Οι 20 καλύτερες ταινίες της ζωής μου

0
49

Κι, όμως, θυμάμαι ακόμη την πρώτη φορά που μπήκα σε κινηματογράφο! Ήταν απόγευμα χειμώνα λίγο πριν τα Χριστούγεννα το μακρινό 1971, στις σχολικές διακοπές της δευτέρας Δημοτικού, όταν η αείμνηστη αδελφή μου με πήρε από το χέρι} και περπατήσαμε από το σπίτι μας στα Εξάρχεια έως το σινεμά «Ζίνα».

Βγάλαμε τα εισιτήρια -ένα κανονικό κι ένα «μισό παιδικό» – πήραμε το μονόφυλλο πρόγραμμα από την ταξιθέτρια, κατεβήκαμε τα σκαλιά, με κέρασε κοκ και ανοίγοντας η κουρτίνα γιά να μπούμε στην αίθουσα, άλλαξε η ζωή μου.

Η σκοτεινή αίθουσα, η μεγάλη οθόνη, ο ήχος, τα βελούδινα καθίσματα, οι διαφημίσεις, τα «Επίκαιρα» της χούντας, τα «Προσεχώς» και μετά η αρχή της ταινίας. «Οι αριστόγατες».
Τα έγχρωμα κινούμενα σχέδια στο «πανί» έκαναν το μυαλό ενός επτάχρονου να «ρουφάει» κάθε εικόνα και κάθε ατάκα των «πρωταγωνιστών» γατιών.
Μετά το διάλειμμα και ο κλασικός πωλητής με τα σνακς και τον ξύλινο δίσκο περασμένο με λουρί στο λαιμό του γιά να «τσιμπήσουν» κάτι ή να πιούνε ένα αναψυκτικό οι θεατές της παράστασης.

Ήμουν «βασιλιάς» με τα όλα μου. Έτρωγα το τσίπς μου, είχα και την πορτοκαλάδα «καβάτζα», είχα απολαύσει το κοκ πριν μπούμε και μόλις επέστρεφα στο σχολείο «θα πουλούσα μούρη» στους συμμαθητές μου ότι είχα πάει κινηματογράφο.

Ήμουν πραγματικά ανέμελος κι ευτυχισμένος. Και, φυσικά, ευγνώμων στην αδελφή μου.
Το μόνο που δεν θυμάμαι από εκείνο το γλυκό απόγευμα που σημάδεψε ανεξίτηλα το βινύλιο της ψυχής μου είναι η τιμή του εισιτηρίου, ίσως ήταν κανένα εικοσάρικο.

Αν κάποιος επισκέπτης του aixmi.gr το θυμάται ας το μοιραστεί μαζί μας.
Εκείνη ήταν η πρώτη ταινία της ζωής μου. Έκτοτε μπήκα χιλιάδες φορές σε σινεμά. Αγάπησα με πάθος τις κινηματογραφικές ταινίες.
Έφτασε μιά εποχή τη δεκαετία του 1990 που πήγαινα και τρείς φορές σινεμά την εβδομάδα. Ίσως αν είχα χρήματα να πήγαινα και σήμερα. Όμως, έχω στερηθεί αυτή τη μεγάλη χαρά και αναγκαστικά περιμένω να δω τις ταινίες όταν έρθουν στο dvd. Άλλο επτάμισι ευρώ κι άλλο ενάμισι ευρώ.

Κι ευτυχώς που αρκετοί ιδιοκτήτες κινηματογράφων, θερινών και χειμερινών, έχουν κάποιες ημέρες με φτηνό εισιτήριο, ακόμη και τέσσερα ευρώ, ώστε να μη χαθεί η «μαγεία» της μεγάλης οθόνης.

Με την ευκαιρία θεωρώ «έγκλημα» το να κατεβάζεις ταινίες από το διαδίκτυο και έτσι να κλείνουν κινηματογράφοι και dvd club μένοντας άνθρωποι χωρίς δουλειά. Αλλά, προφανώς, αυτή η άποψη θα έχει και αμέτρητους «εχθρούς». Δεν βαριέσαι, ας είναι…

Έτσι γιά την ιστορία, χωρίς να ενδιαφέρει μάλλον κανέναν, (αλλά πού ξέρεις ίσως και να συμφωνήσουν κάποιοι σε ορισμένες ταινίες) νιώθω την ανάγκη να γράψω τις είκοσι καλύτερες ταινίες της ζωής μου. Απολύτως υποκειμενική κινηματογραφική ματιά -καθαρά συναισθηματική, δεμένη άρρηκτα με αναμνήσεις –από έναν μη ειδικό, αλλά φανατικό σινεφίλ που έχει περάσει ατέλειωτες ώρες από παιδί του Δημοτικού στους κινηματογράφους της Αθήνας.

Άλλα πολιτιστικά μνημεία αυτοί (εκτός από τα παραδοσιακά κουτούκια γιά τα οποία είχα γράψει προ μηνός) που θα έπρεπε η Πολιτεία να «αγκαλιάσει».
Γιά όποιον έχει την υπομονή και λίγα δευτερόλεπτα ελεύθερο χρόνο ο κατάλογος με τις ταινίες που λάτρεψα, όχι απαραίτητα με την ιεραρχία που θα τους άξιζε.

Περιπέτειες του Χόλιγουντ, κομεντί, θρίλερ, κωμωδίες, ιστορικά, αθλητικά, αστυνομικά, κοινωνικά, επιστημονικής φαντασίας. 44 χρόνια κινηματογραφικής «ζωής» σε λίγες λέξεις με τη συγνώμη μου για τη μη αναφορά (γιά λόγους οικονομίας κειμένου) σε όλους τους συντελεστές σκηνοθέτες, σεναριογράφους και αφανείς ήρωες που ευτυχώς υπάρχουν στο προσωπικό μου αρχείο.

* «Ο παλαιστής» (Μίκυ Ρουρκ).

* «Tο κορίτσι που εξαφανίσθηκε» (Μπεν ΄Αφλεκ).

* «Χαιλάντερ» (Κριστόφ Λαμπέρ).

*  «Τελευταία έξοδος» (Τιμ Ρόμπινς).

* «Ghost» (Πάτρικ Σουέιζυ).

* «Leon» (Ζαν Ρενό).

* «Χάτσικο» (Ρίτσαρντ Γκιρ).

* «O τελευταίος των Μοικανών» (Ντάνιελ ντει Λιούις).

* «Xαμένες αγάπες» (Κέβιν Κόστνερ).

* «Palp fiction» (Τζον Τραβόλτα).

* «H σιωπή των αμνών» (Άντονι Χόπκινς),

* «Mutch point» (Τζόναθαν Ρις Μάιερς).

* «Συνήθεις ύποπτοι» (Κέβιν Σπέισυ).

* «Tο πάρτυ» (Πήτερ Σέλερς).

* «Πριν ο διάβολος καταλάβει ότι πέθανες» (Φίλιπ Σέιμουρ Χόφμαν).

* «Kαμμιά πατρίδα γιά τους μελλοθάνατους» (Χαβιέ Μπαρδέμ).

* «Mιά βραδιά στο Νότινγκ Χιλ» (Χιου Γκραντ).

* «O σημαδεμένος» (Αλ Πατσίνο).

* «In time» (Τζάστιν Τιμπερλέικ).

* «Eπιχείρηση Άργκο» (Μπεν ΄Αφλεκ).

Κι όπως έλεγε στους εραστές της η θρυλική Μέριλιν Μονρόε «αν δεν μπορείς να με αντέξεις στα χειρότερά μου δεν αξίζει να με έχεις στα καλύτερά μου».

Αυτό για εμάς τους θεατές που αφορά σε σκηνοθέτες και ηθοποιούς, οι οποίοι έκαναν και αποτυχημένες ταινίες -όχι σε εισπράξεις -αλλά σε περιεχόμενο και τους καταδικάζουμε με ευκολία.
Είναι οι ίδιοι που στο παρελθόν ή στο μέλλον δημιούργησαν ή θα ξαναδημιουργήσουν αριστουργήματα της Έβδομης Τέχνης. Γιατί ο κινηματογράφος είναι σπουδαία Τέχνη.

ΚΟΙΝΟΠΟΙΗΣΗ
Προηγούμενο άρθροΡεσιτάλ ηθοποιίας από Παλαιολόγου στο «Επάγγελμα πόρνη»
Επόμενο άρθροGrexit ξανά;
Γεννήθηκε στην Αθήνα το 1964 και κατοικεί στη Ραφήνα με την οικογένεια και τα σκυλιά του από το 1986. Πτυχιούχος δημοσιογραφίας από τη σχολή Εργαστήρι Επαγγελματικής Δημοσιογραφίας. Ξεκίνησε να εργάζεται από την ιστορική εφημερίδα "Ακρόπολις" το 1986, ενώ μετά από δύο χρόνια έγινε συντονιστής του ελεύθερου ρεπορτάζ και παρέμεινε έως το 1990 οπότε και έκλεισε. Εργάστηκε επίσης στο ελεύθερο ρεπορτάζ στις εφημερίδες Αλήθεια, Δημοσιογράφος, Ελεύθερος, Βραδυνή, Καρφί, Espresso, Ανατολική Ακτή και Ελλάδα. Συνεργάστηκε με τα περιοδικά Θησαυρός, Πρόσωπα, Ένα, Crash και Polis. Από το 2010 είναι μόνιμος αρθρογράφος στην ενημερωτική ιστοσελίδα aixmi.gr και από τον Μάρτιο του 2016 παρουσιάζει την εκπομπή "ανθρωπογραφίες" στο aixmiradio. Εργάστηκε στους ραδιοφωνικούς σταθμούς Vips, Πειραιάς - Κανάλι 1 και Παραπολιτικά 90,1 - καθώς και επί 26 χρόνια από την πρώτη ως την τελευταία ημέρα λειτουργίας του (1989 - 2014) στον ενημερωτικό ραδιοφωνικό σταθμό Flash 96 ως συντάκτης και παρουσιαστής δελτίων ειδήσεων της πρωινής ζώνης. Εργάστηκε επίσης στον ενημερωτικό τομέα των τηλεοπτικών καναλιών Seven, Mega , Alter, Sunny, Action 24 και στη δημιουργική ομάδα της εκπομπής "όλα" από το 1999 έως το 2008 σε Alpha και Ant 1. Το 1986 κέρδισε το πρώτο βραβείο ελεύθερου ρεπορτάζ γιά δημοσιογράφους έως 22 ετών από ειδική εκπομπή της τότε ΕΤ 2. Τακτικό μέλος της Ενώσεως Συντακτών Ημερησίων Εφημερίδων Αθηνών και της Διεθνούς Ομοσπονδίας Δημοσιογράφων. Διετέλεσε επί πέντε θητείες μέλος του μεικτού συμβουλίου της ΕΣΗΕΑ. Ενεργός υποστηρικτής και μέλος της Γενικής Συνέλευσης της unicef. Συγγραφέας του ερωτικού μυθιστορήματος "το κύμα της ελπίδας". Aντιπρόεδρος της διοργανώτριας επιτροπής και αθλητής του επίσημου πρωταθλήματος ποδοσφαίρου ΜΜΕ.

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here