Άνθρωποι, συσσίτιο και σκουπίδια…

4
34

Αθήνα, κέντρο, λίγο πιο κάτω από την Ομόνοια στο μέσον της Πειραιώς, γύρω στις τρεις το μεσημέρι. Μπλοκαρισμένοι από την κίνηση, σχεδόν ακινητοποιημένοι. Εκνευρισμός, αυτοκίνητα, κορναρίσματα, περαστικοί, φωνές και ένα απίστευτο πλήθος ανθρώπων να πηγαινοέρχεται πάνω – κάτω στην άκρη του δρόμου πουλώντας ή ζητώντας ό,τι μπορεί να φανταστεί ανθρώπου νους…

Χρόνια είχα να περάσω από την περιοχή και χαζεύω τις αλλαγές, τα έρημα κτίρια τις δεκάδες κινέζικες, ινδικές, αραβικές ταμπέλες σε μαγαζιά και πάγκους σαν κάτι εξωπραγματικό.

Ξαφνικά η ματιά μου πέφτει στην απέναντι πλευρά του δρόμου, όπου υπάρχει ένα αρκετά μεγάλο άνοιγμα, κάτι σαν μικρή πλατεία με ένα μικρο κτίριο στο βάθος. Δεκάδες άνθρωποι στέκονται με την πλάτη στο δρόμο και τη ματιά στο κτίριο.

Γυναίκες, παιδιά, άνδρες μεγαλύτερης ηλικίας, αλλά και νέοι με ένα κάπως απόκοσμο και κουρασμένο βλέμμα. Κάποιοι απ’ αυτούς μοιάζουν κολλημένοι στο έδαφος, ακίνητοι σα μαρμαρωμένοι, κάποιοι άλλοι ακουμπούν στα ελάχιστα δενδρύλια που υπάρχουν κινδυνεύοντας να σωριαστούν, παρασύροντας μαζί τους και ό,τι έχει απομείνει από κάτι κιτρινισμένα και λιπόσαρκα κλαδάκια.

Ο κόσμος συνεχίζει το βιαστικό βήμα του στον κεντρικό δρόμο, στέκεται με την άκρη του ματιού για λίγα δευτερόλεπτα στην περίεργη εικόνα και μετά γυρνά το κεφάλι και απομακρύνεται ανέκφραστος, χωρίς να κοντοσταθεί καν…

Το φανάρι, επιτέλους, ανάβει πράσινο και είμαι έτοιμη να απομακρυνθώ ξεχνώντας εικόνες και απορίες, όταν ξαφνικά στο βάθος της μικρής πλατείας βλέπω το πλήθος να ζωντανεύει, να προχωρά και να στριμώχνεται όλο και πιο κοντά στην αυλή του κτιρίου…

Τότε, περνώντας σχεδόν δίπλα τους, κατάλαβα τι ήταν αυτό που δεν μπορούσα να αντιληφθώ και που αποτελούσε καθημερινή και συνηθισμένη εικόνα για όλους. Γι’ αυτό έριχναν μια φευγαλέα ματιά και προσπερνούσαν. Συσσίτιο… Συσσίτιο στο κέντρο της Αθήνας. Όχι μόνο για μετανάστες, αλλά και για Έλληνες χαμηλοσυνταξιούχους, άνεργους, άπορους, πολυμελείς οικογένειες και απολυμένους, που η ζωή τους άλλαξε δραματικά μέσα σε λίγους μόνο μήνες…

Αισθάνθηκα άσχημα και ντράπηκα κυρίως γιατί λίγο πριν, είχα κλειδώσει από μέσα το αυτοκίνητο μήπως και κάτι συμβεί, μέσα σε όλο αυτό το πολύβουο και παράξενο πλήθος. Να κλειδώνεσαι από τον κίνδυνο, σκέφτηκα, κι από τους κλέφτες… Να κλειδώνεσαι, όμως, κι απ’ τους ανήμπορους; Μήπως να βγάλουν και ένα εσωτερικό κλείδωμα για την ψυχή, τα μάτια, το μυαλό μας; Μάλλον όχι, δεν θα πουλήσει… Καταφέρνουμε και τα κλειδώνουμε μόνοι μας μια χαρά…

Κάποιος έλεγε τις προάλλες -με αφορμή την απεργία των υπαλλήλων καθαριότητας- ότι δεν υπάρχει πιο θλιβερό θέαμα από τα σκουπίδια στους δρόμους. Κι όμως φίλε μου, υπάρχει… Οι άνθρωποι με τις κρεμάστρες… Άνθρωποι που ψάχνουν τους κάδους των δρόμων – ανοίγουν μια σιδερένια κρεμάστρα και σκαλίζουν τα σκουπίδια, μαζεύοντας ότι μπορεί να χρησιμοποιηθεί από ληγμένο φαγητό, χάρτινες συσκευασίες, μέχρι πλαστικές σακούλες και χρησιμοποιημένα αθλητικά- αν φανούν τυχεροί.

Το συσσίτιο της μικρής πλατείας, τα μεσημέρια, φαντάζει γι’ αυτούς, δώρο ακριβό και δυσεύρετο…

ΚΟΙΝΟΠΟΙΗΣΗ
Προηγούμενο άρθροThe Boy in the Bubble*
Επόμενο άρθροΕλλάδα οικόπεδο και αποικία;
Η δημοσιογράφος Λίζα Δουκακάρου γεννήθηκε και μεγάλωσε στην Αθήνα. Σπούδασε Πολιτικές Επιστήμες και Διεθνείς Σχέσεις στο Πάντειο Πανεπιστήμιο. Ενώ ήταν ακόμα φοιτήτρια, άρχισε συνεργασίες με περιοδικά. Έχει συνεργαστεί με το "Αντί" (συνεντεύξεις και αποστολές σε Ρωσία, Γερμανία, Ρουμανία) και το περιοδικό "Ο Κόσμος των Σπορ". Έχει παρουσιάσει το ενημερωτικό μαγκαζίνο "Ραντεβού το μεσημέρι" στη ΝΕΤ, μεσημεριανά, κεντρικά δελτία ειδήσεων του Σαββατοκύριακου, καθώς και την πρωινή εκπομπή Breakfast στον Αντέννα. Έχει παρουσιάσει, επίσης, κεντρικά δελτία στο STAR CHANNEL, καθώς και δίωρη ενημερωτική εκπομπή το Σαββατοκύριακο, (με αποστολές σε Ουκρανία, Σερβία, Κόσοβο, Σκόπια, Μαυροβούνιο). Επί 7 χρόνια συνεργάστηκε με την εφημερίδα "Ελεύθερος Τύπος", ενώ τα τελευταία 13 χρόνια είναι στο MEGA, όπου παρουσιάζει σε σταθερή βάση τα νυχτερινά δελτία. Αρθρογραφεί στην εφημερίδα "ΜΕΤΡΟ". Παραδίδει μαθήματα κειμένου και αρθρογραφίας σε φοιτητές της σχολής σεναρίου και δημιουργικής γραφής.

4 ΣΧΟΛΙΑ

  1. Κυρία Δουκακάρου
    Να μην αισθάνεστε άσχημα ούτε και να ντρέπεστε για την κατάσταση και την κατάντια που αντικρίζετε στο άλλοτε «Κλεινόν Άστυ»
    Να ντραπούν αυτοί που φέρανε την Αθήνα και την χώρα γενικότερα σε αυτό το σημείο. Σε αυτήν την κατάπτωση και την παρακμή. Αυτοί και μόνον πρέπει να ντραπούν αν ή λέξη ντροπή και τσίπα είναι ακόμη στο λεξιλόγιό τους. Αν η παχυδερμία τους επιτρέπει ακόμα να αισθανθούν.
    Εμείς το μόνο που μπορούμε να κάνουμε είναι να ανησυχούμε και να θλιβόμαστε για τις τριτοκοσμικές εικόνες που αντικρίζουμε στην πόλη μας.

  2. Κυρία Δουκακάρου.
    Ξέρετε είναι πολύ εύκολο κάποιος να βγάζει από πάνω του τις ενοχές που τον βαραίνουν.Πολύ εύκολα μπορούμε να βγάλουμε από πάνω μας όλοι ποια ήταν η στάση του καθενός μας όλα τα προηγούμενα χρόνια και πόσο συμβάλαμε για να φθάσει ο τόπος μας στην τραγική οικονομική κατάσταση που βρίσκεται.Ποιος ψήφιζε αυτούς που μας διοικούσαν, ποιος απαιτούσε συνεχώς νέες αυξήσεις , επιδόματα,ρουσφέτια και μειωμένα ωράρια εργασίας, μαζί με τα κόμματα της αντιπολίτευσης που σιγοντάριζαν σε κάθε περίπτωση. Ποιος δεν άφηνε να γίνουν οι απαραίτητες αλλαγές στους παραπαίοντες ασφαλιστικούς οργανισμούς και ποιος σήμερα θεωρεί όλους τους άλλους υπεύθυνους για την τραγική κατάσταση της χώρας, εκτός από τον εαυτό του. Ποιοι δ.υ. έφθασαν να παίρνουν μισθό μερικές χιλιάδες ευρώ και ποιοι ακόμα και σήμερα , μέσα στην καρδιά της οικονομικής κρίσης, να ανεβάζουν τις τιμές των προϊόντων που πουλάνε ή να μην πληρώνουν ούτε το εισιτήριο του λεωφορείου που τους μεταφέρει.Σκεφθείτε πόσοι συμπολίτες μας θα έβρισκαν κάποιο βοήθημα, από αυτούς που λέτε, εάν συγκεντρώνονταν αυτά τα λεφτά. Και μία προσωπική ερώτηση.Εσείς μία δημοσιογράφος της τv, πότε προειδοποιήσατε με άρθρα σας τους πολίτες να προσέχουν γιατί θα φθάναμε στη σημερινή κατάσταση, αν και τα συσσίτια δεν είναι φαινόμενο μόνο των τελευταίων μηνών.

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here