Άλλο άσυλο, άλλο βία και παραβατικότητα

2
19

Οι διατάξεις περί ακαδημαϊκού ασύλου περιλαμβάνονται στο Άρθρο 3 του Νόμου 1549/2007, όπου προβλέπεται,  μεταξύ άλλων, ότι:

… Το ακαδημαϊκό άσυλο αναγνωρίζεται για την κατοχύρωση των ακαδημαϊκών ελευθεριών και για την προστασία του δικαιώματος στη γνώση, τη μάθηση και την εργασία… Επέμβαση δημόσιας δύναμης χωρίς την άδεια του αρμοδίου οργάνου (Πρυτανικού Συμβουλίου) του Α.Ε.Ι. επιτρέπεται μόνον εφ’ όσον διαπράττονται αυτόφωρα κακουργήματα ή αυτόφωρα εγκλήματα κατά της ζωής…

Για το θέμα αυτής της εξαιρετικά φορτισμένης έννοιας του ασύλου (ιστορικής έννοιας, με ελληνική ιδιαιτερότητα), η οποία κατά κανόνα συνδέεται με την ενδο- αλλά και έξω-πανεπιστημιακή βία και την κατάληψη (η οποία όμως προ πολλού έχει ‘νομιμοποιηθεί’ από την ελληνική κοινωνία ως μια αποδεκτή μορφή διαμαρτυρίας-διεκδίκησης), έχουν γραφεί και ειπωθεί πολλά. Παραθέτω ορισμένες χαρακτηριστικές απόψεις επιφανών πανεπιστημιακών:

Δημήτρης Τσάτσος: … κατάληψη από μέρους των φοιτητών σημαίνει παραβίαση του πανεπιστημιακού ασύλου. Το πανεπιστημιακό άσυλο, δεν προστατεύει μόνο την ακαδημαϊκή ελευθερία διδασκαλίας, του διδάσκειν και του διδάσκεσθαι, απλά έναντι κρατικών παρεμβάσεων αλλά έναντι πάσης παρεμβάσεως. Σήμερα το άσυλο παραβιάζεται κατά κύριο λόγο από τις εισερχόμενες μειοψηφίες φοιτητών.

Ευάγγελος Βενιζέλος: … (τα φαινόμενα βίας) είναι φαινόμενα παρακμής, σήψης, απαράδεκτα φαινόμενα, που βλάπτουν βαθιά το δημόσιο πανεπιστήμιο. Ψεύδονται όσοι ισχυρίζονται, ότι αγωνίζονται για το δημόσιο πανεπιστήμιο και οργανώνουν τέτοια γεγονότα βίας. Η άσκηση βίας είναι το πρώτο πρόβλημα του ελληνικού πανεπιστημίου. Το άσυλο καταλύεται εσωτερικά. Πρέπει να κατασταλούν τα φαινόμενα ενδοπανεπιστημιακής βίας, να λειτουργήσει η ακαδημαϊκή ελευθερία, να λειτουργήσουν οι κανόνες μιας δημοκρατικής ακαδημαϊκής κοινότητας.

Αντώνης Μανιτάκης: … η προστασία του πανεπιστημιακού ασύλου δεν αποτελεί η ίδια αυτοσκοπό αλλά μέσο που εγγυάται την ελευθερία της έρευνας και της διδασκαλίας, καθώς και την ελεύθερη διακίνηση των ιδεών, χάριν των οποίων και υπάρχει…Tο πανεπιστήμιο έχει και σήμερα ανάγκη από το πανεπιστημιακό άσυλο … για να μπορεί να βρει καταφύγιο η ελεύθερη, χωρίς καταναγκασμούς ή εξαρτήσεις, επιστημονική αναζήτηση, η ανεξαρτησία της γνώμης και της σκέψης, η ελεύθερη παραγωγή και μετάδοση της γνώσης…Όσοι σήμερα παραβιάζουν, καταπατούν, περιφρονούν, χλευάζουν ή ευτελίζουν το πανεπιστημιακό άσυλο, πλήττουν εσκεμμένα ή αθέλητα θεμελιώδεις αξίες της δημοκρατικής και φιλελεύθερης συνταγματικής μας παράδοσης.

Λευτέρης Παπαγιαννάκης: …κατάργηση του ασύλου; … Η δημοκρατία δεν κινδυνεύει από τη βία των νέων, αλλά από ένα τερατώδες πλέγμα συμφερόντων που την αποστεώνουν και τη βυθίζουν στον αγοραίο ευτελισμό … Αυτονόητο, ότι το άσυλο δεν καλύπτει εκδηλώσεις βίας. Αλλά όσοι συνδέουν τη βία με το άσυλο, πώς και δεν «βλέπουν» τα ίδια φαινόμενα περισσότερο και συχνότερα εκτός πανεπιστημίου; Η βία στο πανεπιστήμιο δεν είναι θέμα ασύλου και δεν επιδέχεται εξωτερική λύση. Μόνο η ίδια η πανεπιστημιακή κοινότητα μπορεί να διαχειριστεί το πρόβλημα. Δεν το κάναμε όταν και όπως θα ‘πρεπε, αλλά δεν είχαμε κιόλας την υποστήριξη της πολιτείας, των κομμάτων, των ΜΜΕ…

Κοινός παρονομαστής της συντριπτικής πλειοψηφίας των απόψεων για το άσυλο είναι η ρητή και απόλυτη καταδίκη των φαινομένων βίας και παρεμπόδισης της ελεύθερης διακίνησης των ιδεών εντός των πανεπιστημιακών χώρων. Σήμερα, με αφορμή και τα πρόσφατα γεγονότα της κατάληψης της Νομικής, η συζήτηση έχει αναθερμανθεί. Ορισμένοι ζητούν την κατάργηση του ασύλου. Άλλοι υποστηρίζουν ότι, πέραν του γεγονότος ότι τα οποιαδήποτε σοβαρά προβλήματα σχετίζονται με το άσυλο θα πρέπει κατ’ αρχήν να επιλύονται με την εφαρμογή της ισχύουσας νομοθεσίας που είναι επαρκής, παράλληλα η πανεπιστημιακή κοινότητα να  μπορεί να υπερασπίσει την ουσιαστική έννοια του ασύλου και να το εξασφαλίζει γι’ αυτούς που το σέβονται πραγματικά και το υπερασπίζουν, όσο και αν αυτό από πολλούς θεωρείται υπεκφυγή και ουτοπία. Όλοι όμως συμφωνούν ότι πρέπει να διαχωρισθεί απολύτως το θέμα του ασύλου από την παραβατικότητα και τη βία που αυτονόητα καταλύει το άσυλο. Είναι ισχυρή η άποψη ότι η απόφαση για άρση του ασύλου, προκειμένου να προλαμβάνονται περαιτέρω σοβαρές αρνητικές επιπτώσεις, πρέπει να λαμβάνεται με ψυχραιμία, σύνεση και συναίνεση, χωρίς αυτό να σημαίνει ιδιοτέλεια και έλλειψη αποφασιστικότητας και σεβασμού του νόμου. Η ευρεία κοινωνική συναίνεση (ιδιαιτέρως των συντεταγμένων φορέων και συλλογικών εκφράσεων) είναι απαραίτητη για την υπεράσπιση της καλώς εννοούμενης έννοιας του ασύλου, κάτι το οποίο πολλές φορές είναι ζητούμενο στο πλαίσιο των έντονων κοινωνικών εντάσεων, οι οποίες αντανακλούν και πολλές φορές σκόπιμα μεταφέρονται (σπρώχνονται) μέσα στους ‘ανοχύρωτους’ πανεπιστημιακούς χώρους. Με ή χωρίς άσυλο το πρόβλημα αυτό είναι οξύ. Κατ’ αυτήν την έννοια η αντιμετώπιση του προβλήματος της Νομικής χωρίς βία είναι ελπιδοφόρα και πρέπει να πιστωθεί σε όσους συνέβαλαν γι’ αυτό.

Στο σημείο που έχουν φθάσει τα πράγματα πρέπει με ειλικρίνεια να δεχθούμε όλοι τις ευθύνες μας, όμως αξίζει να σημειωθεί ότι τα τελευταία χρόνια τα Πανεπιστήμια ζητούν μονότονα και πιεστικά (σχεδόν εκλιπαρούν για) την δημιουργία αποδοτικών δομών και μηχανισμών φύλαξης των πανεπιστημιακών χώρων, ακόμα και με ίδιους πόρους, αλλά δεν εισακούονται από την πολιτεία, ενώ ακόμα και τοπικές κοινότητες που γειτνιάζουν με πανεπιστημιουπόλεις αντιδρούν σθεναρά, υπερασπίζοντας στενά τοπικά μικροσυμφέροντα, αδιαφορώντας για την προφύλαξη της δημόσιας περιουσίας.

Συμπερασματικά, το πρόβλημα είναι ευαίσθητο, σύνθετο και δύσκολο εφ’ όσον το ερώτημα που τίθεται είναι ‘με την κατάργηση του ασύλου θα πάψουν τα παραβατικά φαινόμενα εντός των Πανεπιστημίων τα οποία λειτουργούν σε μια από χρόνια παρακμάζουσα κοινωνία που αποφεύγει μερικές φορές να κοιτάει τον εαυτό της στον καθρέπτη;’

ΚΟΙΝΟΠΟΙΗΣΗ
Προηγούμενο άρθροΠήρε κανείς το μήνυμα;‏
Επόμενο άρθροΠρόωρες εκλογές – Ποιος πιστεύει τη διάψευση;
Ο Σταύρος Α. Κουμπιάς γεννήθηκε στη Χίο το 1953. Αποφοίτησε από το 1ο Γυμνάσιο Αρρένων Χίου το 1971 και είναι διπλωματούχος (1976) του Τμήματος Ηλεκτρολόγων Μηχανικών της Πολυτεχνικής Σχολής του Πανεπιστημίου Πατρών και κάτοχος διδακτορικού διπλώματος (1982) από το ίδιο Tμήμα. Σήμερα είναι Καθηγητής στο Τμήμα Ηλεκτρολόγων Μηχανικών & Τεχνολογίας Υπολογιστών του Πανεπιστημίου Πατρών, είχε, δε, εκλεγεί ως Πρύτανης του Πανεπιστημίου Πατρών για το διάστημα 2006-2010. Ο κ. Κουμπιάς έχει πολυετή ακαδημαϊκή και ερευνητική εμπειρία. Από το 1976 έως σήμερα, έχει υπηρετήσει σταδιακά στο Τμήμα Ηλεκτρολόγων Μηχανικών & Τεχνολογίας Υπολογιστών του Πανεπιστημίου Πατρών σε θέσεις ερευνητή και μέλους ΔΕΠ. Στα διαστήματα Σεπτ.2001-Αύγ.2003 και Σεπτ.2005-Αύγ.2007 έχει υπηρετήσει ως Αναπληρωτής Πρόεδρος του Τμήματος Ηλεκτρολόγων Μηχανικών και Τεχνολογίας Υπολογιστών. Επίσης, κατά το διάστημα 1984-1990 έχει υπηρετήσει στο ΤΕΙ Πάτρας ως Καθηγητής. Κατά τη διάρκεια της περιόδου 2001-2003 ήταν ο Πρόεδρος της Επιστημονικής Επιτροπής του Κέντρου Λειτουργίας Δικτύων του Πανεπιστημίου Πατρών που υποστηρίζει περίπου 25.000 χρήστες. Τα κύρια επιστημονικά του ενδιαφέροντα ευρίσκονται στις περιοχές των ενσωματωμένων (κατανεμημένων) συστημάτων πραγματικού χρόνου, επικοινωνιακών πρωτοκόλλων, προηγμένων ενσύρματων και ασύρματων βιομηχανικών δικτυακών συστημάτων, κατανεμημένων ασύρματων δικτύων αισθητήρων, πρωτοκόλλων δρομολόγησης, τεχνικών διαχείρισης ισχύος για ασύρματους δικτυακούς κόμβους, προηγμένων βιομηχανικών δικτυακών δομών για εφαρμογές C2Β/Β2Β (χρήση οντολογιών, web-services, βιομηχανικών GRID), προηγμένων διαλειτουργουσών βιομηχανικών δικτυακών δομών, διαλειτουργούντων ετερογενών δικτυακών συστημάτων, προηγμένων δικτυακών συστημάτων αυτοματοποίησης κτιριακών διαδικασιών και βιομηχανικών συστημάτων μηχανικής όρασης με υπολογιστή. Έχει δημοσιεύσει πάνω από 150 επιστημονικές εργασίες σε έγκριτα διεθνή και ελληνικά περιοδικά και πρακτικά συνεδρίων, είναι συγγραφέας ενός βιβλίου και έχει συμμετάσχει στην συγγραφή και μετάφραση άλλων, ενώ παράλληλα έχει επιμεληθεί την έκδοση αριθμού διδακτικών σημειώσεων. Το ερευνητικό του έργο έχει αναγνωρισθεί διεθνώς, όπως προκύπτει από τις σχετικές αναφορές σε αυτό. Έχει συμμετάσχει ως επιστημονικός υπεύθυνος ή μέλος ερευνητικών ομάδων σε μεγάλα Ελληνικά και Ευρωπαϊκά προγράμματα έρευνας και ανάπτυξης, καθώς και σε ευρωπαϊκά προγράμματα εκπαιδευτικών ανταλλαγών. Το διάστημα 2008-2010 ήταν μέλος της ΙΕΕΕ Industrial Electronics Society (2008-2010).

2 ΣΧΟΛΙΑ

  1. «αξίζει να σημειωθεί ότι τα τελευταία χρόνια τα Πανεπιστήμια ζητούν μονότονα και πιεστικά (σχεδόν εκλιπαρούν για) την δημιουργία αποδοτικών δομών και μηχανισμών φύλαξης των πανεπιστημιακών χώρων»

    Δεν έχω δει δημόσια κατατεθειμένες τέτοιες προτάσεις, πέρα από το αίτημα για πρόσληψη περισσότερων φυλάκων. Οι εν λόγω φύλακες είναι αυτοί που κάθονται ολημερίς σε κουβούκλια στις εισόδους πολλών κτιρίων και δεν κάνουν τίποτα, πέρα του να απαντούν ενδεχομένως σε ερωτήσεις επισκεπτών. Αυτό χρειαζόμαστε ή κάτι άλλο; Μήπως χρειάζεται αναθεώρηση των καθηκόντων και των απαιτούμενων προσόντων αυτών των ανθρώπων; Και οπωσδήποτε, πριν την πρόσληψη νέων, χρειάζεται τα πανεπιστήμια να δημοσιοποιήσουν πόσους έχουν και ποια είναι τα καθήκοντά τους.

    Ασφαλώς οι ανάγκες ασφάλειας κάθε ιδρύματος διαφέρουν. Άλλο επίπεδο ασφαλείας θα έχει το ΟΠΑ στο κέντρο της Αθήνας και άλλο επίπεδο το ΤΕΙ Μεσολογγίου. Οι ίδιες οι διοικήσεις πρέπει να αναλάβουν πρωτοβουλία για ολοκληρωμένο σχέδιο τήρησης της τάξης στο ίδρυμά τους. Αλλά δεν το κάνουν, τουλάχιστον όχι δημοσίως.

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here