Η Αριστερά, η Δημοκρατικοφάνεια και το άσυλο

6
40

Κατά την διάρκεια της θητείας μου ως υπουργός Παιδείας και συγκεκριμένα την Άνοιξη του 2009 είχα υποστηρίξει και είχα δηλώσει ότι θα έβλεπα με θετικό μάτι την τροποποίηση του νόμου του πανεπιστημιακού ασύλου αν αυτό αποτελούσε πρόταση του Εθνικού Διαλόγου για την Παιδεία.

Σε συνέντευξή μου διευκρίνισα ότι «αν υπάρξουν βελτιωτικές σκέψεις και προτάσεις σχετικά με το άσυλο από οποιαδήποτε πολιτική δύναμη στο πλαίσιο του θεσμοθετημένου διαλόγου για την Παιδεία τότε αυτές οι προτάσεις θα αποτελούσαν τη βάση συζήτησης για αλλαγές στο νόμο του ασύλου».

Η πρωτοβουλία μου να ανοίξει το ευαίσθητο και λεπτό ζήτημα του ασύλου προέκυψε από την πεποίθησή μου ότι ιδεολογήματα και ταμπού του παρελθόντος αποτελούν τροχοπέδη στην εξέλιξη του ελληνικού πανεπιστημίου. Ανήκω στη γενιά των πολιτικών που αντιλαμβάνονται την πολιτική ως το μέσω ανάδειξης των κρίσιμων ζητημάτων και ουσιαστικής ζύμωσης των λύσεων αλλά  και σύνθεσης απόψεων και πρακτικών. Γιατί χρέος των πολιτικών είναι να προβλέπουν και να προλαμβάνουν. Υποχρέωσή μας είναι να ενισχύουμε τις αξίες και τους θεσμούς μας.

Δυστυχώς με αφορμή την κατάληψη της Νομικής Σχολής Αθηνών από λαθρομετανάστες επιχειρήθηκε να προβληθεί το μήνυμα της αναγκαιότητας της εφαρμογής της θεωρίας του κοινωνικού ασύλου. Και μάλιστα αυτό επιχειρηματολογήθηκε από μία «δημοκρατικοφάνεια» αριστερής έμπνευσης. Δημοκρατικοφάνεια που αποτελεί την ρίζα του κακού, του γενικότερου κινήματος ανυπακοής  που διαμορφώνεται.

Πρόκειται ουσιαστικά για μια γενικευμένη νοοτροπία ανυπακοής στους δημοκρατικούς νόμους, ανακολουθίας και απορύθμισης που καλλιεργείται στο όνομα της ίδιας της δημοκρατίας. Ελλοχεύει όμως ο κίνδυνος στο όνομα της δημοκρατίας να διαχωριστούν οι πολίτες σε λιγότερο ή περισσότερο δημοκράτες κάτι που ανασύρει κακές πολιτικές μνήμες από το παρελθόν.

Διότι δεν είναι λιγότερο δημοκράτες οι πολίτες που δεν ανέχονται την βία και το χάος στα ελληνικά πανεπιστήμια, που δεν ανέχονται την υποβάθμιση των σπουδών και του κύρους συνολικά του πανεπιστημίου, που δεν εγκρίνουν την υποκουλτούρα και την αστάθεια μέσα στους πανεπιστημιακούς χώρους, που δεν εγκρίνουν την οικειοποίηση του χώρου από κάθε είδους βανδάλους, εγκληματίες ή κατατρεγμένους, ή που υπακούουν όπως το Σύνταγμα επιτάσσει, σε νόμους και αποφάσεις της νομοθετικής και εκτελεστικής εξουσίας.  

Και σοφά το Σύνταγμα μας προβλέπει την υπακοή στους νόμους και όχι την υποταγή σε αυτούς. Διότι υπακοή σημαίνει σεβασμός στους νόμους και τις διατάξεις ακόμη και σε αυτές που δεν υποστηρίζουμε την αξία τους, ενώ υποταγή σημαίνει δογματική υπηρέτηση μιας αλάνθαστης καθεστωτικής εξουσίας.

Ωστόσο η ευθύνη των επιπόλαιων εμπνευστών της κίνησης να οδηγήσουν τους λαθρομετανάστες στην Νομική Σχολή ως απόλυτη πράξη δημοκρατίας είναι μεγάλη. Δυστυχώς πέτυχαν ακριβώς το αντίθετο από αυτό που επιζητούσαν. Παραβίασαν, υποτίμησαν, γελοιοποίησαν και εκφύλισαν τον θεσμό του ασύλου, σε μέγιστο βαθμό, ώστε οι πολίτες να ζητούν άμεσες και δραστικές λύσεις.

Από την άλλη είναι επικίνδυνο για την δημοκρατία μας αν δεν πιστεύουμε στους νόμους μας, δεν πιστεύουμε στους αστυνόμους μας, δεν πιστεύ­ουμε στους δικαστές μας, δεν πιστεύουμε σε κανένα και πιστεύ­ουμε  ότι μόνο  σε ένα χώρο κοινωνικού ασύλου, όπου θα πάμε να κρυφτού­με. Από ποιον, για πόσο και γιατί άραγε; Έτσι θα σωθούμε; Σαφώς όχι. Δεν έχουμε ανάγκη από τέτοιο άσυλο.

Άλλωστε το μεγαλύτερο άσυ­λο ενός ανθρώπου είναι ο νόμος και οι θεσμοί. Αυτούς τους θεσμούς οφείλουμε να στηρίξουμε ως ύψιστη πράξη ουσιαστικής δημοκρατίας και όχι ως πράξη δημοκρατικοφάνειας.

6 ΣΧΟΛΙΑ

  1. «Διότι δεν είναι λιγότερο δημοκράτες οι πολίτες που δεν ανέχονται την βία και το χάος στα ελληνικά πανεπιστήμια, που δεν ανέχονται την υποβάθμιση των σπουδών και του κύρους συνολικά του πανεπιστημίου, που δεν εγκρίνουν την υποκουλτούρα και την αστάθεια μέσα στους πανεπιστημιακούς χώρους, που δεν εγκρίνουν την οικειοποίηση του χώρου από κάθε είδους βανδάλους, εγκληματίες ή κατατρεγμένους, ή που υπακούουν όπως το Σύνταγμα επιτάσσει, σε νόμους και αποφάσεις της νομοθετικής και εκτελεστικής εξουσίας.»

    Θα ήθελα να ακούσω και την αποψή σας για τη στάση της ΔΑΠ-ΝΔΦΚ μέσα στα πανεπιστημια,για την βίαιη καταπάτηση του ασύλου από τη δική της πλευρά.

    Όποιος έχει φοιτήσει σε ελληνικό πανεπιστήμιο τα τελευταία 20 χρόνια νομίζω με καταλαβαίνει…

  2. http://www.tovima.gr/default.asp?pid=2&ct=1&artId=260514

    « Το άσυλο ούτε μπορεί να καταργηθεί ούτε και επιτρέπεται.Αποτελεί ιστορικό συμβολικό κεκτημένο δημοκρατικών αγώνων. Δεν σβήνεται επειδή λειτουργεί λανθασμένα. Αυτό που απαιτείται είναι η προστασία του ως θεσμού »

    Α. Σπηλιωτόπουλος, Μάρτιος 2009

    Τι σου κάνει μια αλλαγή ηγεσίας στο κόμμα …

  3. ΚΑΤΑΡΓΗΣΤΕ ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ ΑΥΤΟ ΤΟ ΑΣΥΛΟ ΤΗΣ ΑΝΟΜΙΑΣ ΠΟΥ ΚΑΝΕΙ ΤΑ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΑ ΜΑΣ ΑΝΥΠΟΛΗΠΤΑ ΚΑΙ ΤΕΤΑΡΤΗΣ ΚΑΤΗΓΟΡΙΑΣ, ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΑΒΑΤΟ ΕΙΝΑΙ ΜΕΡΟΣ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΚΡΑΤΟΥΣ.

  4. »Δυστυχώς πέτυχαν ακριβώς το αντίθετο από αυτό που επιζητούσαν…»

    Κι όμως πέτυχαν αυτό ακριβώς που, αν δεν ζητούσαν και οι »ιθύνοντες», τότε σίγουρα ζητούσαν οι πολιτικάντηδες. Την επαναφορά της συζήτησης περί κατάργησης του πανεπιστημιακού ασύλου με την υποστήριξη της χειραγωγούμενης »κοινής γνώμης». Ξέρουν πολύ καλά ότι με αυτά τα μέτρα θα ανοίξουν πολλά κεφάλια που για να γλυτώσουν σίγουρα θα κλειστούν σε κάποιο πανεπιστήμιο οπότε το καταργούμε για να γλιτώσουμε την κοινωνία και παν απ’όλα την Δημοκρατία μας (αλίμονο για τί άλλο άλλωστε) από τα τσογλάνια που την υπονομεύουν.
    Κλασσική τρομολαγνική ρητορεία φιλελεύθερου πολιτικού, από τις 10 λέξεις οι 11 είναι »Δημοκρατία». Αν είναι έτσι η Δημοκρατία σας τότε ναι, είμαστε αντι-δημοκράτες.

  5. Θα σας έλεγα κ. Σπηλιωτόπουλε, ότι οι Πανεπιστημιακές Σχολές κυρίως δεν ευτελίστηκαν με την εισαγωγή των λαθρομεταναστών, στην Νομική Σχολή, αλλά η περίοδος ευτελισμού τους ήταν πολύ πιό προγενέστερη, τότε που οι δικοί μας αγώνες για ελεύθερο Πανεπιστήμιο, χωρίς κομματικές παρεμβολές, αποδείχθηκε μια ουτοπία, μιας και οι δικοί σας και οι δικοί μας και οι υμέτεροι και οι ημέτεροι, δεν έκαναν τίποτα άλλο παρά αγώνες το πώς θα αλώσουν το Πανεπιστήμιο, μηδέ εξαιρουμένου και εσάς του ιδίου, που εγώ βέβαια λόγω ηλικίας δεν σας πρόλαβα, αλλά ο γιός μου, σας είδε σε πολλά πανεπιστημιακά έδρανα, να προσπαθείτε, να περάσετε τις ιδέες σας, όπως άλλωστε το έπραξαν, τόσες και τόσες πολιτικές παρατάξεις.Σε ποίο Ευρωπαϊκό Πανεπιστήμιο, πέστε μου συμβαίνει αυτό. Η επιστήμη θέλει ανάσα, θέλει πρόοδο , θέλει Δημοκρατία καλώς νοουμένη. Δεν θέλει όμως όλα αυτά , που τόσα χρόνια κάνατε όλοισας οι Πολιτικοί και φέρατε την κατάσταση εδώ που είναι σήμερα.

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here