας που είμασταν έφηβοι στα τέλη του 80. ομως θα θελα να αναφερθώ ως μνημόσυνο στον απίστευτο αυτόν συγγραφέα που ήταν αναλφάβητος έως τα 40 του χρόνια, στο τελευταίο βιβλίο του «ντομάτα με γεύση μπανάνας» , που ίσως είναι αδικημένο, στη σκια των άλλων, πολιτικών βιβλίων του. Σήμερα ως ενήλικη και έμπειρη πια αναγνώστης, θα θελα να χαιρετήσω τον Μεγάλο Χρονη Μισσιο με ένα μεγάλο «ευχαριστώ» για το τελευταίο του αυτό βιβλίο. Θα θελα να του πώ,αν με ακούει, ότι ειναι ένα βιβλίο που δίκαια μπορεί να χαρακτηριστεί «έξυπνο, πάρα πολύ έξυπνο» μέσα στον ωκεανό των βλακωδών βιβλίων των τελευταίων 20 χρόνων, που η μόνη τους στόχευση είναι να γίνουν σενάρια και να παιχτούν στα κανάλια. είναι ένα ευφυές, τέλειο λογοτέχνημα, πραγματικό δημιούργημα. Ευχαριστούμε. Καλό ταξίδι, φίλε αριστερέ, φίλε άνθρωπε!

  7. Ο/Η ΧΡΗΣΤΟΣ λέει:

    Η ζωή είναι ένας δώρο που μας δίνεται μία φορά. Οι περισσότεροι άνθρωποι όταν ξημερώνει λένε «άντε να τελειώσει κι αυτή η κωλομέρα». Και δεν καταλαβαίνουν ότι κάνουν άλλο ένα βήμα προς το θάνατο.

    ΤΙ ΤΡΟΜΕΡΕΣ ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ!! ΠΟΣΟ ΕΠΑΛΙΘΕΥΟΝΤΑΙ, ΟΤΑΝ ΚΑΝΟΥΜΕ ΤΟΝ ΑΠΟΛΟΓΙΣΜΟ ,ΣΤΗ ΔΥΣΗ ΤΗΣ ΖΩΗΣ ΜΑΣ?

  8. Ο/Η vasgar λέει:

    »απο τη στιγμη που συνειδητοποιησα οτι δεν μπορω να αλλαξω το συστημα»: αρα το συστημα αυτο ειναι και πρεπει να το αποδεχτουμε ως αιωνια ακι αναλλοιωτη αληθεια…τι βολικο…από τη στιγμη που το εκστομιζεις αυτο παυεις να εισαι επαναστατης…δηλαδη Ανθρωπος…ΓΙΑΤΙ δεν ειναι ο επαναστατης κατι και ο Ανθρωπος κατι αλλο…οταν παψεις να εισαι επαναστατης δεν μπορεις να ισχυριζεσαι οτι εισαι Ανθρωπος…αφηρημενος, αμπελοφιλοσοφος, μεμψιμοιρος, μπορει….ΠΡΟΣΟΧΗ!! δεν ιεχυριζομαι οτι ο Μισσιος δεν ειναι Ανθρωπος η ειναι προδοτης και αλλες τετοιες βλακειες…αλλα σιγουρα ειναι καποιος που περασε απο το συγκεκριμενο στο αφηρημενο και γενικολογο για να μην »τρελαθει» απο τη διαψευση των οραματων του…παλι καλα…αλλοι εγιναν δαμανακηδες και ανδρουλακηδες…ο δραγασακης ειπε προσφατα οτι ο σοσιαλισμος ειναι ουτοπια (προσοχη γενικα ο σοσιαλισμος!) και οτι η οικονομια της αγορας δινει ευκαιριες σε ολους:::!!!!!!!!! και καπως ετσι απο κομμουνιστης γινεται »αριστερος» δηλαδη σοσιαλδημοκρατης, δηλαδη wannabe συστημικος….


Αφήστε το σχόλιο σας

*