Η κουβέρτα του παππού…

19
4006

Όταν τα γεράματα χτυπάνε την πόρτα… οι άνθρωποι γίνονται βάρος στους νεότερους, έτσι τουλάχιστον πιστεύουν… Και έτσι το βλέπουν κάποιοι. Ξεχνάνε, όμως, ότι τα γεράματα δεν είναι αρρώστια, κάποια στιγμή όλοι θα φτάσουν εκεί. Εκεί που είσαι ήμουνα και εδώ που είμαι θα ρθεις! Σοφή αυτή η παροιμία.

Κανένας δεν αναλογίζεται τα δύσκολα, αυτά που θα ‘ρθουν.

Κανένας δεν καταλαβαίνει ότι ακόμα και τα πιο φυσιολογικά πράγματα για εμάς και οι φυσικές απλές δραστηριότητες στα γεράματα γίνονται με δυσκολία. Οι άνθρωποι όταν γερνάνε γίνονται σοφοί από την εμπειρία της ζωής. Η ψυχή τους γεμάτη και η καρδιά τους χτυπά πλέον από ανησυχία να δουν και να καμαρώσουν καλά τα παιδιά και τα εγγόνια τους, τη συνέχεια τους…

Και, όμως, αυτοί οι άνθρωποι που καρδιοχτυπούν για τις ζωές των παιδιών τους, κάποιες φορές τους γίνονται ανεπιθύμητοι… Και αναρωτιέται κανείς, πόσοι αχάριστοι μπορεί να είναι οι άνθρωποι; Δεν τους έχει πει κάποιος ότι η ιστορία επαναλαμβάνεται; Ότι κάποτε και οι ίδιοι, αδύναμοι και γερασμένοι θα κρέμονται από τα δικά τους παιδιά;

Ο παππούς της ιστορίας πάντρεψε τον μονάκριβο γιο του. Απ’ την αγάπη που του είχε, του έκανε δώρο όλη την περιουσία του και δεν κράτησε τίποτα για τον ίδιο…
Ο γιος παντρεύτηκε και όλα κυλούσαν ήρεμα μέχρι τη στιγμή που ο παππούς πολύ γέρος πια είχε ανάγκη τη φροντίδα του γιου και της οικογένειάς του…

Για αντάλλαγμα η νύφη του και ο γιος του τον έβαλαν να μένει σε ένα υπόγειο… Έστελναν δε το παιδί τους να του δίνει ένα πιάτο φαϊ.

Όταν πια δεν άντεχαν να τον φροντίζουν άλλο και οι καυγάδες μεταξύ νύφης και γιου είχαν γίνει καθημερινότητα (η νύφη δεν ήθελε καθόλου τον παππού στο σπίτι) αποφάσισε ο γιος να πάρει τον παππού μέσα σε μία κουβέρτα και με τη βοήθεια του μικρού εγγονού να πετάξουν τον γέροντα σε ένα ποτάμι…
Όταν έφτασαν στο ποτάμι και πέταξαν τον παππού μέσα , ο εγγονός πήρε πίσω μαζί του την κουβέρτα

-»Γιατί παιδί μου το έκανες αυτό;» του είπε έντονα η μάνα του όταν γύρισαν σπίτι.

-»Θα κρατήσω αυτή την κουβέρτα για σένα όταν γεράσεις να σε πετάξω με την ίδια στο ποτάμι όπως τον παππού…»

Οι γονείς συγκλονίστηκαν… κατάλαβαν το λάθος τους και πήγαν με δάκρυα στα μάτια και έφεραν πάλι πίσω τον παππού από το ποτάμι , γονάτισαν μπροστά στον πικραμένο πατέρα και του ζήτησαν συγχώρεση.

Αν κάποτε γεράσεις… αν κάποτε γίνεις ανήμπορος, αν νιώσεις ότι είσαι εσύ το βάρος στους  άλλους  σκέψου ότι όλο αυτό είναι η φυσική κατάληξη της ανθρώπινης φύσης! Γι αυτό φρόντισε τώρα που είσαι νέος και υγιής να προσφέρεις στους ηλικιωμένους όσα και ότι μπορείς.  Πάντα μας επιστρέφεται ότι δίνουμε…

Τα μωρά δίνουν χαρά στην οικογένεια όταν γεννιούνται… οι ηλικιωμένοι γιατί να δίνουν λύπη; Μεγάλα μωρά είναι και αυτοί που, πάνω από όλα, έχουν ανάγκη τη στοργή και την αγάπη μας!  Έχετε σκεφτεί τι θα μπορούσε να μας πει ένας ηλικιωμένος αλλά συνήθως δεν το λέει.. απλά μας κοιτά και περιμένει να τον νιώσουμε να καταλάβουμε από μόνοι μας. Αν λοιπόν μπορούσαμε να αποκωδικοποιήσουμε τα μελαγχολικά μάτια και τα τρεμάμενα χείλη του θα τον ακούγαμε να μας ψιθυρίζει και να λέει

Εάν με βλέπεις «γέρο»… εάν λερώνομαι όταν τρώω και δεν μπορώ να ντυθώ… έχε υπομονή. Θυμήσου πόσο καιρό μου πήρε για να σου τα μάθω… Εάν όταν μιλάω μαζί σου επαναλαμβάνω τα ίδια πράγματα, μη με διακόπτεις, άκουσε με. Όταν ήσουν μικρός κάθε μέρα σου διάβαζα το ίδιο παραμύθι μέχρι να σε πάρει ο ύπνος. Όταν δε θέλω να πλυθώ μη με μαλώνεις και μη με κάνεις να αισθάνομαι ντροπή… Θυμήσου όταν έτρεχα από πίσω σου και έβρισκες δικαιολογίες όταν δεν ήθελες να πλυθείς.

Όταν βλέπεις την άγνοιά μου στις νέες τεχνολογίες, δώσε μου χρόνο και μη με κοιτάς ειρωνικά, εγώ είχα όλη την υπομονή να σου μάθω το αλφάβητο. Όταν κάποιες φόρες δεν μπορώ να θυμηθώ ή χάνω τον ειρμό των λέξεων, δώσε μου χρόνο για να θυμηθώ και εάν δεν τα καταφέρνω μην θυμώνεις…

Το πιο σπουδαίο πράγμα δεν είναι εκείνο που λέω, αλλά η ανάγκη που έχω να είμαι μαζί σου και κοντά σου και να με ακούς. Όταν τα πόδια μου είναι κουρασμένα και δεν μου επιτρέπουν να βαδίσω, μη μου συμπεριφέρεσαι σαν να ήμουν «βάρος», έλα κοντά μου με τα δυνατά σου μπράτσα, όπως έκανα εγώ όταν ήσουν μικρός και έκανες τα πρώτα σου βήματα. Όταν λέω πως θα ήθελα να «πεθάνω»… μη θυμώνεις, μια μέρα θα καταλάβεις τι είναι αυτό που με σπρώχνει να το πω. Προσπάθησε να καταλάβεις πως στην ηλικία μου δε ζεις, επιβιώνεις. Μια μέρα θα ανακαλύψεις ότι παρόλα τα λάθη μου πάντοτε ήθελα το καλύτερο για σένα, για να σου ανοίξω τον δρόμο. Βοήθησέ με να περπατήσω, βοήθησέ με να τελειώσω τις ημέρες μου με αγάπη και υπομονή. Σε αγαπώ παιδί μου…»

Εσείς, λοιπόν, που δεν ανέχεστε τους δικούς σας ηλικιωμένους που έχετε μέσα ή δίπλα στο σπίτι σας. Εσείς που αγανακτείτε με το ένα πιάτο φαγητό που τους προσφέρετε… Εσείς που θέλετε πολλές φορές, όντως, να τους ξεφορτωθείτε  έτσι απλά με μια κουβέρτα… μην ξεχάσετε πετώντας τους από τη ζωή σας, να κρατήσετε την κουβέρτα! Σίγουρα θα σας  χρειαστεί όταν και οι ίδιοι φτάσετε στη δική τους θέση.

19 ΣΧΟΛΙΑ

  1. Υπέροχο κείμενο, Ιωάννα! Θίγεις ένα δύσκολο κι ευαίσθητο κοινωνικό θέμα, με πάρα πολλές λεπτές υφές που του προσδίδουν πολυπλοκότητες που υπερβαίνουν τα όρια μιας καλοπροαίρετης ηθικής ανάλυσης… Σε κάθε περίπτωση, κατάφερες και πάλι να μας συγκινήσεις με την βαθιά ανθρώπινη γραφή σου!

    Παρεμπιπτόντως, έχεις δει την «Μπαλάντα του Ναραγιάμα» (ένα κινηματογραφικό ποίημα του Ιάπωνα σκηνοθέτη Σοχέι Ιμαμούρα); Φωτίζει το θέμα από την αντίθετη πλευρά… Σοκάρει και γοητεύει μαζί!

  2. Ευχαριστώ απο καρδιάς το site Aixmi.gr. που μου δίνει τη δυνατότητα να δημοσιεύω κείμενα που πιστεύω ότι αποτυπώνουν την κοινωνική πραγματικότητα. Και φυσικά όλους εσας συνανθρογράφους και αναγνώστες που με ενθαρρύνετε να συνεχίσω να μοιράζομαι μαζί σας τις απόψεις μου.

  3. Θερμά συγχαρητήρια στη συγγραφέα Ιωάννα Χαρμπέα για το εξαιρετικό άρθρο της! Ο ηλεκτρονικός σύνδεσμος του σχετικού άρθρου αναρτήθηκε στην ακαδημαϊκή λίστα Modern Greek Studies Association (MGSA-L)
    http://maillists.uci.edu/pipermail/mgsa-l/2014-March/003263.html

    Χρίστος Δ. Κατσέτος
    Καθηγητής Ιατρικής του Παν/μίου Drexel
    Φιλαδέλφεια, ΗΠΑ

  4. διαβασα κατι που με συγκινησε, μια πραγματικοτητα, κατι που ομολογουμενως θα περασουμε ολοι και σημερα δεν του δινουμε σημασια Ο χρονος ομως περναει και χωρις να το καταλαβουμε θα ζητησουμε την δικη μας κουβερτα οπωσδηποτε για ζεστασια

  5. Εξαιρετικό άρθρο με εξαιρετικό τρόπο δοσμένο!
    Το πιο σημαντικό που μας προσφέρετε κ. Χαρμπέα, είναι η συμβολή του γιού της άστοργης οικογένειας.
    Μπράβο στην πέννα σας και στη ιδέα σας .
    Το μάθημα που μας δίνετε χρειάζεται τόσο πολύ σήμερα που οι χειραφετημένος συνταξιούχες μητέρες και μικρογιαγιάδες δεν φαντάστηκαν ότι μπορεί και να γεράσουν και το ρίξανε στην ελευθεριότητα των δαπανών και της καλοπέρασης, δίνοντας ένα αντικοινωνικό και επιπόλαιο παράδειγμα για τα παιδιά τους.
    Νομίζω πάντως, ότι οι πράξεις αλληλεγγύης και στοργής είναι περισσότερο θέμα καλλιέργειας και ήθους και λιγότερο θέμα ανταπόδοσης. Συνήθως, νομοτελειακά, θα έλεγα, έρχεται και η επιβράβευση, κάτι σαν ανταμοιβή, σαν αναγνώριση, που όμως η ταπεινή και στοργική ψυχή δεν το επιδιώκει.
    Συγχαρητήρια για το ήθος που εισάγετε, είναι κάτι που λείπει στις μέρες μας…….

  6. Σας ευχαριστώ όλους σας. Πραγματικά με συγκινεί που τα γραφόμενα μου έχουν απήχηση, γιατί η αρθρογραφία είναι κάτι το οποίο κάνω με κατάθεση ψυχής!

  7. Ιωάννα, θα ήθελα να σε συγχαρώ και εγώ για το εξαιρετικό σου άρθρο, είναι μεγάλη τιμή για εμένα να συνεργαστώ μαζί σου. Νίκος Πουτσιάκας

  8. Ήταν δυο αδέλφια, που είχαν μεγαλώσει χωρίς τον πατέρα τους, που ήταν καταδικασμένος γιατί είχε πάρει μέρος στην Εθνική αντίσταση. Έτσι γίνονταν εκείνο τον καιρό. Πέρασαν 20κοσι χρόνια, τα παιδιά μεγάλωσαν με αρχές με αγάπη για τον πλησίον τους, με ηθικές αξίες, γιατί μία πανάξια μάνα δεν τα άφησε να νιώσουν την απουσία του. Ο Παππούς τους τους έδωσε ένα χωραφάκι για να μπορούν να ζήσουν, με το στόμα βέβαια, έτσι γίνονταν τότε.Το αξιοποίησαν στο έπακρο και όταν γύρισε ο πατέρας τους του έδωσαν ότι είχαν φτιάξει, ότι χρήματα είχαν αποταμιεύσει και την διαχείριση. Πέρασαν τα χρόνια, τα παιδιά έκαναν οικογένεια την μεγάλωσαν την σπούδασαν την πάντρεψαν. Ο γέρος, τώρα, πατέρας τους, βλέποντας την πρόοδο των παιδιών του, σαν να τα ζήλευε, τα θεωρούσε αντιπάλους. Και κρυφά πήγε και αναγνώρισε την πατρογονική περιουσία με συμβολαιογραφικές πράξεις. Όταν πήγαν τα παιδιά, που και αυτά είχαν φτάσει τα 70 χρόνια, να μιλήσουν για το χωραφάκι που τους άφησε ο παππούς τους, βρήκαν ένα τοίχο απέναντί τους. Ο γέρο πατέρας τους τα είχε πουλήσει μάζεψε τα χρήματα παράτησε και την επί 72 χρόνια γυναίκα του και έφυγε με κάποιες «ανιψιές». Τα παιδιά μεγαλωμένα με ηθικές αξίες πήραν την μάνα τους που είχε φτάσει σε βαθιά γεράματα. Αφού του έφαγαν του γέροντα το κομπόδεμα, έμεινε μόνος, Πήγαν την άλλη μέρα τα παιδιά του τον συμμάζεψαν. Όταν τον γύρισαν στο χωριό τους, οι χωριανοί τους τους κατηγόρησαν γιατί δημιουργούσαν κακό προηγούμενο. Είχαν δουλέψει είχαν στήσει κάτι το πούλησε ο πατέρας τους που τον εμπιστεύτηκαν.του τα έφαγαν, τα κατηγόρησε τα παιδιά του. Και αυτά τον συμμάζεψαν. Αλήθεια τι ήταν τα παιδιά του και τι ο γέροντας ….

  9. Τι νόημα έχει μια ζωή που δεν μπορείς να κάνεις τίποτα; Ποια γηρατειά. Πλέον το θέμα είναι άλλο. Η σοφή φύση μας έχει εφοδιάσει με τα γηρατειά και τον θάνατο για να μας προφυλάξει, μα πλέον και κατάκοιτοι συνεχίζουμε να ζούμε, με τα φάρμακα, ταλαιπωρούντας τον εαυτό μας και επιπλέον κουράζοντας τους γύρω μας. Ας κοιτάξουμε καθαρότερα του ψευτοανθρωπισμού, ας κοιτάξουμε κατάματα τον κόσμο. Ο γραφών μετά την ταλαιπωρία που έχει δει να υφίστανται οι γηραιότεροί του που έχουν χάσει επικοινωνία με το περιβάλλον και ικανότητα κίνησης μα όχι νόηση, έχει επιλέξει σε αντίστοιχη περίπτωση τον απαλό και ήσυχο θάνατο, της άσκοπης, ανούσιας και απαράδεκτης για εμένα, φαρμακευτικής και ανήμπορης ζωης.

  10. Πολύ συγκινητικό το άρθρο και θέλω να ευχαριστήσω την Ιωάννα Χαρμπέα γι’ αυτήν την πρωτοβουλία να αναρτήσει στο διαδίκτυο ένα τέτοιο θέμα.

    Εγώ απλά θα προσθέσω, οτι η βοήθεια προς τους ηλικιωμένους ανθρώπους δεν πρέπει να προέρχεται μόνο από τα παιδιά τους, γιατί υπάρχουν και οικογένειες χωρίς παιδιά.

    Η γνώμη μου είναι οτι το Κράτος και γενικά η κοινωνία πρέπει να προσφέρουν εθελοντικά, μια βοήθεια στα ηλικιωμένα άτομα γενικώς, όταν αυτά το έχουν ανάγκη.

  11. Συγκινητικό, κοινωνικό, kaί πάνω απ’ όλα διδακτικό!!!!!!!!!!!! Εύχομαι νά τό διαβάσουν όλα τά παιδιά πού έχουν γονείς, παππούδες, γιαγιάδες, κ.λ.π…… Συγχαρητήρια Ιωάννα.

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here