Υπάρχει βιώσιμη πολιτική για την αβίωτη Αθήνα

2
46

Τα γεγονότα στο κέντρο της Αθήνας, την προηγούμενη εβδομάδα, ανέδειξαν με δραματικό τρόπο μόνο το ορατό κομμάτι του παγόβουνου: η βία της διαρκώς αυξανόμενης εγκληματικότητας σε συνδυασμό με την εντεινόμενη παρουσία στο χώρο αυτό του οργανωμένου εγκλήματος, τη γενικευμένη ανομία, τον κοινωνικό αποκλεισμό, τη φτώχεια, την εγκατάλειψη του δημόσιου χώρου και τα προβλήματα της αντικανονικής μετανάστευσης δημιούργησαν τα τελευταία χρόνια εκρηκτική κοινωνική κατάσταση. Ο χώρος του κέντρου της πρωτεύουσας έχει γίνει αβίωτος για τους πολίτες, τους κατοίκους και τους επισκέπτες, μέσα από τη χρόνια απουσία συγκροτημένης πολιτικής για την πόλη.

Το πρόβλημα είναι, πλέον, σύνθετο. Είναι, κατ’αρχάς, πρόβλημα δημόσιας ασφάλειας, αλλά ταυτόχρονα πρόβλημα οικονομίας, μετανάστευσης, ποιότητας ζωής, χωροταξίας, χρήσεων γης, δημόσιας Υγείας, Κοινωνικής Πολιτικής, Παιδείας και πολιτισμού. Είναι όλα αυτά που αναφέρονται στις δημόσιες πολιτικές για την πόλη, που δεν εφαρμόσθηκαν όταν ανέκυψαν τα πρώτα προβλήματα. Σήμερα, βρισκόμαστε στην πλέον κρίσιμη συγκυρία γιατί η διόγκωσή τους αγγίζει τα όρια της κοινωνικής έκρηξης. Δεν χρειάζονται, επομένως, απλουστεύσεις, ούτε σχέδια επί χάρτου, που υπόσχονται κοινωνικά εύπεπτες μαγικές λύσεις. Απαιτούνται βιώσιμες πολιτικές με ισχυρό κεντρικό συντονισμό και διαρκή αξιολόγηση της αποτελεσματικότητάς τους που θα ανταποκρίνονται ταυτόχρονα -και αυτό είναι το δυσκολότερο – στις άμεσες, μεσοπρόθεσμες και μακροπρόθεσμες ανάγκες της πόλης και των πολιτών.

Τα μέτρα που εξαγγέλθηκαν από το Υπουργικό Συμβούλιο δεν αποφεύγουν τις αστοχίες του παρελθόντος. Παραμένουν στο μεγαλύτερο μέρος τους αστυνομικά με έντονο «άρωμα» μηδενικής ανοχής (επιχειρήσεις «σκούπα») επικεντρώνονται στο μεταναστευτικό πρόβλημα της περιοχής και εμπλουτίζονται με ορισμένες σωστές αλλά αποσπασματικές δράσεις κοινωνικής πολιτικής και χωροταξίας. Καθένα από τα μέτρα αυτά θα ήταν χρήσιμο αν ήταν ενταγμένο σε ένα συνολικό και συγκροτημένο σχεδιασμό. Ο χώρος αυτής της φιλοξενίας είναι περιορισμένος για μία διεξοδική ανάλυση, γι’αυτό θα αναφερθώ σε τρεις πρώτες βασικές κατευθυντήριες και αναγκαίες πολιτικές.

1. Επειδή το πρόβλημα πηγάζει από ένα ουσιαστικό έλλειμμα ασφάλειας, η πρώτη και άμεση ενέργεια θα πρέπει να είναι η λεπτομερής χαρτογράφηση της εγκληματικότητας σε επίπεδο δρόμου και συνοικίας, η καταγραφή των μορφών της και η δραστική καταπολέμηση του οργανωμένου εγκλήματος στην περιοχή. Η ένταση της αστυνόμευσης δεν μπορεί να αποδώσει παρά μόνο με στρατηγικό σχεδιασμό που θα έχει στόχο την ποιοτική και ποσοτική υποχώρηση της εγκληματικότητας. Η απελευθέρωση του κέντρου της Αθήνας από το οργανωμένο έγκλημα και την αναπαραγωγή του μέσα από την παράνομη οικονομία, την εκμετάλλευση ανθρώπων, τα ναρκωτικά, την παράνομη εργασία και τις συναφείς πηγές του μαύρου χρήματος είναι σήμερα βασική προϋπόθεση οποιασδήποτε συγκροτημένης πολιτικής για την πόλη. Τα μέτρα που θα ληφθούν οφείλουν να στοχεύουν, παράλληλα, και στην αντιμετώπιση της συμβατικής εγκληματικότητας και να διέπονται από σταθερότητα για να ανακτηθεί το αίσθημα ασφάλειας στην περιοχή

2. Η αντικανονική μετανάστευση που γκετοποιήθηκε στο κέντρο της Αθήνας (μοναδικό φαινόμενο ευρωπαϊκής Πρωτεύουσας) δεν αντιμετωπίζεται αποτελεσματικά με κατασταλτικά μέτρα ούτε, βεβαίως, με τη γεωγραφική μετακίνηση ή ανακατανομή της, ή με προγράμματα εθελούσιας επιστροφής των αλλοδαπών στις χώρες προέλευσης. Τέτοια μέτρα έχουν διεθνώς ελάχιστη αποτελεσματικότητα, ιδιαίτερα όταν πρόκειται για πληθυσμό που, κατά τις εκτιμήσεις, ξεπερνά τις τριακόσιες χιλιάδες ανθρώπους. Αντίθετα, πιστεύω ότι (μαζί με αυτά που προτάθηκαν) απαιτείται άμεσα αφενός γενναίο και συστηματικό πρόγραμμα απόδοσης προσωρινής άδειας διαμονής στους ενδιαφερομένους με τον όρο της καταγραφής και εξόδου από την ελληνική επικράτεια και αφετέρου καταπολέμηση των οργανωμένων εγκληματικών δικτύων διακίνησης και (πάσης φύσεως) εκμετάλλευσης, τα οποία δρουν στην Περιφέρεια Αττικής.

3. Η χωροταξική ανάπλαση της περιοχής με αποκατάσταση του αστικού ιστού, αναπροσαρμογή του συγκοινωνιακού χάρτη της περιοχής και ανάπτυξη των εναλλακτικών μορφών μετακίνησης (τραμ, ποδήλατα), επανασχεδιασμό των δράσεων οικονομικής ανάπτυξης, παιδείας, πολιτισμού και τουρισμού, νέας χωροθεσίας των δημοσίων υπηρεσιών και λειτουργιών, πρέπει να καλύπτει το σύνολο του κέντρου της Αθήνας. Υπάρχουν πολλά και επιτυχημένα παραδείγματα ευρωπαϊκών πόλεων στον τομές αυτό.

Όλα τα παραπάνω προϋποθέτουν δύο βασικά στοιχεία: ενιαίο πολιτικό κέντρο συντονισμού και εφαρμογής των πολιτικών και σοβαρή επένδυση του οικονομικού και ανθρώπινου κεφαλαίου.

Σήμερα περισσότερο από ποτέ είναι ανάγκη να αντιμετωπίσουμε το κέντρο της Αθήνας- και όχι μόνο- ως ένα «υπερασπίσιμο χώρο» και να εφαρμόσουμε με σταθερότητα και σοβαρότητα πολιτικές που θα εκτείνονται σε βάθος δεκαετίας. Το κόστος θα είναι σίγουρα μικρότερο από αυτό μίας κοινωνικής έκρηξης με ανυπολόγιστες συνέπειες για την κοινωνική συνοχή.

 

*Ο  Θόδωρος Π. Παπαθεοδώρου είναι Πρύτανης του Πανεπιστημίου Πελοποννήσου

ΚΟΙΝΟΠΟΙΗΣΗ
Προηγούμενο άρθροΘεσμικά κάδρα και νόμοι γιαπί
Επόμενο άρθροΠόσοι στην Ελλάδα ενδιαφέρονται για το κοινό καλό;
Ο Θόδωρος Παπαθεοδώρου είναι Καθηγητής Αντεγκληματικής Πολιτικής και Πρύτανης του Πανεπιστημίου Πελοποννήσου. Γεννήθηκε στην Πάτρα το 1965, σπούδασε στη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών και ανακηρύχθηκε Διδάκτορας Ποινικών και Εγκληματολογικών Επιστημών στο Πανεπίστημιο του Poitiers (Γαλλία). Το 1994 εξελέγη Maître de Conférences (Επίκουρος Καθηγητής) Ποινικού Δικαίου και Εγκληματολογικών Επιστημών στην Νομική Σχολή της La Rochelle (Γαλλία). Κύρια έργα του: Η έννοια της τιμωρίας. Μία συνέντευξη του Μ. Φουκώ, Αντ. Ν. Σάκκουλας, Αθήνα Κομοτηνή, 1990, La perception des textes pénitentiaires européens par les droits français et grec, Ant. N. Sakkoulas, 1995, Le code pénitentiaire hellénique, Etre et Connaître, 1997, Δημόσια ασφάλεια και αντεγκληματική πολιτική, Νομική Βιβλιοθήκη, Αθήνα, (α´ έκδ. 2002) β´έκδ. 2005, Η σεξουαλική παρενόχληση στην εργασία, Νομική Βιβλιοθήκη, 2006, Νομικό καθεστώς αλλοδαπών, Νομική Βιβλιοθήκη, β´έκδ. 2010, Επιτηρούμενη Δημοκρατία. Η ηλεκτρονική παρακολούθηση στην κοινωνία της διακινδύνευσης, Εκδ. Βιβλιόραμα, 2009. Επίσης, έχει δημοσιεύσει πολλά άρθρα και επιστημονικές μελέτες σε ελληνικά και διεθνή νομικά περιοδικά. Το 2003 είχε ορισθεί από το Υπουργείο Παιδείας της Γαλλίας εξωτερικός αξιολογητής για τις Νομικές και Πολιτικές Επιστήμες γαλλόφωνων Πανεπιστημίων στην Ανατολική Ευρώπη. Από το 1997, είναι Διευθυντής της Ευρωπαϊκής Ομάδας Έρευνας για την Ποινική Δικαιοσύνη. Τέλος, το 2003 τιμήθηκε από τη Γαλλική Δημοκρατία με το παράσημο της Τάξης του Ακαδημαϊκού Φοίνικα.

2 ΣΧΟΛΙΑ

  1. Για όποιον δεν το έχει είδη παρατηρήσει, προϊόντος του χρόνου, η Αθήνα αποκτά φυσιογνωμία ισλαμικής χώρας της βόρειας Αφρικής. Κυκλοφορούνε πλέον τόσοι πολλοί λαθραίοι και προσφάτως νομιμοποιηθέντες μετανάστες από Ασία και Αφρική που το κέντρο αρχίζει να μοιάζει με το Κάιρο ή το Μαρόκο. Τι θα γίνει με όλους αυτούς τους παράνομους ανθρώπους που ζούνε σήμερα στην Αθήνα; Μπορούνε τώρα να τους διώξουν, ειδικά μετά την Υπατία; Το κράτος παρά τις μεγαλόστομες εξαγγελίες δείχνει απροκάλυπτη ανοχή στους λαθρομετανάστες και ρατσιστική αδιαφορία στα δικαιώματα των Ελλήνων. Δεν μπορώ να φανταστώ για ποιο λόγο η συντεταγμένη πολιτεία επιτρέπει την μετατροπή των προπυλαίων της Ακαδημίας της Αθήνας, σε παράνομη αγορά πεζοδρομίου ανατολίτικης αισθητικής. Προφανώς οι λόγοι δεν είναι οικονομικοί: υπάρχουν εκατοντάδες μέρη στην Αθήνα όπου θα μπορούσανε παράνομοι μετανάστες να επιβιώσουν πουλώντας μικροπράγματα. Οι μουσουλμάνοι λαθραίοι και νομιμοποιηθέντες μετανάστες, στήνουν πάγκο όπου θέλουνε, διαμαρτύρονται για τα θρησκευτικά τους δικαιώματα όπου και όποτε θέλουνε, απολαμβάνουν προνόμια που σε καμία πολιτισμένη χώρα δεν θα μπορούσαν να ισχύουν για παράνομους, και με την ανοχή της πολιτείας και της Αριστεράς έχουν γίνει κράτος εν κράτει.
    Η καλύτερη περίπτωση για να εξηγηθούν όσα συμβαίνουν είναι να υποβαθμίζεται σκόπιμα το κέντρο της Αθήνας για λόγους real estate, η χειρότερη να βρισκόμαστε μπροστά σε μια νέα εξάπλωση του Ισλάμ στην Ευρώπη, στην οποία συμμετέχει η Ελληνική πολιτεία υπό την πίεση πολιτικών και οικονομικών παραγόντων. Μόνο έτσι εξηγείται η πλήρης αδιαφορία της πολιτείας για την άθλια εικόνα της Ελληνικής πρωτεύουσας. Κανείς δε μπορεί να ξέρει αν αυτές οι τρομακτικές μεταναστευτικές ροές των τελευταίων ετών, κυρίως μουσουλμάνων, σε μια μικρή χώρα όπως η Ελλάδα έχουν χαρακτήρα φυσικού φαινομένου, ή είναι οργανωμένες «κατακτητικές» εκστρατείες από πολιτικά και οικονομικά κέντρα.

    Υ.Γ Για τους κύκλους της ιστορίας, η βάρβαρη κακοποίηση της σπουδαίας Αλεξανδρινής φιλοσόφου έγινε από φανατικούς χριστιανούς, την περίοδο που ο αρχαίος κόσμος κατέρρεε από την επέλαση του νεοαφιχθέντος χριστιανισμού…

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here