Όποιος μπήκε σε Πολυτεχνείο με 16.500 μόρια είναι ηλίθιος;

6
390

Το γεγονός ότι έπεσαν οι βάσεις δε σημαίνει ότι έπεσαν και οι Σχολές, ούτε ότι μπήκαν στα Πανεπιστήμια κάποιοι ηλίθιοι. Οι βάσεις είναι συνάρτηση του αριθμού εισακτέων σε κάθε τμήμα, της δυσκολίας των θεμάτων, της συνολικής επίδοσης των υποψηφίων και της συμπλήρωσης των μηχανογραφικών. Κάθε ένα από αυτά εξαρτάται από παραμέτρους.

Η επίδοση εξαρτάται από την προετοιμασία, η οποία εξαρτάται από τρία πράγματα: τους ξεκάθαρους στόχους, την ψυχολογία και το χρήμα, δηλαδή τη διάθεση και τις δυνατότητες φροντιστηρίων. Η συμπλήρωση μηχανογραφικών εξαρτάται πάλι από τρία πράγματα: από τις προοπτικές εργασίας, από τα ενδιαφέροντα που συχνά δεν απασχολούν τους γονείς και, φυσικά, από τις δυνατότητες χρηματοδότησης σπουδών σε άλλη πόλη. Το επίπεδο των θεμάτων εξαρτάται από αυτούς που τα βγάζουν και οι εισακτέοι εξαρτώνται από τις διοικήσεις Σχολών και Υπουργείου.

Σε μια χώρα όπου έχει ποινικοποιηθεί η ιδιοκτησία και έχει υπονομευθεί ακόμα και το δικαίωμα στην ελάχιστη αξιοπρέπεια της θέρμανσης και συνυπολογίζοντας όλα τα παραπάνω, είναι άστοχο να  θεωρήσει κανείς ότι αυτός που μπήκε για παράδειγμα στους Πολιτικούς Μηχανικούς του ΑΠΘ με 16 και κάτι, είναι κάποιος που δεν το άξιζε ή ότι χαλάει την «πιάτσα». Τα αποτελέσματα των Πανελλαδικών και οι βάσεις εισαγωγής είναι ένα κοινωνικοοικονομικό αποτύπωμα, που στην Ελλάδα των λαθών της τρόικας και της συχνής έλλειψης πολιτικού τσαμπουκά της εσωτερικής πολιτικής ηγεσίας απέναντι σ’ αυτά τα λάθη, εξάγει συμπεράσματα σε πολλές διαστάσεις, πάντως όχι σε επίπεδο ποιότητας Σχολών και αξιοσύνης υποψηφίων.

Προφανώς, λένε, μια Σχολή με βάση, δηλαδή βαθμό τελευταίου επιτυχόντα, τις 18.000 μόρια και άνω, θα διαθέτει ένα πρώτο έτος φοιτητών με εξαιρετικές δυνατότητες και υψηλό επίπεδο! Μέγα λάθος. Στην Ελλάδα είναι αναρίθμητα τα παραδείγματα φοιτητών που εισήχθησαν με πρωτιές σε Ιατρικές και Πολυτεχνεία και εν συνεχεία κατέληξαν «αιώνιοι» ή εγκατέλειψαν για δεκάδες λόγους που δε χωράνε στην παρούσα τοποθέτηση, ενώ άλλοι που εισήχθησαν οριακά με τη «βάση» στις ίδιες Σχολές, αποφοίτησαν στην ώρα τους, με καλό βαθμό και καλύτερες Προοπτικές.

Το να αριστεύεις στις πανελλήνιες της μνημονιακής Ελλάδας της ανεργίας και της ύφεσης ναι, είναι άθλος γονέων και παιδιών. Είναι ευλογία, είναι τύχη, είναι κυρίως πολλή δουλειά, είναι θέληση, είναι και ευθύνη απέναντι στη χώρα και την κοινωνία αύριο. Ας μην ξεχνάμε, όμως, ότι είναι πολύ πιθανό ο x, y υποψήφιος που «χάλασε» την πιάτσα και «τόλμησε» να πετύχει σε τμήμα του Πολυτεχνείου του ΑΠΘ με 16500, να μόχθησε πολύ περισσότερο γι αυτά τα μόρια μη διαθέτοντας τα ευνοϊκά ενδεχόμενα των παραμέτρων της πρώτης παραγράφου που, ίσως, διέθετε πλήρως ο πρωτεύσας συμφοιτητής του των 19999 μορίων…

Ποτέ δε θα μάθουμε πόσα μόρια θα έβγαζε ο «τελευταίος» που διαμόρφωσε τη «χαμηλή» βάση μιας άλλοτε πολύ υψηλόβαθμης Σχολής, αν διέθετε όλες τις ευνοϊκές παραμέτρους και πόσα θα έβγαζε ο αριστούχος της πρώτης δεκάδας χωρίς αυτές. Η αξία του πρώτου είναι αδιαμφισβήτητη, όμως τις φετινές βάσεις διαμόρφωσε και το παιδί ενός απολυμένου που οριακά τα έβγαλε πέρα να πληρώσει ένα φροντιστήριο.

Αν το παιδί αυτό πέτυχε σε Πολυτεχνείο με το «πεσμένο» συγκριτικά 17.500, αξίζει ένα μπράβο παραπάνω από ένα άλλο πιο τυχερό παιδί που άγγιξε το απόλυτο άριστα με όλα όμως τα εφόδια, χωρίς άγχος και αρνητική ατμόσφαιρα στην οικογένεια και με κάθε δυνατότητα βοήθειας, μιλώντας πάντα για δύο μαθητές που είχαν θέσει υπεύθυνα τον ίδιο στόχο και από αύριο θα είναι συμφοιτητές και αργότερα συνάδελφοι.

Φυσικά, υπάρχουν και οι περιπτώσεις όπου μαθητές αριστεύουν χωρίς αυτές τις ευνοϊκές παραμέτρους και περιπτώσεις μαθητών που αποτυγχάνουν παρόλο που διαθέτουν όλα τα εφόδια. Εδώ παίζουν ρόλο οι ίδιοι παράγοντες που επηρεάζουν και τις προαναφερθείσες περιπτώσεις «αιώνιων» ή παραιτημένων αριστούχων και θα αποτελούσαν τροφή για μια άλλη συζήτηση σε σχετικό θέμα.

Το παρόν αποτελεί σύνοψη σκέψεων μετά τη φετινή ανακοίνωση των βάσεων εισαγωγής και είχε ως αφορμή τις δηλώσεις πολλών αριστούχων περί «ξεφτίλας» στις βάσεις, για πτώση επιπέδου Σχολών «αφρόκρεμα» και άλλα συναφή αποφθέγματα που οι ίδιοι θα διαπιστώσουν σύντομα( εντός των Σχολών) ότι ήταν λάθος.

Αν κάποιος γίνει Πολιτικός Μηχανικός με βάση 16.500, με ή χωρίς τις ευνοϊκές παραμέτρους προετοιμασίας, δεν απειλεί ούτε την Παιδεία ούτε τη χώρα. Μεγαλύτερη απειλή αποτελεί εκείνος που «καπάρωσε» μια θέση σε μια Σχολή που σε 3 χρόνια ίσως εγκαταλείψει, στερώντας την από έναν άλλο που τον ενδιέφερε πραγματικά, εκείνος που διαθέτοντας όλα τα εφόδια κλώτσησε τις ευκαιρίες και εκείνος που έμαθε να τρέχει πιο γρήγορα από όλους, χωρίς να ξέρει όμως πού πάει.

Συγχαρητήρια σε όλα τα παιδιά, στους γονείς και τους καθηγητές σε σχολεία και φροντιστήρια, καλή δύναμη και καλές σπουδές.

ΚΟΙΝΟΠΟΙΗΣΗ
Προηγούμενο άρθροΑπό τους δρόμους της Αθήνας #39
Επόμενο άρθροΤο συναπάντημα με τις Αναράες
Ο Χάρης Μπεκιάρης γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη και είναι απόφοιτος του τμήματος Μηχανολόγων Μηχανικών της Πολυτεχνικής Σχολής του ΑΠΘ. Κατά τη διάρκεια των σπουδών ασχολήθηκε ενεργά με το φοιτητικό συνδικαλισμό σε όλες τις βαθμίδες της φοιτητικής εκπροσώπησης. Μέσω της ενασχόλησης με τα κοινά στο πανεπιστήμιο, προέκυψε η ερασιτεχνική αρθρογραφία.

6 ΣΧΟΛΙΑ

  1. Δλδ καποιος που σπουδαζει Μαθηματικο Αθηνων για παραδειγμα κ μπηκε πριν 5 χρονια με 17 κατι μορια πραγμα που σημαινει οτι σε μαθηματα οπως μαθηματικα κατευθυνσης εγραψε μεσο ορο 16 κ ανω το ιδιο κ φυσικη, ειναι το ιδιο με καποιον οποιος μπηκε φετος με 15 μισο πραγμα π σημαινει οτι σε μαθηματα βαρυτητας κυριως Μαθηματικα εγραψε ή στην βαση ή λιγο πιο πανω ? Ποσο ακομα πιο αισθητο κ μη αντικειμενικο ειναι αυτος π μπηκε πριν 5 χρονια καποια στιγμη θα βρεθει στον ιδιο χωρο εργασιας καποιον π μπηκε Μαθηματικο Ιωαννινων με 12 κατι μεσο ορο εκει δν εχουν αγγιξει ουτε την βαση σε μαθηματα βαρυτητας ? Κ μην μου πειτε οτι τα θεματα ηταν βατα ευκολα κλπ γτ τοτε θα εμπαιναν ολοι οπου ηθελαν κ εγω δεν θυμαμαι ποτε να μ ελεγαν οι πανελληνιες ειναι ευκολες. Αυτα κ δεν αναφερομαι περι ηλιθιοτητας κλπ .

  2. Φιλτατε ,
    ποιος μιλησε για τα παιδια που περασαν με βαθμους ανω της βασης του 10 επικριτικα;
    Το προβλημα ειναι στις σχολες που εφτελιζονται με εισαγωγες νεων σπουδαστων που
    εγραψαν κατι ακομα εκτος του ονοματος τους.Εκει θα επρεπε κατα εμε να εστιασεις
    και οχι σε αυτα που αναφερθηκες.
    Μακης

  3. Μήπως εννοείτε μέτριος ή όχι άριστος? Ηλίθιοι δεν υπάρχουν.Πιθανώς πλημελώς προετοιμασμένοι.
    Θυμάστε το ακαδημαικό πριν τις Πανελλήνιες? Ψάχτε να βρήτε με τι βαθμούς έμπεναν τότε στις σχολές και θα ληθούν οι απορίες περί ηληθίων!!!

  4. Ποτε επιτελους θα παψουμε να ασχουλουμαστε με τα μορια και να πουμε πως πρεπει να μπαινουν οι μαθητες χωρις εξετασεις στα πανεπιστιμια και απο κι και περα να γινεται το ξεσκαρτισμα να σου δινεται ενα χρονικο οριο να τελειωσεις π.χ 5χρονια

  5. Δε διαφωνώ με το ότι ο βαθμός εισαγωγής πολλές φορές δε δείχνει, ειδικά στους δύσκολους καιρούς που διανύουμε, την αξία των επιτυχόντων αλλά υπάρχου εξίσου πολλές που ο βαθμός αντιπροσωπεύει πλήρως τις δυνατότητες ενός παιδιού.Οπότε…
    Όσο για το ποιός κανονίζει τον αριθμό των εισακτέων και πώς αυτό επηρεάζει λόγω υπερπλυθησμού το επίπεδο αλλά και τον εκμοντερνισμό των τμημάτων έχεις απόλυτο άδικο. Τα τμήματα δίνουν για τυπικούς λόγους έναν αριθμό. Ο τελικός ίσως να είναι και πολλαπλάσιος και είναι καθαρά πολιτική απόφαση που εξαναγκάζονται και οι διοικούντες του εκάστωτε τμήματος να προσυπογράψουν.
    Όπως και να έχει έχουμε πάρα πολλούς εισακτέους και υπερβολικά πολλά πανεπιστήμια για τον πληθυσμό μας και αυτό είναι μια εξήγηση για τη ραγδαία μεταβολή προς το λιγότερο παραγωγικό του παραγωγικού μοντέλου της χώρας…

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here