Αυτοί που «την κάνουν» από κοντά μας στα εύκολα….

0
332

Για εκείνους που «εξαφανίζονται» στα δύσκολα, δεν χαλαλίζω ούτε χρόνο, ούτε φαιά ουσία. «Μικροί», ασήμαντοι, δειλοί, «λίγοι», καιροσκόποι, αρπακτικά, «περαστικοί»…όποιος κι αν είναι ο χαρακτηρισμός που τους αρμόζει, απλά τους προσπερνώ. Βέβαιη πως θα τους ανταποδώσει κάποια ανώτερη δύναμη την συμπεριφορά τους…

Με τους άλλους όμως, εκείνους που «την κάνουν» από κοντά σου στα εύκολα, στη χαρά,στην επιτυχία, στην ευτυχία, νιώθω πως θα ήθελα να ασχοληθώ λιγάκι παραπάνω. Ίσως γιατί δεν ανήκουν στους προφανείς κινδύνους, δεν γίνονται άμεσα αντιληπτοί ώστε να τους απομακρύνεις εγκαίρως από την ζωή σου.

Νομίζεις ότι συνεχίζουν να είναι εκεί. Μα στην ουσία δεν είναι…Αδυνατούν να αντέξουν το χαμόγελό σου. Τους ενοχλεί η επιτυχία σου. Βασανίζονται με κάθε μικρή ή μεγάλη νίκη σου. Τους τυφλώνουν τα χρώματα. Και αποχωρούν στις γωνίτσες τους. Ελπίζοντας ότι σύντομα θα επιστρέψει το γκρίζο στην καθημερινότητά σου και μαζί του θα κάνουν κι οι ίδιοι την επαναφορά τους. Άλλοτε για να ενώσετε τις μιζέριες σας. Τις αποτυχίες σας. Τα αδιέξοδά σας. Μα ακόμη πιο συχνά για να «σου συμπαρασταθούν». Να σου χτυπήσουν την πλάτη «καημενούλα μου!».

Δεν θα σου πούνε ποτέ «μπράβο» από την ψυχή τους. Δεν θα ακούσεις από καρδιάς «συγχαρητήρια», «χαίρομαι για εσένα», «τα κατάφερες βρε θηρίο!», «να είσαι ευτυχισμένος», «κάθε καλό σου εύχομαι». Μπορεί να αναγκαστούν να τα ξεστομίσουν, μα θα είναι υποκριτικά, ψίθυροι στριμωγμένοι πίσω από τα δόντια τους. Σε προτιμούν εξαρτημένο από την φιλευσπλαχνία τους. Στενοχωρημένο, απογοητευμένο, κουρασμένο, ηττημένο. Για να φανεί η δική τους υπεροχή.

Ίσως πάλι να σε προτιμούν όμοιό τους. Γιατί έτσι δικαιολογούν την δική τους αποτυχία. Κάθε δική σου νίκη, τους θυμίζει ότι «γίνεται». Αρκεί να προσπαθήσεις, να παλέψεις, να πιστέψεις, να διεκδικήσεις. Τελικά, μάλλον αυτό είναι που δεν αντέχουν. Το γεγονός πως εσύ καταφέρνεις να κοιτάς τον ήλιο. Με κόπο. Με πόνο. Με ελπίδα. Όταν οι ίδιοι προτιμούν την μοιρολατρική αποδοχή της συννεφιάς στον μικρόκοσμό τους.

Ναι, οι άνθρωποι που μας παρατάνε στις δυσκολίες, είναι ανθρωπάκια. Μα κι εκείνοι που «την κάνουν» την ώρα της χαράς, δεν διαφέρουν σε τίποτα. Η άλλη όψη είναι. Νομισμάτων που δεν αξίζουν να έχουν θέση στις ζωές μας. Γιατί αργά ή γρήγορα θα βαρύνουν στις «τσέπες» μας. Τραβώντας μας προς τα κάτω. Μακριά από τους ουρανούς που μας περιμένουν…

thisismarias.com

  • ΕΤΙΚΕΤΕΣ
  • A21
ΚΟΙΝΟΠΟΙΗΣΗ
Προηγούμενο άρθρο«Τα 5 Στοιχεία», μια μουσικό-θεματική παράσταση στις Φθινοπωρινές Γιορτές της Πόλης
Επόμενο άρθροΑντώνης Καρπετόπουλος: Ολυμπιακός -Λύτρωση & τιμωρία
Η Μαρία Παναγοπούλου σπούδασε Κοινωνιολογία στο Πάντειο Πανεπιστήμιο. Το πραγματικό της επίθετο είναι Παναγοηλιοπούλου, αλλά όταν ξεκίνησε να εργάζεται στο ραδιόφωνο του ΣΚΑΙ 100,4 σε ηλικία 18 ετών, κατάλαβε ότι δεν είχε καμία ελπίδα να κάνει καριέρα με ένα επώνυμο-σιδηρόδρομο και πήρε την απόφαση να το περικόψει. Υπολόγιζε όμως χωρίς τον… έρωτα. Ο γάμος και η γέννηση του γιου της, έβαλαν τα σχέδια της για καριέρα σε δεύτερη μοίρα αφού προτίμησε τον ρόλο της full time μαμάς, ξεδίνοντας μέσα από το (ερασιτεχνικό) γράψιμο. Μόλις ο γιος της μεγάλωσε, επέστρεψε στο πιο ενδιαφέρον κομμάτι των ΜΜΕ, αυτό που βρίσκεται πίσω από τις κάμερες. Είναι η δημιουργός του thisismarias.com, ενώ τον Οκτώβριο του 2017 κυκλοφόρησε το πρώτο της μυθιστόρημα με τίτλο «ΕΙΔΑ τον εαυτό μου στα μάτια σου» από τις εκδόσεις Ωκεανός.

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here