Αν δεν την αντέχουν, τουλάχιστον ας μην την πολεμήσουν

9
18

Πολλοί, μεταξύ των οποίων και ο εαυτός μου, εξεπλάγησαν μάλλον δυσάρεστα από το μέγεθος αλλά και τη σύνθεση του νέου κυβερνητικού σχήματος. Μια από τα ίδια, στο μεγαλύτερο, με μερικές πινελιές ΝΔ-ΛΑΟΣ και στην κεφαλή ο έμπειρος τεχνοκράτης, με βαρύ βιογραφικό και διεθνές εκτόπισμα Λουκάς Παπαδήμος. Τι είναι αυτό το πολιτικό υβρίδιο; Θα λειτουργήσει; Πού συναντιούνται ο Ροντούλης με το Ρέππα και ο Αβραμόπουλος με το Ραγκούση; Θα αφήσουν τον Παπαδήμο να κάνει τη δουλειά του; Θα μπορέσει να τους φέρει βόλτα; Και πού είναι η φρεσκάδα, το νέο, το άφθαρτο;

Αλήθεια, όμως, τι είναι αυτό που περιμέναμε; Και γιατί το περιμέναμε;

Ο Λουκάς Παπαδήμος «επιβλήθηκε» ως μονόδρομος στην πρωθυπουργία της χώρας κόντρα στους σκληρούς κομματικούς πυρήνες που σχεδίαζαν ένα κοστούμι συναίνεσης στα μέτρα τους. Μετά από ένα πολυήμερο, βασανιστικό πολιτικό θρίλερ με σκληρό παρασκήνιο, ανατροπές, μηχανορραφίες, παγίδες αλλά και πιέσεις από κέντρα με διαφορετικές αφετηρίες, οι κομματικοί ακροβάτες γκρεμοτσακίστηκαν και υποχρεώθηκαν να δεχθούν μία συναίνεση που κανείς δεν επιθυμούσε στα αλήθεια.

Αυτή η κυβέρνηση λοιπόν δε θα μπορούσε παρά να είναι το προϊόν ενός επώδυνου συμβιβασμού, μία κυβέρνηση κομματικών ισορροπιών κατά τας ανάγκας εκάστου του μαγαζιού. Η κυβέρνηση, με άλλα λόγια, που επέτρεψαν στο Λουκά Παπαδήμο να φτιάξει.

Το παρασκήνιο της περασμένης εβδομάδας αποκάλυψε πως ούτε ο Γιώργος Παπανδρέου ήθελε στα αλήθεια να εγκαταλείψει τον πρωθυπουργικό θώκο ούτε ο Αντώνης Σαμαράς επιθυμούσε να συγκατανεύσει σε μία κυβέρνηση που θα ακολουθούσε κατά γράμμα τις υποχρεώσεις που απορρέουν από τις επιταγές της τρόικας, κόντρα στην αντιμνημονιακή του ρητορική.

Είναι δε πασίδηλο, ότι το ρεύμα Παπαδήμου τόσο στην κοινωνία όσο και σε κάποια σανίδια της πολιτικής σκηνής, αλλά και μία πιθανή επιτυχία της «αλλόκοτης» κυβέρνησής του τρομάζει τα κομματικά επιτελεία. Και τα τρομάζει, γιατί, αφενός κινδυνεύουν την επαύριον να έχουν βάλει στο κάδρο έναν νέο ισχυρό παίκτη, και, αφετέρου, να έχουν υπονομεύσει με δική τους ευθύνη την πειστική εδώ και χρόνια προπαγάνδα περί ανάγκης ισχυρών μονοκομματικών κυβερνήσεων που εγγυώνται τη σταθερότητα του τόπου.

Είναι κατανοητή η ανησυχία των κομμάτων για την επιβίωσή τους στο νέο πρωτόγνωρο πολιτικό, κοινωνικό και οικονομικό περιβάλλον. Όπως επίσης, θεωρώ ότι δε στερούνται βάσης και οι προβληματισμοί που διατυπώνονται εσχάτως γύρω από τη λειτουργία της Δημοκρατίας στις εποχές της παντοκρατορίας των αγορών και στης ανοιχτής πλέον συζήτησης περί πολιτικής ενοποίησης της ΕΕ.

Τίποτα, ωστόσο, από τα παραπάνω δε δίνει το δικαίωμα στους κομματικούς μηχανισμούς, που με τη στρεβλή λειτουργία τους οδήγησαν τη χώρα στην άβυσσο, να υπονομεύσουν μία -έστω με το ζόρι- υπερκομματική προσπάθεια που στόχο έχει να ξαναβγάλει τη χώρα στο φως.

Αν τα κόμματα εξουσίας δεν αντέχουν να αποδεχθούν τη βραχεία ύπαρξη αυτής της κυβέρνησης, τουλάχιστον ας μην την εμποδίσουν να πράξει αυτά που πρέπει ώστε να σώσει τη χώρα. Θα ήταν χρησιμότερο αν εκμεταλλεύονταν την περίοδο που αυτή θα βγάζει το φίδι από την τρύπα, για να κινήσουν διαδικασίες ανασυγκρότησής τους, ανάκτησης της επαφής με την κοινωνία και αποκατάστασης της εμπιστοσύνης με τους πολίτες, ώστε στη μετά Παπαδήμο εποχή να μπορέσουν να πείσουν και πάλι κοιτάζοντας τους Έλληνες στα μάτια.

Ο Λουκάς Παπαδήμος δεν είναι Μεσσίας. Δεν είναι κανένας εθνοσωτήρας, ούτε διαθέτει μαγικά ραβδιά. Αν η αλλόκοτη, ετερόκλιτη κυβέρνησή του δεν λειτουργήσει στο ύψος και στους ρυθμούς που απαιτούν οι περιστάσεις και αν δεν τύχει έστω της στοιχειώδους στήριξης της βουλής, αυτό που θα κληροδοτήσει στους θιγμένους από τον παραγκωνισμό τους κομματικούς μηχανισμούς θα είναι χάος και σκοτάδι. Και τι να διοικήσεις από το χάος και το σκοτάδι;

Αυτό δε σημαίνει ότι ο νέος πρωθυπουργός και οι επιλογές του θα βρίσκονται στο απυρόβλητο. Ούτε ότι δε θα υφίσταται κοινοβουλευτικό έλεγχο και οι απόψεις και οι αποφάσεις του θα έχουν το αλάθητο του Πάπα και δε θα επιδέχονται κριτικής.

Επιτέλους όμως, έστω και την ύστατη ώρα, κόμματα και κομματάρχες θα πρέπει να βγάλουν τις παρωπίδες, να απευθυνθούν στον Έλληνα και όχι στον ψηφοφόρο, να συνεργαστούν ώστε τα μέτρα που θα συνοδεύσουν την περίφημη δανειακή σύμβαση να είναι το λιγότερο δυνατόν επώδυνα και το περισσότερο δυνατόν αποτελεσματικά ώστε να ξαναεμπνεύσουν την ελπίδα και την αισιοδοξία. Να γεννήσουν πολιτικές που θα φέρουν ανάπτυξη και θα αντιπαρατεθούν με το τέρας της ανεργίας.

Αν ο Λουκάς Παπαδήμος αποτύχει στην αποστολή που οι ίδιοι οι ηγέτες των κομμάτων του ανέθεσαν, έστω και με κρύα καρδιά, αυτό θα σημαίνει ότι και η Ελλάδα θα έχει αποτύχει.

Μοιραία, λοιπόν, θα είναι και πάλι οι ίδιοι που θα επωμιστούν το κόστος της επιλογής τους.

Follow on twitter:@SiaKossioni

9 ΣΧΟΛΙΑ

  1. Όλη η δύση δέχεται μια συντονισμένη και σφοδρή επίθεση, που αποτελεί το κορύφωμα ενός πολυετούς πολιτικού σχεδιασμού, για την οριστική και επίσημη εγκαθίδρυση των τραπεζιτών στην εξουσία.
    Εάν θεωρείτε κ. Κοσιώνη πως «επιτυχία» θα είναι να κάτσουμε με σταυρωμένα χέρια και να δεχθούμε αυτή την εξέλιξη τότε θα είμαστε άξιοι της μοίρας μας…

  2. Ο Παπαδήμος είναι απλά ο εντολοδόχος των μεγάλων Funds, που λυμαίνονται τον Κόσμο, ενός πανίσχυρου παγκόσμιου οικονομικού συστήματος που μέχρι τώρα έβαζε πολιτικούς – πιόνια, για να επιβάλλουν τις πολιτικές τους σε βάρος των λαών. Σήμερα, το κάνουν απροκάλυπτα, επιβάλλοντας, μέσω των ΜΜΕ και των πολιτικών ηγεσιών – υποχειριών, τα ίδια τους τα στελέχη. Τα προσωπεία έπεσαν δια παντός, αρχής γενομένης από την Ελλάδα, στη συνέχεια στην Ιταλία και έπεται συνέχεια. Ο Παπαδήμος έχει μία συγκεκριμένη – αυστηρώς οριοθετημένη αποστολή: Να ψηφιστεί άμεσα, με αυξημένη πλειοψηφία (τουλάχιστον 180 βουλευτών) η περίφημη δανειακή σύμβαση (οι προηγούμενες δεν έχουν ψηφιστεί καν στο Κοινοβούλιο και δεν έχουν δεσμευτική ισχύ), ώστε να ολοκληρωθεί η παράδοση και το ξεπούλημα της χώρας, απορροφώντας τους όποιους κραδασμούς (μεταβατική – υπηρεσιακή κυβέρνηση γαρ), παρουσιαζόμενος ως καταστροφολόγος Μεσσίας από τα προπαγανδιστικά ΜΜΕ (όσα δεν εξυπηρετούν, τα κλείνουν με τη διακοπή της δανειοδότησής του – βλ Alter, ή θα κλείσουν – βλ. Ελευθεροτυπία / πλέον ΣΚΑΙ, MEGA, ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ μονοπωλούν την ενημέρωση – προπαγάνδα). Στόχος του συστήματος είναι η συρρίκνωση των μεγάλων πολτικών κομμμάτων και στη συνέχεια ο σχηματισμός κυβερνήσεων «εθνικής συνεννόησης», με τη συμμετοχή των ξεπουλημένων πολιτικών κομμάτων(ΝΔ, ΠΑΣΟΚ, ΝΤΟΡΑ, ΚΑΡΑΤΖΑΦΕΡΗΣ και ίσως ΚΟΥΒΕΛΗΣ), που θα εμφανίζουν την επιβαλλόμενη πολιτική ως μονόδρομο για την έξοδο από την κρίση. Ο στόχος: Να απορροφηθούν οι αντιδράσεις στο όνομα κυβερνήσεων δήθεν «εθνικής συνεννόησης», ενώ γνωρίζουν άπαντες ότι:
    – Καμία χώρα (ιστορικά) δεν έχει εξέλθει από την κρίση, μετά από πολυετή λιτότητα και συνεχιζόμενη ύφεση. Η Ελλάδα διανύει τέταρτο συνεχόμενο έτος με ύφεση (μοναδική ευρωπάϊκή χώρα μετά το Β΄ παγκόσμιο πόλεμο), ενώ προβλέπεται συνέχιση της ύφεσης και για τα επόμενα, τουλάχιστον 2 έτη.
    – Το πρόγραμμα δεν βγαίνει… Το γνωρίζουν όλοι.
    – Καμία μη παραγωγική χώρα δεν μπορεί να γίνει ανταγωνιστική παραμένοντας εντός ενός κοινού σκληρού νομίσματος, χωρίς χρηματοδότηση της ανάπτυξης.
    – Ούτε ένα ευρώ δεν θα δίνεται από το σχέδιο δανειοδότησης της χώρας, από εδώ και στο εξής, για κάλυψη εσωτερικών αναγκών ή για αναπτυξιακές δράσεις. Από την 6η δόση των 8 δις ευρώ, μόνο το 1 δις θα δοθεί για την κάλυψη των αναγκών του ΙΚΑ και του ΟΑΕΕ, τα υπόλοιπα θα δοθούν για κάλυψη των δανειακών αναγκών της χώρας. Αυτό το 1 δις είναι και τα τελευταία χρήματα που θα δοθούν για τις εσωτερικές ανάγκες χρηματοδότησης της χώρας.
    – Μέσα σε ένα έτος από την υπογραφή της σύμβασης, θα έχουν ξεπουληθεί τα πάντα και το χρέος δεν θα μειώνεται. Στη συνέχεια, επειδή το Πρόγραμμα δεν θα βγει, η χώρα θα εξέλθει από τη ζώνη του Ευρώ (αν δεν βγει νωρίτερα λόγω των σχεδιαζόμενων δύο νομισματικών ζωνών).
    – Ήδη τα Funds, μετά τη συντριβή του ευρωπαϊκού νότου, χτυπούν τις περιφερειακές δυνάμεις της Βόρειας Ευρώπης (Ολλανδία, Αυστρία, Βέλγιο, Γαλλία). Μοναδική κερδισμένη μέχρι τώρα από τα ιστορικά χαμηλά δανεισμού είναι η Γερμανία – η οποία, όμως, μεσοπρόθεσμα αυτοκτονεί, καθώς με την επιβαλλόμενη πολιτική διαλύει ολόκληρη την Ευρώπη.
    – Αν το σύστημα δεν χαλαρώσει άμεσα την πίεση που ασκεί στο λαϊκό εισόδημα, θα καταρρεύσει. Προφανώς έχει τις δικλείδες ασφαλείας, τις οποίες θα χαλαρώσει μόλις έχει ολοκληρωθεί η αφαίμαξη.
    Εμείς, έχουμε τον Λουκά Παπαδήμο να φροντίσει γι’ αυτό (ο λύκος φυλάει τα πρόβατα). Έλεος με την προπαγάνδα.

    – Πρέπει άμεσα να ανακτήσουμε ως χώρα αυτάρκεια και αυτονομία (τουλάχιστον διατροφική)
    – Απαιτείται αυτο-οργάνωση, κοινωνική αλληλεγγύη και επιστροφή, έστω στη στοιχειώδη, παραγωγική (αγροτική – κτηνοτροφική) διαδικασία. Ο τόπος (κλίμα, υπέδαφος) το επιτρέπει και μπορεί σταδιακά να υπερκαλύψει τις ανάγκες.
    – Εκλογή νέας ουσιαστικής πατριωτικής (όχι εθνικιστικής) κυβέρνησης, που θα βγάλει τη χώρα από την κατοχική εξάρτηση και θα διατηρήσει τα κεκτημένα και την εθνική περιουσία, θα προφυλάξει την εθνική κυριαρχία με τη σύναψη στρατηγικών συμμαχιών και εκτός Ευρωζώνης (οι ένοπλες δυνάμεις δεν υφίστανται, θα πρέπει να αναζητηθούν, αναγκαστικά, συμμαχίες εκτός ΝΑΤΟ).
    Αν δεν αντιδράσουμε άμεσα, οι Έλληνες και οι λαοί της Ευρώπης, στη σχεδιαζόμενη φτωχοποίηση και αφαίμαξη και στη βίαια επιχειρούμενη αναδιανομή – συγκέντρωση του πλούτου στα FUNDS του Παπαδήμου και των «συναδέλφων» του ανά τον κόσμο, το μέλλον προβλέπεται μαύρο.

    Η χώρα έχει ήδη χρεωκοπήσει (είτε μείνουμε είτε βγούμε από το ευρώ). Θα πεινάσουμε ούτως ή άλλως. Το δίλημμα είναι ένα: Θα το κάνουμε υπογράφοντας συμβάσεις ξεπουλήματος, ώστε να παραμείνουμε στην Ευρωζώνη για ένα – δύο χρόνια με κάθε κόστος, ή θα παλέψουμε αυτόνομα (με ανάλογες δυσκολίες) διατηρώντας, όμως, την εθνική μας κυριαρχία και ασκώντας αυτόνομη νομισματική πολιτική.
    Υ.Γ. 1: Καμία χώρα που έχει χρεωκοπήσει δεν έχει εξέλθει από την κρίση χωρίς άσκηση αυτόνομης νομισματικής πολιτικής.
    Υ.Γ. 2: Καλά, οι Έλληνες είμαστε κοπρίτες, καλωπερασάκηδες, τεμπέληδες, με τεράστιο Δημόσιο κλπ. κλπ. Οι Ιταλοί (7η παγκόσμια οικονομία), οι Αμερικάνοι (1η οικονομία παγκοσμίως), το Βέλγιο, η Γαλλία (4% σήμερα το επιτόκιο δανεισμού των 10ετών ομολόγων), η Ολλανδία – Αυστρία (ιστορικά υψηλό σήμερα τα SPREADS) καταρρέουν λόγω της Ελλάδας; Πού χρωστάνε όλα αυτά τα κράτη;
    Μήπως στα FUNDS του κου Παπαδήμου και του κου Μόντι;

  3. «Κατεβάστε» δωρεάν το e- book των Λουκά Παπαδήμου και Φράνκο Μοντιλιάνι: «MONETARY MECHANISM»

    Πρόκειται για ένα άρθρο, 50 σελίδων, στην αγγλική γλώσσα, με τίτλο “Τhe Stucture of Financial Markets and the Monetary Mechanism” (H δομή των οικονομικών αγορών και των χρηματοοικονομικών αγορών)

    http://gkdata.gr/2011/11/16/%CE%9A%CE%B1%CF%84%CE%B5%CE%B2%CE%AC%CF%83%CF%84%CE%B5-%CE%B4%CF%89%CF%81%CE%B5%CE%AC%CE%BD-%CF%84%CE%BF-e-book-%CF%84%CF%89%CE%BD-%CE%9B%CE%BF%CF%85%CE%BA%CE%AC-%CE%A0%CE%B1%CF%80%CE%B1%CE%B4/

  4. Η ΑΝΑΓΚΗ «νέας» Κυβέρνησης σημαίνει θλιβερές παραδοχές!
    Το εξ αναθέσεως «πολιτικό υβρίδιο»( όπως εύστοχα γράφετε), σημαίνει …εν ου παικτοις!
    Ο ΜΟΝΟΔΡΟΜΟΣ! προφανώς με την λογική της ΜΟΝΑΔΙΚΗΣ εναπομένουσας λύσης , σημαίνει , μέρες
    που είναι ,επικίνδυνες στενωπούς! ( Ας συνεχίσει ο καθένας κατά το έχει του )
    Εν πάση περιπτώσει , σε ΠΡΩΤΟΦΑΝΤΕΣ(;) καταστάσεις , τουλάχιστον ΔΙΚΑΙΟΥΜΑΣΤΕ να είμαστε
    επιφυλακτικοί.
    http://chrisblog.gr

    Σημείωση:κ.Κοσιώνη, ευχαριστώ για την διαγραφή του μηνύματός μου σε άρθρο σας
    για τον Στηβ Τζομπς, όπως σας παρακάλεσα.Δείχνει την ποιότητα της Ιστοσελίδας.
    Για τις «Καβαφικές Ιθάκες» και το αληθινό τους νόημα στο http://chrisblog.gr

  5. Εγώ πάλι γιατί νομίζω ότι τον Παπαδήμο τον επέλεξαν οι τράπεζες και τα ΜΜΕ και όχι οι πολιτικοί αρχηγοί (πλην Καρατζαφέρη).
    Μήπως αυτοί πρέπει τελικά να επωμιστούν και το κόστος πιθανής αποτυχίας του;
    Τα υπόλοιπα είναι παρελκυστικά και σκοπό έχουν να αποσείσουν ευθύνες.

    Λέτε πως …Το παρασκήνιο της περασμένης εβδομάδας αποκάλυψε πως ούτε ο Γιώργος Παπανδρέου ήθελε στα αλήθεια να εγκαταλείψει τον πρωθυπουργικό θώκο ούτε ο Αντώνης Σαμαράς επιθυμούσε να συγκατανεύσει σε μία κυβέρνηση που θα ακολουθούσε κατά γράμμα τις υποχρεώσεις που απορρέουν από τις επιταγές της τρόικας, κόντρα στην αντιμνημονιακή του ρητορική…
    Και ερωτώ, αφενός γιατί ο κος Παπανδρέου να εγκαταλείψει την πρωθυπουργία για την οποία πήρε ψήφο εμπιστοσύνης και αφετέρου γιατί ο κος Σαμαράς να υπερασπίσει μία πολιτική στην οποία δεν πιστεύει; Για το λόγο αυτό πιστεύω ότι οι ευθύνες βαρύνουν κυρίως άλλους. Στους πολιτικούς ανήκουν οι ευθύνες της υπαναχώρησης από τις θέσεις τους.

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here