Θεοδόσης Τάσιος: Έξω απ’ το Πανεπιστήμιο η πολιτική επανάσταση

5
264

Ο ακαδημαϊκός και καθηγητής του Εθνικού Μετσόβειου Πολυτεχνείου Θεοδόσης Τάσιος σε μία συνέντευξη εκ βαθέων για τις σκληρές αλήθειες του… Την κατάσταση στα Πανεπιστήμια, την ελληνική χρεοκοπία, τις υποσχέσεις των πολιτικών,τις δημοσκοπήσεις, το δημόσιο τομέα, την απέραντη διαφθορά, την εργατικότητα των Ελλήνων, το «λάδωμα», αλλά και τη βιβλιοθήκη – μαμούθ του σπιτιού του με τους 5.000 τίτλους.

– Να ξεκινήσουμε με μία υπέροχη λέξη που έμαθα χάρη στο τελευταίο σας βιβλίο «Ας αναστοχασθούμε εαυτούς και αλλήλους», που είναι ο κύκλος των δέκα διαλεξεών σας στο Megaron plus. Η λέξη οτρηρός.

Ο εργατικός άνθρωπος είναι ο οτρηρός. Ξέρετε, οι λέξεις τρίβονται, φορτίζονται και στο τέλος καταντάνε ανέκφραστες. Γι αυτό χρειάζονται ένα ζωντάνεμα καμιά φορά. Η φυσική «δεξαμενή» γιά να το κάνεις αυτό, είναι όλες οι μορφές της ελληνικής γλώσσας. Πας λοιπόν σε μία παλαιότερη μορφή ή πας σε έναν δημοτικό όρο, το κάνω πολύ συχνά, κι έτσι με αυτή τη διαποίκιλση γίνεται οξύτερη η σαφήνεια με την οποία προβάλλεται η έννοια. Ωραία βλέπω, φιλολογικώς ξεκινήσαμε…

Οι Έλληνες είμαστε εργατικοί αλλά όχι αποδοτικοί

– Οτρηρός λοιπόν, ο εργατικός. Οι Έλληνες είμαστε εργατικοί;

Είμαστε εργατικοί, δεν είμαστε αποδοτικοί. Πιθανώς δεν είμαστε αρκετά μεθοδικοί. Ίσως να μην πιστεύουμε και στη σημασία της εργασίας καθαυτή. Ωστόσο, είναι ανακριβές αυτό που λένε, ότι είμαστε τεμπέληδες.

– Από τα Πανεπιστήμια βγαίνουν οι αυριανοί εργατικοί πολίτες. Οι πρόσφατες εικόνες στα Πανεπιστήμια βοηθούν σε αυτή την κατεύθυνση;

Ο χώρος του Πανεπιστημίου έχει να κάνει με μιά πολύ συγκεκριμένη δουλειά, να πάρει η ευχή! Αυτό είναι που «μου τη δίνει» 35 χρόνια τώρα. Πρέπει να πάρει τα παιδιά που πέρασαν τη γενική Παιδεία, άρα διαμόρφωσαν τον χαρακτήρα τους (μην μου πούνε τώρα ότι τα παιδιά 19 ετών πρέπει να διαμορφώσουν χαρακτήρα) γιατί ακούγονται και τέτοιες κουταμάρες.

Και τώρα πρέπει να γίνουν γιατροί, δικηγόροι, μηχανικοί, δάσκαλοι, φιλόσοφοι. Υπάρχουν συγκεκριμένα λειτουργήματα τα οποία πρέπει να υπηρετηθούν. Ο ελληνικός λαός περιμένει την καινοτομία, η οποία θα παραχθεί από την καινούργια έρευνα και δουλειά, προκειμένου να φάει ψωμί και να θρέψει τα παιδιά του. Όλες αυτές οι σπουδαίες δουλειές θα πρέπει να γίνουν στα Πανεπιστήμια. Δεν μπορούν να γίνουν αλλού.

Η πολιτική επανάσταση να γίνει έξω απ’ τα Πανεπιστήμια

Αντιθέτως, το «1-1-4», το «πάμε παιδιά παρεούλα», η μουσική εκδήλωση, η πολιτική επανάσταση, όλα αυτά μπορούν να γίνουν και αλλού. Υπάρχουν θεσμοί γιά να τα υπηρετήσουν. Ενώ γι αυτό που κάνουν τα Πανεπιστήμια δεν υπάρχουν άλλοι θεσμοί.

Να αφήσουν. λοιπόν. τα Πανεπιστήμια να παραγάγουν αυτά που ο ελληνικός λαός έταξε και ζητεί από τα Πανεπιστήμια να κάνουν. Και δεν τα αφήνουν.
Ποιοί δεν τα αφήνουν;  Τα προχθεσινά λυκειόπαιδα.
Μα για το όνομα του Θεού πιά!
Σιγά που θα αναγνωρίσει η Δημοκρατία ειδικής κατηγορίας πολίτες, φτάνει να έχουν μικρή ηλικία.

Απολίτικες αηδίες λέγονταν στα Δεκεμβριανά του Γρηγορόπουλου

Τέτοιες αηδίες λέγονταν και το 2008 στα «Δεκεμβριανά» του νεκρού μαθητή Γρηγορόπουλου. Απολίτικες αηδίες στις οποίες έχει εκτεθεί το 50% των Ελλήνων διανοουμένων και το 80% των Ελλήνων δημοσιογράφων.

Ποιός δεν ντρέπεται να πει ότι τότε έλεγαν βλακείες; Ποιό πολιτικό μήνυμα και ποιές ¨τρίχες¨όταν η χώρα βούλιαζε; Ώστε ουσιαστικώς πρόκειται γιά μία σύγχυση από την οποία υποφέρει ο ελληνικός λαός.

– Αυτή η ιστορία, όμως, πηγαίνει πολύ πίσω…

Σωστά. Ήδη από το 1978, όταν έφυγε η ρωμαλέα γενιά του Πολυτεχνείου, μιά σπουδαία γενιά, κι άρχισαν να έρχονται τα χθεσινά σχολιαρόπαιδα που δεν είχαν ιδέα από το τι είχε γίνει, ωστόσο είχαν την έπαρση να κάνουν καταλήψεις, να κάνουν πράγματα ανήκουστα, απολιτικά και κρύβονταν πίσω από την κομματική μαμά τους.

Εδώ και 35 χρόνια, λοιπόν, συμβαίνουν αυτές οι ασχημίες, όπως η πρόσφατη, και είναι καιρός να σταματήσουν. Είμαι βέβαιος ότι δεν υπάρχει κανένα πολιτικό κόμμα στη Βουλή των Ελλήνων που να μην αισθάνεται ότι πρέπει να σταματήσει αυτή η ασχημία.

Δε μπορεί να βρωμίζουν το  Πανεπιστήμιο με αφίσσες

Δεν μπορεί το Πανεπιστήμιο να βρωμίζεται με αφισσοκολήσεις και δήθεν πολιτικά μηνύματα νηπιακής ποιότητας και να επικρατούν αυτά τα αντιδημοκρατικά φαινόμενα με τα γιουρούσια.

Υπάρχει και η σιωπηρή πλειοψηφία των φοιτητών που πρέπει να δείξει τη δυναμή της. Χρειάζεται μία αγωνιστική απαισιοδοξία που είναι ισότιμη της αισιοδοξίας.

– Λέτε εδώ και χρόνια σκληρές αλήθειες που δεν αρέσουν σε όλους…

Μα η Δημοκρατία δεν είναι παρά μιά σειρά από αντιθέσεις μεταξύ απόψεων και αντιθέσεις από προτεραιότητες αξιών.
Στη Δημοκρατία οι αντιφάσεις πώς ενεργούνται;
Με τη διαπραγμάτευση και τη συναίνεση στην οποία καταλήγει η διαπραγμάτευση.

Απ’ το 1990 προειδοποιούσα για τη χρεοκοπία

– Φαντάζει όμως «προκλητικό» να φωνάζετε από το 1990 γιά τον επερχόμενο κίνδυνο χρεοκοπίας της Ελλάδας. Γιατί δεν σας άκουσε κανείς τότε;

Δεν ήμουν ο μόνος. Και δεν έπρεπε να είναι μάγος κανείς για να το δει. Πράγματι, στις 25 Μαρτίου 1990, είχα γράψει σε μία επιφυλλίδα στο «Βήμα» γιά την τραγωδία του δημοσίου χρέους, το οποίο έφτασε σε σημείο που δεν μπορεί να υπηρετηθεί.

Ένας μηχανικός ήμουν, όχι οικονομολόγος, ιστορικός, αλλά έβλεπα την καμπύλη του δημοσίου χρέους να ανεβαίνει συνεχώς με πέντε δισ δανεικά κάθε χρόνο, τα οποία προς το τέλος έγιναν δώδεκα δισ κάθε χρόνο. Αδιανόητο!

Εφόσον η οικονομία δεν αναπτυσσόταν, άρα οι νέες γενιές δεν είχαν επαρκείς θέσεις εργασίας, προσφερόταν το κράτος να δώσει αυτές τις θέσεις που δεν είχε η πραγματική οικονομία. Κι έτσι έδινε ψευδεπίγραφες θέσεις, με συνέπεια να γιγαντωθεί ο δημόσιος τομέας, να δανείζεται το κράτος γιά να τον συντηρήσει και να στρεβλωθεί η αγορά εργασίας, καθώς δεν υπήρχε αξιοκρατία.

Είναι θαύμα το πώς αντέξαμε άλλα είκοσι χρόνια έως το 2010. Δεν υπήρχαν αυτιά να ακούσουν φωνές που προειδοποιούσαν, παρ ότι ο λαός γνώριζε. Έτσι, λοιπόν, ενδέχεται η θηριώδης όντως ευθύνη των πολιτικάντηδων να μην είναι μόνη, αλλά παρέα με όλους εμάς που τρώγαμε τις αυξήσεις μας μιά χαρά, οι οποίες όμως προέρχονταν εκ δανεισμού. Κι αυτό δημιουργεί έναν ευρύτερο κύκλο ευθυνών.

– Το «εργαστήρι» της ιστορίας όπως σας αρέσει να το χαρακτηρίζετε, έχει αποδείξει πως οι Έλληνες αρέσκονται στο να ψηφίζουν υποψήφιους πρωθυπουργούς  οι οποίοι προτρέπουν υπουργούς Οικονομικών «να τα δώσουν όλα», που διαβεβαιώνουν ψευδώς ότι «λεφτά υπάρχουν» και που υπόσχονται επιστροφή μισθών στην προ κρίσης εποχή και αθρόους διορισμούς στο δημόσιο. Γιατί;

Αναγνωρίζω το δικαίωμα να κάνουν αυτό το τεράστιο σφάλμα σε βάρος των παιδιών τους, μόνο σε πολύ φτωχούς και απελπισμένους, αλλά δεν μπορώ να αναγνωρίσω μιά τέτοια εγκληματικώς μυωπική σκέψη στους υπολοίπους, οι οποίοι φαντάζονται πως θα λυθούν τα προβλήματα δι απλών μετακινήσεων των πιονιών στη σκακιέρα.

Αν σε σταματήσει το φανάρι, κατέβα και σπάστο…

– Ξέρετε, ο καθένας προσπαθεί να λύσει το προβλημά του όπως μπορεί. Θυμάμαι τον οδηγό ταξί που σας πήγαινε κάπου και στη λεωφόρο Κηφισίας τον έπιασε φανάρι. Οργισμένος άρχισε να βρίζει το φανάρι και τότε εσείς ψύχραιμα, ένας σεβάσμιος άνθρωπος του λέτε σκωπτικά», μήπως να κατέβουμε να το σπάσουμε;» και μένει άφωνος…

Χαίρομαι που το θυμάστε, είναι πολύ χαρακτηριστικό της νοοτροπίας μας. Είναι αυτό που λέμε «πονάει κεφάλι, κόβει κεφάλι». Έτσι, λοιπόν, κι αν σε σταματήσει το φανάρι, κατεβαίνεις και το σπάς επειδή βιάζεσαι.

Έχεις την αίσθηση ότι κάνεις ένα έργο εναντίον της αιτίας που σου προκάλεσε τη δυσχέρεια. Το ζήτημα είναι ότι χρειάζεται λίγο περισσότερο μυαλό, αν αυτό είναι η πραγματική αιτία. Γιά να το επικαιροποιήσουμε όμως.

Σε ποιό βαθμό φταίει, ας πούμε, η Μέρκελ;
Πρέπει να το ξεκαθαρίσουμε. Ότι φταίει, φταίει. Το ζήτημα είναι σε ποιό βαθμό φταίει;

– Ας επιμείνω σε αυτό που λέγαμε πριν. Τη μυωπική σκέψη στη χώρα μας. Αναρωτιέμαι, δεν ήταν μυωπική, η μαξιμαλιστική διεκδίκηση αυξήσεων και προνομίων των επαγγελματιών συνδικαλιστών του δημοσίου και όχι μόνο σε βάρος των παιδιών και των εγγονιών τους;

Να το πω μεταφορικά «εσύ έσπασες το φανάρι και εκτονώθηκες, όμως δεν θέτεις σε κίνδυνο δυστυχήματος τους επόμενους οδηγούς στη λεωφόρο»;

Το ασφαλιστικό; Κινηθήκαμε σε βάρος των παιδιών μας

Κάνετε καλά και αναφέρεστε σε αυτό. Κατά σύμπτωση συνάντησα προσφάτως τον κ. Τάσο Γιαννίτση, υπουργό Εργασίας επί κυβερνήσεως Σημίτη.
Και πήρα το θάρρος και του είπα» μα εσείς είστε ένα σύμβολο».

Σεμνότατος άνθρωπος δεν ήθελε να ακούσει τίποτα. Κι όμως πολύ εγκαίρως (το 2001 παρακαλώ) με βάση την απλή λογική, υποστήριξε ότι τα ασφαλιστικά Ταμεία πηγαίνουν κατά διαβόλου.
Και ξεσηκώθηκε το σύμπαν να τον «φάει» με προεξάρχοντες τους συνδικαλιστές.
Και «κάηκε» η Ελλάδα. Ο λαός βούλωσε τα αυτιά του κι εκείνη την ώρα συνετελέσθη το μεγάλο έγκλημα εναντίον της επόμενης γενιάς. Από όλο τον λαό.

Εδώ κανένας δεν μπορεί να μου πει ότι δεν ήξερε. Δεν είναι δυνατόν να μην ξέρεις πως, όταν δουλεύουν οι τρεις γιά να τρώνε οι πέντε, δεν πάει καλά το πράγμα. Κι αυτό το είχε πει ο Γιαννίτσης και αποπέμφθηκε.

Είναι μερικές φορές τόσο μεγάλος ο κομφουζιονισμός ως κυρίαρχη πολιτική θέση και τόσο μυωπική η πολιτική αντίληψη, ώστε πράγματι ενδέχεται να υπονομεύουμε και το μέλλον των παιδιών μας. Αυτό είναι νταβατζιλίκι.

– Σας θυμίζει το τελευταίο διάστημα η ελληνική κοινωνία αλλά και η ελληνική πολιτική σκηνή, τον Ρινόκερο του Ιονέσκο; Αυτή η «μόδα» της εύκολης μεταπήδησης από κόμμα σε κόμμα τόσο πολιτών, όπως δείχνουν οι δημοσκοπήσεις, όσο και πολιτικών;

Όταν αυτή η αλλαγή πολιτικής άποψης γίνεται και ξαφνικά και αγεληδόν. Χωρίς τα εξωτερικά δεδομένα να είναι τόσο πειστικά ώστε να αλλάξουν την ανάλυση. Οπότε η μόνη ερμηνεία δεν είναι η καλύτερη κατανόηση της πραγματικότητας, αλλά η καλύτερη αντίληψη του βραχυπρόθεσμου συμφέροντος. Ό,τι φάμε κι ό,τι πιούμε δηλαδή.

Έτσι διευκολύνεται μιά περιστασιακή αλλαγή κομματικής θέσης με την ελπίδα ότι, αν αυτή παροχολογία (η οποία συνήθως χαρακτηρίζει προ των εκλογών πολλά κόμματα) πραγματοποιηθεί έστω κι εν μέρει, εγώ θα βγω κερδισμένος.
Ας πάω, λοιπόν, προς τα εκεί.

Μόνο που κι αυτό είναι μυωπικό και συνδέεται με την έλλειψη οράματος γιά τα παιδιά μας. Έχω το φόβο ότι πολλοί από τους συμπατριώτες μας ακούγοντας τις εξαγγελίες του άλφα ή βήτα κόμματος δεν τις πιστεύουν. Αλλά δεν έχουν το ήθος να μην τις ακολουθήσουν.

Είναι πολύ αργά, όμως, γιά τέτοια «παιχνίδια», διότι η χώρα βρέθηκε σε αυτή τη μαύρη κατάντια το 2010 και δεν έχει περιθώριο να ξαναβρεθεί. Φοβάμαι, όπως κι εσείς, ότι τα παθήματα δεν έγιναν μαθήματα.
Κι επομένως το κρίμα στο λαιμό μας γιά τα παιδιά και τις επόμενες γενιές.

– Ας κλείσουμε όπως αρχίσαμε την όμορφη συζητησή μας. Με λέξεις. Είναι εθνικό μας σπορ το «λάδωμα»;

Είναι άθλιο άθλημα το μπαξίσι. Η πληθώρα των λέξεων που υπάρχει φανερώνει πως έχει πολλά κεφάλια, σαν τη Λερναία Ύδρα Το δωρόσημο, το γρηγορόσημο και τόσα άλλα.
Η ετεροδοσοληψία όπως λέω εγώ.

Όλη αυτή διαφθορά καλύπτει, πλέον, τους πάντες. Δεν υπάρχει επάγγελμα που «δεν τα πιάνει». Ακόμη και οι ιερείς.

Το κακό είναι πως είμαστε πολύ μακριά από το να αλλάξουμε αυτή την πρακτική. Είναι κάτι που δυστυχώς μας χαρακτηρίζει ως λαό. Αν δεν το θεωρήσουμε κι αυτό ανηθικότητα, τότε έλεος!

Και μην μου πούνε ότι η πολιτική θεωρία δεν προβλέπει τίποτα περί ηθικής. Τους απαντώ ότι ο Αμάρτια Σεν πήρε Νόμπελ, διότι απέδειξε πως η πολιτική δεν είναι τίποτα άλλο παρά ηθική.

Το μπαξίσι, λοιπόν, είναι εθνική μάστιγα, αντιλαϊκή μάστιγα. Ας είναι καλά η Διεθνής Διαφάνεια Ελλάς η οποία κάνει σπουδαία δουλειά εναντίον αυτής της πρακτικής.

– Οι λέξεις είναι τα βιβλία. Πόσα βιβλία έχετε σπίτι σας;

Πάνω από 5.000 τίτλους βιβλίων στα πέντε βιβλιοστασιά μου. Εκτός των τεχνικών και επιστημονικών που είναι στο Πολυτεχνείο. Δεν μπορώ να επιβιώσω χωρίς βιβλία.
Είναι ένας μεγάλος «θησαυρός» γιά εμένα τα βιβλία μου.

Σκέφτομαι κάτι που έγραψε ένας σπουδαίος και θέλω να δω αν το θυμάμαι ακριβώς. Κατεβαίνω στη βιβλιοθήκη, βρίσκω το βιβλίο, το ανοίγω, γυρίζω τις σελίδες, μυρίζω το χαρτί και διαβάζω.

«Γιατί δεν το γκουγκλάρεις;» με ρωτάνε οι νεότεροι.
Μα ένα «κλικ» δεν έχει τη γλύκα που σας περιέγραψα.

– Αν κάποτε γράφατε την αυτοβιογραφία σας τι τίτλο θα βάζατε;

Ποιόν να ενδιαφέρει κ. Κωστάκη; Δεν με βρίσκετε προετοιμασμένο, αλλά θα μπορούσε να ήταν: «ε και;»…

– Σας ευχαριστώ θερμά.

Κι εγώ σας ευχαριστώ.

ΚΟΙΝΟΠΟΙΗΣΗ
Προηγούμενο άρθροΤι άλλο τσαλάκωμα περιμένει ο Χαρδούβελης για να παραιτηθεί;
Επόμενο άρθροΗ απάντηση Χαρδούβελη για το «άδειασμα» Σαμαρά|Ένα βήμα πριν την παραίτηση;
Γεννήθηκε στην Αθήνα το 1964 και κατοικεί στη Ραφήνα με την οικογένεια και τα σκυλιά του από το 1986. Πτυχιούχος δημοσιογραφίας από τη σχολή Εργαστήρι Επαγγελματικής Δημοσιογραφίας. Ξεκίνησε να εργάζεται από την ιστορική εφημερίδα "Ακρόπολις" το 1986, ενώ μετά από δύο χρόνια έγινε συντονιστής του ελεύθερου ρεπορτάζ και παρέμεινε έως το 1990 οπότε και έκλεισε. Εργάστηκε επίσης στο ελεύθερο ρεπορτάζ στις εφημερίδες Αλήθεια, Δημοσιογράφος, Ελεύθερος, Βραδυνή, Καρφί, Espresso, Ανατολική Ακτή και Ελλάδα. Συνεργάστηκε με τα περιοδικά Θησαυρός, Πρόσωπα, Ένα, Crash και Polis. Από το 2010 είναι μόνιμος αρθρογράφος στην ενημερωτική ιστοσελίδα aixmi.gr και από τον Μάρτιο του 2016 παρουσιάζει την εκπομπή "ανθρωπογραφίες" στο aixmiradio. Εργάστηκε στους ραδιοφωνικούς σταθμούς Vips, Πειραιάς - Κανάλι 1 και Παραπολιτικά 90,1 - καθώς και επί 26 χρόνια από την πρώτη ως την τελευταία ημέρα λειτουργίας του (1989 - 2014) στον ενημερωτικό ραδιοφωνικό σταθμό Flash 96 ως συντάκτης και παρουσιαστής δελτίων ειδήσεων της πρωινής ζώνης. Εργάστηκε επίσης στον ενημερωτικό τομέα των τηλεοπτικών καναλιών Seven, Mega , Alter, Sunny, Action 24 και στη δημιουργική ομάδα της εκπομπής "όλα" από το 1999 έως το 2008 σε Alpha και Ant 1. Το 1986 κέρδισε το πρώτο βραβείο ελεύθερου ρεπορτάζ γιά δημοσιογράφους έως 22 ετών από ειδική εκπομπή της τότε ΕΤ 2. Τακτικό μέλος της Ενώσεως Συντακτών Ημερησίων Εφημερίδων Αθηνών και της Διεθνούς Ομοσπονδίας Δημοσιογράφων. Διετέλεσε επί πέντε θητείες μέλος του μεικτού συμβουλίου της ΕΣΗΕΑ. Ενεργός υποστηρικτής και μέλος της Γενικής Συνέλευσης της unicef. Συγγραφέας του ερωτικού μυθιστορήματος "το κύμα της ελπίδας". Aντιπρόεδρος της διοργανώτριας επιτροπής και αθλητής του επίσημου πρωταθλήματος ποδοσφαίρου ΜΜΕ.

5 ΣΧΟΛΙΑ

  1. Κυριε καθηγητά ελπίζω να το διαβάσετε:

    η καθετοποίηση της υπευθυνότητας. Το «εγω» και το «εμεις».
    Στην γεφυρα αναμεσα στην διαδικασία και στο αποτέλεσμα υπαρχει η φραση: Το καθε «εγώ» οφείλει να ενεργεί στο χωρο αρμοδιότητάς του και πουθενά αλλού… Στο αποτέλεσμα το πολυσυλλεκικό «εμεις» θα δρεψει τους καρπους καθε ατομικης προσπαθειας.

    Υπαρχουν ρόλοι και σαφη πεδία αρμοδιότητας όπου ο καθε ένας συμμετέχει.
    Θυμαμαι μια παλια γελιογραφία στην οποία ένας περίεργος τυπος -όρθιος- μιλούσε σε εναν απολοικό κυριο πισω απο ενα γραφείο λεγοντας: … διότι η πλέρια εκμετάλλευση του κατεστημενου,… η μεθόδευση των καπιταλιστων στην προτελαριακη συγκρουσιακή πραγματικότητα….μπλα-μπλα…» Ο αλλος, σαστισμένος, απαντούσε: «Ισως δεν καταλάβατε κύριε, αλλά, εδω ζητάμε να προσλάβουμε σκουπιδιάρη…»

    Αν καταλάβαμε, ο.κ., αν όχι… «Ε, ΚΑΙ;»

  2. Καλά μας τα λέει ο διδάσκαλος,αλλά που βρίσκεται σύσσωμη όλη η ακαδημαική αυτή ελίτ τα τελευταία χρόνια;
    Ούτε τους έχω δει ούτε τους έχω ακούσει (εκτός από κάτι θεματάκια που άπτονται στα διοικητικά των πανεπιστημίων)
    Μόνο κάποιες σκόρπιες συνεντεύξεις εφ’ όλης της ύλης
    Έπειτα συνεχίζουν προφανώς την απογραφή των βιβλιοστασίων τους…

  3. Αγαπητέ Στέλιο,

    Είναι και κάποιοι στην Ανώτατη Παιδεία μας που μοχθούν καθημερινά, αγωνιούν να κάνουν καλά το μάθημά τους (και το κάνουν, είναι πάντα παρόντες στα αμφιθέατρα, όχι δι΄ αντιπροσώπου), να κάνουν καλή έρευνα, να ενθαρρύνουν όλους τους φοιτητές (ακόμη και τους χειρότερους και τους πιο αντικοινωνικούς, ώστε να βρουν το καλό μέσα τους και να το αξιοποιήσουν), να γράψουν καλά βιβλία και καλές σημειώσεις, με δυο λόγια να λειτουργήσουν ως ακαδημαϊκοί δάσκαλοι. Τη δημοσιότητα την αποφεύγουν κατά κανόνα. Αν η ίδια η ακαδημαϊκή κοινότητα αυτά εκτιμούσε, θα τους αναδείκνυε στη πρώτη γραμμή (οι εξαιρέσεις όπως ο Κος. Τάσιος επιβεβαιώνουν τον κανόνα). Αν η ίδια η κοινωνία αυτό επιζητούσε, θα έβρισκε τον τρόπο να το επιβάλει. Ρωτήστε όμως τους πτυχιούχους, χρόνια μετά, τί τους έχει μείνει, ποιοι καθηγητές άξιζαν τον τίτλο, και θα καταλάβετε.
    Είναι απλά τα πράγματα και σε όλο τον κόσμο αυτό ισχύει. Εδώ, προέχουν άλλα……

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here