Ο αριστερός Ομπάμα θα χάσει απ’ τον πάμπλουτο δεξιό Ρόμνεϊ;

12
65

Φαινόταν περίπατος, θα γίνει ντέρμπι. Ο λόγος για τις αμερικανικές εκλογές. Όταν ξεκινούσε η κούρσα για την προεδρία, οι περισσότεροι προέβλεπαν ότι ο Ομπάμα θα κέρδιζε με άνεση. Ωστόσο, οι τελευταίες δημοσκοπήσεις δείχνουν ότι το παιχνίδι είναι ανοικτό. Δεν έχει διαμορφωθεί ρεύμα υπέρ του Ρόμνεϊ, υπάρχει όμως απογοήτευση στους πολίτες για τον Ομπάμα.

Η αλήθεια είναι ότι είχαν καλλιεργηθεί μεγάλες προσδοκίες, ο πήχης είχε τοποθετηθεί πολύ ψηλά και ο Αμερικανός πρόεδρος δεν κατάφερε να τον υπερβεί. Περίμεναν τα πάντα απ’ αυτόν, έκανε λίγα.

Το ερώτημα είναι αν μπορούσε να πετύχει περισσότερα στις δεδομένες συνθήκες. Ας πάρουμε τα πράγματα απ’ την αρχή. Το πρώτο μεγάλο επίτευγμα του Ομπάμα ήταν ότι εξελέγη. Πριν από μερικά χρόνια η φράση «μαύρος πρόεδρος στις Η.Π.Α» ακουγόταν σαν ανέκδοτο. Κάποιοι, βεβαίως, στις Η.Π.Α και στον υπόλοιπο κόσμο θα ήθελαν το σχήμα να είναι πλήρες: «και μαύρος και αριστερός πρόεδρος». Πολύ καλό για να γίνει αλήθεια.

Με τα ευρωπαϊκά δεδομένα ο Ομπάμα είναι Σοσιαλδημοκράτης, άρα αριστερός για τις ΗΠΑ. Μην ξεχνάμε ότι οι πιο ακραίοι του Ρεπουμπλικανικού κόμματος τον αποκαλούν κρυπτοκομμουνιστή. Δεν είναι ούτε κρυπτοκομμουνιστής ούτε ριζοσπάστης ούτε αντίπαλος του καπιταλισμού. Ένας προοδευτικός φιλελεύθερος είναι, αλλά κι αυτό ακόμη, προκαλεί ανατριχίλες σε μερίδες του κατεστημένου των ΗΠΑ.

Πολλοί που πίστεψαν σ’ αυτόν τον κατηγορούν ότι δεν υλοποίησε όσα υποσχέθηκε. Εντάξει, δεν έκλεισε τη βάση του Γκουαντάναμο. Απέσυρε, όμως, τις αμερικανικές δυνάμεις από το Ιράκ.

Εντάξει, δεν εφάρμοσε πλήρως το ρηξικέλευθο σχέδιό του για την Υγεία και την Κοινωνική Ασφάλιση, προώθησε όμως  ένα πρόγραμμα που έδωσε κάλυψη σε 40 εκατομμύρια Αμερικανούς. Εντάξει, δεν έδωσε τη μάχη με τις αρπακτικές δυνάμεις του χρηματοπιστωτικού κεφαλαίου, είναι όμως ο μόνος πρόεδρος [μετά τον Ρούζβελτ] που μίλησε για την ανάγκη να ελεγχθούν οι υπερβολές του συστήματος, που επιτέθηκε [έστω ρητορικά] στο άντρο της Γουόλ Στριτ και «νομιμοποίησε», κατά κάποιο τρόπο, το διεκδικητικό πλαίσιο του κινήματος «είμαστε το 99%». Εντάξει, συνέχισε την ηγεμονική και ιμπεριαλιστική πολιτική της χώρας του [ασφαλώς με πιο ήπιο τρόπο], είναι όμως πρόεδρος των ΗΠΑ και όχι επικεφαλής των Σοβιέτ.

Ο αντίπαλός του είναι ένας πολιτικός που δημιούργησε τη μεγάλη περιουσία του «σπάζοντας» προβληματικές επιχειρήσεις, τις οποίες στη συνέχεια εξυγίαινε [απαλλάσσοντάς τες από τα περιττά βάρη, δηλαδή τους εργαζόμενους] και μετά τις πουλούσε στα κοράκια που καραδοκούσαν να τις αγοράσουν έναντι πινακίου φακής.
Είναι αυτός που δήλωσε ότι δεν τον ενδιαφέρει το 47% του αμερικανικού πληθυσμού γιατί αυτό συντηρείται με κρατικές παροχές πάσης φύσεως.
Είναι, τέλος, αυτός που αναρωτήθηκε γιατί δεν ανοίγουν τα παράθυρα στα αεροπλάνα όταν είναι στον αέρα για να δροσίζονται οι επιβάτες!

Αυτός ο απεχθής συνδυασμός κερδοσκοπίας, ωμότητας και περιορισμένης νοημοσύνης που εκφράζεται στο πρόσωπο του Ρόμνεϊ, μπορεί να νικήσει στις 6 Νοεμβρίου; Δυστυχώς, δεν πρέπει να αποκλειστεί αυτή η περίπτωση.

Άλλωστε, πριν από κάποια χρόνια πρόεδρος των ΗΠΑ ήταν ένας τύπος που υποστήριζε στα σοβαρά, ότι πριν λάβει τις αποφάσεις του συνομιλούσε με τον Ύψιστο και έπαιρνε γραμμή!

ΚΟΙΝΟΠΟΙΗΣΗ
Προηγούμενο άρθροΖήσαμε την τρέλα του δήθεν με δανεικά – Τώρα πληρώνουμε
Επόμενο άρθρο«Μη με γιορτάζετε με μαύρα ρούχα»
Ο Τάσος Παππάς γεννήθηκε στην Αθήνα το 1957. Είναι πτυχιούχος του Παντείου πανεπιστημίου και του «Δημοσιογραφικού Εργαστηρίου». Δημοσιογραφεί από το 1984. Είναι πολιτικός συντάκτης στην «Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία», αρχισυντάκτης στο δημοτικό σταθμό «Αθήνα 9,84» και αρθρογράφος στην επιθεώρηση «Διεθνής και Ευρωπαϊκή Πολιτική». Έχει συνεργαστεί επί σειρά ετών με τα περιοδικά «Αντί» και «Διαβάζω». Έχει γράψει τα βιβλία:«Η χίμαιρα της μεγάλης Αριστεράς» [Δελφίνι 1993], «Ελλάδα-Τουρκία μια προαιώνια διαμάχη» [Ελληνικά Γράμματα 1998], «Ορθόδοξος Καισαροπαπισμός» [Κάκτος 2001], «17 Νοέμβρη: από το μύθο στην πραγματικότητα» [Ελληνικά Γράμματα 2002], «Το ΠΑΣΟΚ του μέλλοντός τους» [Πόλις 2004],«Ποιά Αριστερά, Ποιά Δεξιά» [Πόλις 2006], «Αμήχανη Αριστερά και οικονομική κρίση» [Πόλις 2010]. Από το Νοέμβριο του 2012 είναι στην "Εφημερίδα των Συντακτών".

12 ΣΧΟΛΙΑ

  1. Κύριε Παπά, καταλαβαίνω τις ανησυχίες σας, αφού ζείτε σε μία χώρα την οποία διακατέχει απ’ άκρου σε άκρη η μελαγχολία, η απογοήτευση και η απαισιοδοξία. Θα σας λυπήσω βέβαια, αφενός γιατί πιστεύω πως ό,τι γίνεται στη χώρα, ακόμα και οι υπερβολές της τρόικας, θα μεταβάλλουν την Ελλάδα σε μια σύγχρονη χώρα αντάξια των προγόνων της και όχι των σύγχρονων. Όσο για τον Ομπάμα, να είστε σίγουρος πως θα εκλεγεί ξανά με περισσότερες από τέσσερις μονάδες διαφορά.

  2. «Ο αριστερός Ομπάμα θα χάσει απ’ τον πάμπλουτο δεξιό Ρόμνεϊ;»
    Με τη βοήθεια και στήριξη των ΜΜΕ και ειδικά με τη βοήθεια και στήριξη των ΜΜΕ που θεωρούνται φιλοπροοδευτικά, όλα γίνονται.

  3. Οι αμερικανοι πολιτες δεν ειναι προοδευτικοι. Ειναι σοφοι συντηρητικοι. Δεν τους νοιαζει εαν πανε στη κλιμακα απο το 100 στο 95. Και στα επομενα 10 χρονια στο 90. Οι Ελληνες ησαν προοδευτικοι. Δεν εκτιμουσαν οτι ησαν 24οι στο κοσμο. Κι επεσαν απο το 100 στο 65 και θα πανε στο 55 ολοι . Για να μη παθουν οι αμερικανοι τετοια καταρρευση, δεχονται τους συντηρητικους πατριωτες ρεπουμπλικάνους. Επισης οι αμερικανοί κοιτανε μπροστα και φαινεται οτι δινουν αφεση αμαρτιων στην αχαλινωτη χρηματοπιστωτικη βιομηχανια της Wall Street και τις ευθυνες των ρεπουμπλικανών την προηγουμενη 8τια. Οι αμερικανοι δε θελουν να δουλευουν «για τους φτωχους» διοτι οι μισοι απο αυτους ειναι «ανευθυνοι ψευτο-φτωχοί» και οι υπόλοιποι φροντιζονται καπως απο τον προτεσταντικο εθελοντισμο (χρειαζεται βεβαια και μεγαλυτερη κρατ.προνοια). Παντως, ο Ομπαμα μαλλον θα κερδισει διοτι θα παρει πολιτειες κλειδια παρα την ισοψηφια σε ψηφους. Η σοσιαλδημοκρατια οδηγει σε δομικα αδιεξοδα, ιδιως μαλιστα ενοψει Κινας και BRICS. Οι λαοι το εχουν καταλαβει και δεχονται τη λιτοτητα (η Ελλαδα ειναι «αλλη περιπτωση» γιαυτο εθν.δεξια – ευρωπαικο κεντρο- αριστερα θα παιρνουν 30-30-30 και θα υπαρχει βαθεια τριχοτομηση)

  4. Οι ομογενείς μας στην Αμερική αλλά και οι περισσότεροι Έλληνες, εκ παραδόσεως υποστηρίζουν τους δημοκρατικούς. Έχω μια απορία που διαρκεί πολλές δεκαετίες. Πόσο ωφέλησαν την Ελλάδα οι δημοκρατικοί πρόεδροι και πόσο την έβλαψαν οι ρεπουμπλικάνοι; Και εννοώ τα δικά μας εθνικά συμφέροντα και όχι τις προοδευτικές ιδεοληψίες και την «αριστερή» ρητορική.
    Η ερώτηση είναι καλοπροαίρετη και περιμένω από σας, κ. Παππά που πολλές φορές μπαίνετε στο κόπο και απαντάτε στα σχόλια των αναγνωστών, μια απάντηση που να εξηγεί λογικά το φαινόμενο.
    Η κυριότερη ένσταση μου αφορά τη Θητεία Κλίντον, αλλά και της κυρίας Κλίντον.

  5. Δεν ξέρω εάν ο κύριος Ρόμνευ κουβαλά πάνω του όλα τα κακά της μοίρας, όπως φαίνεται να πιστεύει ο δημοσιογράφος, ξέρω όμως πως μετά το πέρασμα του τυφώνα Sandy από τη Νέα Υόρκη, έσπευσε να δώσει ΣΥΓΧΑΡΗΤΗΡΙΑ στο Πρόεδρο Ομπάμα. Το ίδιο έκανε και ο Ρεπουμπλικανός κυβερνήτης της Μασαχουσέτης(αν δεν κάνω λάθος).

    Αυτά, μπας και καταλάβουμε ποτέ, για ποιόν λόγο η Αμερική(ΗΠΑ) έγινε αυτό που έγινε(παγκόσμια υπερδύναμη)και η Ελλάδα, κατήντησε αυτό που κατήντησε(παγκόσμιος επαίτης).

    Σε επίπεδο ανθρώπινων σχέσεων και νοοτροπίας, είμαστε για κλάματα. Και εισπράττουμε ακριβώς αυτό που μάς αξίζει.

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here