Για το καμένο παιδί του Πειραιά

0
125

Σαββατόβραδο κι η μεγάλη φωτιά, που ξέσπασε στο διατηρητέο ερείπιο επί της Ομηρίδου Σκυλίτση στον Πειραιά, μάζεψε ένα σωρό περίεργους. Καμένα λάστιχα και ξύλα σκέπαζαν μυρωδιές και σκέψεις από τιςαχόρταγα γιορτινές μας μέρες και κάπου παραδίπλα, σε μια διαλυμένη παιδική χαρά, που θυμίζει θλιβερήχωματερή περασμένων δεκαετιών, μια χαροκαμένη μάνα έκλαιγε κι οδυρόταν για την κορούλα της, που δεν κατάφερε να βγει από τις φλόγες.

Το ερείπιο είχε γνωρίσει δόξες. Εκεί ήταν το γραφείο του εφοπλιστή Φουστάνου. Μάλιστα κάπου σε μια άκρη ήταν ένα θεόρατο σιδερένιο χρηματοκιβώτιο φουσκωμένο από προπολεμικό χρήμα. Τσουβάλια από άχρηστα λεφτά που δεν έκαναν ούτε για προσάναμμα. Κι απέξω μια μαύρη τζάκουαρ, κουρασμένο απομεινάρι από τις εποχές των πολύ πλούσιων του Πειραιά.  

Εκεί λοιπόν, σε αυτό το πέτρινο κτήριο, είχαν βρει στέγη μια-δυο οικογένειες από περαστικούς Ρομά.

Πάνε δυο χρόνια, ίσως λίγο παραπάνω, τότε βρήκαν ετούτο το κατέλυμα. Η γειτονιά γκρίνιαζε για τα σκουπίδια και τη βρώμα, βλέπεις οι νέοι έποικοι είναι ρακοσυλλέκτες, τρυγούσαν τα σκουπίδια μας και έβγαζαν ένα μεροκάματο. Τυχεροί, αν μπορείς να ξεστομίσεις τέτοια λέξη, ετούτοι οι μεροκαματιάρηδες,στον Πειραιά η ανακύκλωση είναι άγνωστη λέξη.

Παρά τις γκρίνιες και την αστυνομία που συχνά επισκεπτόταν το ερείπιο οι Ρομά κατάφερναν μέσα σε αυτό  να ψευτοζούν. Οι πιο θερμοκέφαλοι γειτόνοιέψαχναν τρόπο να τους διώξουν, οι περισσότεροικρατούσαν άμυνα. Έβλεπαν ένα τσούρμο από μικρά παιδιά και αναρωτιόντουσαν:

Μα δεν υπάρχει τίποτε σε αυτή τη χώρα, καμιά δομή δεν μπορεί να προσφέρει βοήθεια σε αυτά; ούτε κουβέντα για Δημοτικό σχολείο.

Το βράδυ του Σαββάτου, 4 Γενάρη 2020 γράφτηκε μια τραγωδία από κείνες που δε θα βρουν πατέρα. Κρύωνε η φαμίλια κι είχε ανάψει μια μικρή φωτιά να ζεσταθεί. Οι φλόγες διψασμένες βγήκαν από το αυτοσχέδιο μαγκάλι, άρπαξαν τα σκουπίδια του μεροκάματου. Πρώτα λένε πως βγήκε ο μικρός γιος να ζητήσει βοήθεια, μα τοαδελφάκι του, το κοριτσάκι, δε τα κατάφερε. Έμεινε μέσα και βρήκε φρικτό θάνατο.

Ένα ακόμη από κείνα τα ανώνυμα φαντασματάκια του Πειραιά, που όμως δε θα θέλουμε να τα θυμόμαστε.

Φταίει ο πατέρας, φταίει η μάνα, φταίει η κουφάλα η φωτιά.

Προς θεού μην κατηγορήσουμε κανέναν από τους υπεύθυνους του Δήμου ή της περιφέρειας.

Δύσκολο το 2020, όπως και κάθε χρονιά για κείνους που ζουν μέσα στην ανέχεια. Σε έναν κόσμο που πεισματικά αρνείται κάθε τι  διαφορετικό, η μοίρα του φτωχού είναι προγραμμένη.

  • ΕΤΙΚΕΤΕΣ
  • A15
ΚΟΙΝΟΠΟΙΗΣΗ
Προηγούμενο άρθρο«Θάνατος στην Αμερική» φώναζαν στη νεκροπομπή του Σουλεϊμανί
Επόμενο άρθροΠέθανε η υπέροχη χορεύτρια και ηθοποιός Έρρικα Μπρόγιερ
Ο Μανόλης Δημελλάς είναι οπερατέρ. Η καταγωγή του είναι από την Κάρπαθο. Γεννήθηκε στη Χίο το 1968 και μεγάλωσε στον Πειραιά. Σπούδασε Κινηματογράφο στη σχολή Χατζίκου. Εργάζεται στο MEGA από το 1992 και με την κάμερά του έχει καλύψει κορυφαία ειδησεογραφικά γεγονότα σε όλο τον κόσμο: γιουγκοσλαβικός εμφύλιος, εξέγερση στην Αλβανία, πόλεμος στο Ιράκ, παλαιστινιακή ιντιφάντα, επιθέσεις της Αλ Κάιντα στη Σαουδική Αραβία, Σκοπιανό, Τουρκία, εξεγέρσεις στην Αίγυπτο και τη Λιβύη. Από το 2003 συμμετέχει με ντοκιμαντέρ του σε διεθνή φεστιβάλ στην Ελλάδα και το εξωτερικό.

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here