Alarme!

2
37

Συνταρακτικό. Παράσταση σταθμός!  Kαι όχι μόνο για το ελληνικό θέατρο. Όταν το κοινό δεν φεύγει από την αίθουσα μετά το τέλος του έργου, παραμένει καθηλωμένο, δοσμένο σε ένα μοναδικό θέαμα με την κρυφή επιθυμία να δει «λίγο ακόμη» σημαίνει  Alarme!  Σας ευχαριστούμε όλους.

Ο Θόδωρος Τερζόπουλος απόλυτα συνεπής σε μια σοβαρή, μακρόχρονη συνεπή με πολλές εκπλήξεις θεατρική πορεία, χωρίς εξωτερικούς εντυπωσιασμούς, ξεπέρασε τον εαυτό του και  διέρρηξε τα όρια δημιουργώντας την απόλυτη παράσταση σε ένα σκηνικό εξαιρετικά πρωτότυπο και ανεπανάληπτα λειτουργικό, χωρίς ίχνος περιττού ή ναρκισσιστικού στοιχείου, με φωτισμούς που προσέδιδαν βαθύτερη οπτική στη σκηνοθετική άποψη και το έργο, και με δυο μεγάλες ερμηνείες από τις κυρίες Σοφία Χιλλ και Αγλαΐα Παππά.

Χωρίς τσιγκουνιά και αμφιβολία ο Τερζόπουλος είναι ένας από τους ελάχιστους σκηνοθέτες που διαθέτουμε ουσιαστικά σύγχρονος, με σεβασμό στη μνήμη, ανασύρει και επικαλείται αρχετυπικές αξίες και μορφές θυμίζοντας μας τον πυρήνα των πραγμάτων και της  ζωής.

Alarme! Δυο βασίλισσες, η Μαρία Στιούαρτ και η Ελισάβετ (κείμενο του Θανάση Αλευρά) -σχέση εξοντωτική έως θανάτου- διαχειρίζονται εξουσία, καθημερινότητα, και τον έρωτα έρποντας σε ένα διαγώνιο «τούνελ» χωρίς κανένα  περιθώριο να σταθούν όρθιες, κάτι το οποίο καθόλου δεν τις εμποδίζει  -ακόμη και ως σπαράγματα του εαυτούς τους- να αναπτύξουν όλες τις πλευρές της ολέθριας και εξίσου αναγκαίας σχέσης τους ως το τέλος.

Η εικόνα του μικρού «τούνελ» παραπέμπει άμεσα στο μισό Αέτωμα του αρχαϊκού Παρθενώνα με τους τερατόμορφους δαίμονες, προπάτορες της Αθήνας κι έτσι όλη η δράση είναι σα να συμβαίνει σε χρόνο μυθολογικό, ιστορικό και παρόντα. Αενάως. Σαν να ζωντανεύουν αρχετυπικές μορφές για να επαναλάβουν το αιώνιο δράμα του ανθρώπου, που τα χάνει όλα και τα κερδίζει όλα σε μια σύγκλιση-πόλεμο  εξουσίας –έρωτα καθ’ όλη τη διάρκεια της ζωής.

Δυο γυναίκες-βασίλισσες-φίδια κατασπαράσσονται σε μια σχέση ερωτική και ταυτόχρονα επιθετική -σε μια συγκλονιστικής σύλληψης για το παγκόσμιο θέατρο σκηνή, όπου επιδεικνύουν τις γλώσσες τους (στοιχείο ερωτικό) και θανάτου ώσπου να καταβροχθίσει η μία την άλλη και να ταυτιστούν σε ένα σώμα με δυο κεφάλια.

Οι μεταμορφώσεις των δύο γυναικών στη διάρκεια της μάχης σε τερατόμορφους δαίμονες προκαλεί αισθητική τομή στην ιστορία του σύγχρονου ελληνικού θεάτρου. Αισθητικά βρισκόμαστε στο απόγειο εικόνων, που συντηρούν σύμβολα μνήμης με σύγχρονο τρόπο. Οι δυο γυναίκες – βασίλισσες εξαντλούν όλους τους ρόλους γνωστούς και μυθολογικούς  για να κυριαρχήσει η μία στην άλλη.

Στο Alarme  εξουσία και ζωή έρπουν. Ο άνθρωπος έχασε τις ευκαιρίες και στη συνέχεια τη δυνατότητα να ανορθωθεί, οι σχέσεις φθάρηκαν, η αφήγηση εισέρχεται στη μεγάλη νύχτα. Μπορεί στο Alarme τη μεγάλη μάχη να δίνουν δυο γυναίκες και την αφήγηση του σπαραγμού να αποτυπώνει ένας άνδρας -Τάσος Δήμας – αλλά κανένας δεν διασώζεται. Έρπων κι αυτός σε όλο το έργο καταργείται αν αυτές χαθούν.

Η  Σοφία Χιλλ και η Αγλαΐα Παππά είναι καθηλωτικές στο σκηνικό άθλο που επωμίζονται έρποντας σε όλη τη διάρκεια της παράστασης με μια φυσική άνεση σαν όλη τους η ζωή να πέρασε μέσα στο Αέτωμα. Ήχοι, λέξεις, κείμενο, τραγούδια, performance σε όλα ήταν τέλειες. Τα δε κοστούμια της Λουκίας ε-ξαι-ρε-τι-κά εφάρμοσαν στις ηρωίδες όπως  ακριβώς το πουκάμισο του φιδιού.

Μια επιπρόσθετη ευχαρίστηση:  Παρούσες στην παράσταση ήταν όλες οι ηλικίες, κάτι ελάχιστα συνηθισμένο. Μην τη χάσετε. Αναμφίβολα κατατάσσεται στις καλύτερες αν όχι στην καλύτερη παράσταση της χρονιάς.

Θέατρο Άττις

Λεωνίδου 7 – τηλ. 210.5226260

Απογ.: Κυριακή 7μμ – Βραδ.: Τετ.-Σαβ. 9μμ

Είσοδος: €20 – φοιτητικό: €15

2 ΣΧΟΛΙΑ

  1. …δυστυχώς δεν φτάνουν τα Ελληνικά μου, για να εκφράσω τι ένοιωσα παρακολουθώντας αυτή την Παράσταση… ίσως <>…. μετά από αυτό Σιωπή…..

  2. Το κειμενό σου, που διαβάζω καθυστερημένα- σήμερα 26 Μαρτίου- νομίζω ότι ξεπερνάει ακόμη και αυτή καθ΄ εαυτή την παράσταση. Ειχα την τύχη να δω και εγώ το «Alarme», μια βραδυά που δεν ήμουν και τόσο έτοιμος να μπώ σε ένα τέτοιο κλίμα. Έφυγα τότε προβληματισμένος, με την αίσθηση ότι αντί μιας θεατρικής παράστασης, είχα βιώσει μια εικαστική performance. Το ίδιο είχα αισθανθεί και στην Ελευσίνα, στην παράσταση του Προμηθέα με το εξαιρετικό σκηνικό του Κουνέλλη. Τελικά σήμερα που ξαναδιαβάζω το κείμενο σου, δεν έχω παρά να συμφωνήσω μαζί σου και να φέρω στον νου μου την εικαστική αυτή απόλαυση, σαν μια αιρετική και τολμηρή για τα ελληνικά δεδομένα, θεατρική προσέγγιση του Τερζόπουλου, που σε κάθε περίπτωση ξεχωρίζει.

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here