Αν βλέπεις τα πάντα γκρι μετατόπισε τον ελέφαντα (Ινδική παροιμία)

0
141

Ήθελα ημέρες να γράψω αυτές τις σκέψεις, αλλά ντρεπόμουν. Φοβόμουν. Δίσταζα.
Ντροπή γιατί ο αείμνηστος πατέρας μου, ήμουν μόλις 24 όταν έφυγε από τη ζωή, είχε προλάβει να που πει μερικές αλήθειες της ζωής. Μία απ αυτές που δεν θα ξεχάσω ποτέ, γιατί την έκανα και εικόνα, ότι ο άνθρωπος έχει αστείρευτες δυνάμεις που δεν τις γνωρίζει στα δύσκολα. Και μου περιέγραψε ότι στην κατοχή στο Μεταξουργείο που έμενε παιδί έκανε και μία εβδομάδα να φάει, ενώ ειδική υπηρεσία «τα κάρα της δημαρχίας Αθηνών» μάζευαν τα πτώματα των ανθρώπων που πέθαιναν από την πείνα στους δρόμους.

«Ημουν τυχερός, εγώ τουλάχιστον κάτι έτρωγα που και που και κοιμόμουν σε δυο δωμάτια με τα δέκα αδέλφια και τους γονείς μου».
Φόβο γιατί ο όχλος του διαδικτύου θα με «σταυρώσει» γι αυτό που θέλω να εξομολογηθώ και δεν ξέρω αν η ψυχή μου αντέχει πλέον τα χολερικά σχόλια από τα περιτρίμματα της κοινωνίας.

Και δισταγμό γιατί δεν ξέρω αν είναι σωστό να δημοσιοποιώ ιερές στιγμές της ζωής μου. Αμόλυντες πιο σωστά που φυλάω στο εικονοστάσι της ψυχής μου. Ωστόσο αφού ξεκίνησα να γράφω, ας το πάω ως το τέλος. Στο κάτω κάτω θα έχω ξεπεράσει και τη ντροπή και τον φόβο και τον δισταγμό μου, όταν σε λίγα λεπτά θα βάζω την τελευταία τελεία.

Ήταν Δεκέμβριος του 1972, οκτώ χρονών παιδί, θυμάμαι τη στολισμένη Λεωφόρο Αλεξάνδρας όπου περπατούσα κρατώντας το χέρι της αείμνηστης αδερφής μου, μα κι αυτή 58 ετών βρήκε να ταξιδέψει στον αιώνιο χειμώνα, και πηγαίναμε στο σινεμά «Ζίνα». Εκείνο το απόγευμα είδα την πρώτη κινηματογραφική ταινία της ζωής μου. Κινούμενα σχέδια για την ακρίβεια, μεταγλωτισμένα με πρωταγωνιστές σκυλάκια και γατάκια. Από τότε λάτρεψα το σινεμά. Την σκοτεινή αίθουσα τους χειμώνες, τα θερινά τα καλοκαίρια με το αγιόκλημα και το χαλίκι.

Ο κινηματογράφος (μαζί με το ποδόσφαιρο) με έκανε καλύτερο άνθρωπο. Με ταξίδεψε, κυριολεκτικά και μεταφορικά, σε μέρη που δεν πρόκειται να πάω ποτέ. Με δίδαξε, με μόρφωσε, με διασκέδασε, με ξεκούρασε, με λύτρωσε. Χιλιάδες ταινίες στον σχεδόν μισό αιώνα που πηγαίνω σινεμά. Χιλιάδες ταινίες, καμαρώνω για τις γνώσεις μου στην 7η Τέχνη, είμαι υπερήφανος.

Το σινεμά ήταν (δεν μπορώ να πω είναι γιατί είναι κλειστά λόγω πανδημίας) και θα είναι η νούμερο ένα ψυχαγωγία μου. Και σκέφτομαι ότι εγώ που πήγαινα κάποτε και τέσσερις φορές την εβδομάδα σινεμά, ναι τέσσερις φορές, και τα τελευταία χρόνια μία σίγουρα ίσως και δύο, τελευταία φορά σε χειμερινό (γιατί το καλοκαίρι πήγα 3-4 φορές) ήταν στις 24 Ιανουαρίου. Είδα ένα αστυνομικό στην «Όπερα» στην Ακαδημίας. Το αγαπημένο σινεμά του πατέρα μου που πηγαίναμε μαζί, γιατί είναι ακριβώς δίπλα στην παλιά Εθνική Λυρική Σκηνή όπου εργάστηκε ως τεχνικός Διευθυντής είκοσι χρόνια. Και συνειδητοποιώ ότι είναι ο πρώτος χειμώνας της ζωής μου που δεν θα «χωθώ» ούτε μία φορά στην πολυθρόνα.

«Αυτό είναι το προβλημά σου ρε μεγάλε, εδώ πεθαίνουν 60-60 κάθε ημέρα» θα μου πείτε και θα ντραπώ. Να γι’ αυτό δεν ήθελα να τα γράψω αυτά. Αλλά είναι ένα παράπονο. Ένα κομμάτι της ζωής μου που μου λείπει. Ευτυχώς όχι για πάντα, γιατί αυτός ο εφιάλτης θα τελειώσει, ελπίζουμε και προσευχόμαστε στον Θεό, σύντομα.

Και σκέφτομαι ότι ο πατέρας μου πήγε σινεμά πρώτη φορά σε ηλικία 24 ετών απ ότι μου είχε πει. Κι εγώ παραπονιέμαι που έναν χειμώνα δεν θα δω κάποιες ταινίες. Κι εγώ παραπονιέμαι που μου απαγορεύει η κυβέρνηση (δεν μου αρέσει καθόλου) να βγω από το σπίτι μου. Ναι αλλά ο πατέρας μου γλίτωσε από θαύμα στην κατοχή και δεν πάθανε από την πείνα και τις κακουχίες. Κι εγώ είμαι στο ζεστό μου σπίτι αυτή τη στιγμή, έφαγα ένα πιάτο φαί και βλέπω τη θάλασσα. Δεν γίνεται πόλεμος έξω στον δρόμο. Δεν πεθαίνουν από την πείνα οι γειτονές μου, οι συμπολίτες μου στη Ραφήνα, οι συμπατριώτες μου. Πεθαίνουν – θα μου πείτε – πολλοί ηλικιωμένοι και άνθρωποι νεότεροι με ήδη βαριά νοσήματα πριν τους χτυπήσει ο ιός. Και λυπάμαι πολύ γι αυτό. Αλλά δεν μπορώ να κάνω κάτι, εκτός από το να υπακούσω στην επιστήμη και το Κράτος και να μην βγω από το σπίτι για λίγες εβδομάδες. Δεν είμαι και φυλακισμένος. Μπορώ να βγαίνω για τα στοιχειώδη φορώντας τη μάσκα μου, που επίσης δεν μου αρέσει καθόλου.

Κάπου εδώ νομίζω πως τελειώνω τις σκέψεις μου. Συγνώμη ειλικρινά, αν μοιάζει με ύβρι να μου λείπει το σινεμαδάκι όταν άνθρωποι πεθαίνουν ή επιχειρηματίες καταστρέφονται. Τι να πω όμως ότι κι εγώ κινδυνεύω όσο κι αν προσέχω, γιατί άνθρωπος είμαι. Κι εγώ έχω δραματική μείωση στα εσοδά μου λόγω της πανδημίας. Κι εγώ έχω αγωνία κάθε λεπτό για δικούς μου ανθρώπους που είναι ευάλωτοι λόγω ηλικίας ή ασθένειας.

Αλλά όπως έχει πει ο τεράστιος Εντουάρντο Γκαλεάνο (διαβάστε βιβλία του όταν ξανανοίξουν τα βιβλιοπωλεία σας παρακαλώ) «για εμάς τους εφήμερους θνητούς η μόνη αιωνιότητα είναι η στιγμή. Και είναι προτιμότερο να τη ζήσεις παρά να την κλάψεις»…

ΚΟΙΝΟΠΟΙΗΣΗ
Προηγούμενο άρθροΜε δική του ευθύνη έφυγε απο το νοσοκομείο ο Γιώργος Μαυρίδης
Επόμενο άρθροΣπέτσες έγκλημα: Στον εισαγγελέα ο 22χρονος φερόμενος ως δράστης
Γεννήθηκε στην Αθήνα το 1964 και κατοικεί στη Ραφήνα με την οικογένεια και τα σκυλιά του από το 1986. Πτυχιούχος δημοσιογραφίας από τη σχολή Εργαστήρι Επαγγελματικής Δημοσιογραφίας. Ξεκίνησε να εργάζεται από την ιστορική εφημερίδα "Ακρόπολις" το 1986, ενώ μετά από δύο χρόνια έγινε συντονιστής του ελεύθερου ρεπορτάζ και παρέμεινε έως το 1990 οπότε και έκλεισε. Εργάστηκε επίσης στο ελεύθερο ρεπορτάζ στις εφημερίδες Αλήθεια, Δημοσιογράφος, Ελεύθερος, Βραδυνή, Καρφί, Espresso, Ανατολική Ακτή και Ελλάδα. Συνεργάστηκε με τα περιοδικά Θησαυρός, Πρόσωπα, Ένα, Crash και Polis. Από το 2010 είναι μόνιμος αρθρογράφος στην ενημερωτική ιστοσελίδα aixmi.gr και από τον Μάρτιο του 2016 παρουσιάζει την εκπομπή "ανθρωπογραφίες" στο aixmiradio. Εργάστηκε στους ραδιοφωνικούς σταθμούς Vips, Πειραιάς - Κανάλι 1 και Παραπολιτικά 90,1 - καθώς και επί 26 χρόνια από την πρώτη ως την τελευταία ημέρα λειτουργίας του (1989 - 2014) στον ενημερωτικό ραδιοφωνικό σταθμό Flash 96 ως συντάκτης και παρουσιαστής δελτίων ειδήσεων της πρωινής ζώνης. Εργάστηκε επίσης στον ενημερωτικό τομέα των τηλεοπτικών καναλιών Seven, Mega , Alter, Sunny, Action 24 και στη δημιουργική ομάδα της εκπομπής "όλα" από το 1999 έως το 2008 σε Alpha και Ant 1. Το 1986 κέρδισε το πρώτο βραβείο ελεύθερου ρεπορτάζ γιά δημοσιογράφους έως 22 ετών από ειδική εκπομπή της τότε ΕΤ 2. Τακτικό μέλος της Ενώσεως Συντακτών Ημερησίων Εφημερίδων Αθηνών και της Διεθνούς Ομοσπονδίας Δημοσιογράφων. Διετέλεσε επί πέντε θητείες μέλος του μεικτού συμβουλίου της ΕΣΗΕΑ. Ενεργός υποστηρικτής και μέλος της Γενικής Συνέλευσης της unicef. Συγγραφέας του ερωτικού μυθιστορήματος "το κύμα της ελπίδας". Aντιπρόεδρος της διοργανώτριας επιτροπής και αθλητής του επίσημου πρωταθλήματος ποδοσφαίρου ΜΜΕ.

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here