Οι αρχηγοί κουβεντιάζουν και μετά αδιέξοδο

2
28

Από το πρωί οι πολιτικοί αρχηγοί – πλην Αλέκας Παπαρήγα- περνούν διαδοχικά την πόρτα του πρωθυπουργικού γραφείου. Θα μπορούσε να ήταν άλλος ένας γύρος ρουτίνας τέτοιων συναντήσεων. Πλην ελαχίστων εξαιρέσεων (περίοδος 1989-1990), στο παρελθόν όλες αυτές οι συναντήσεις ήταν ανούσιες. Πιθανότατα έτσι θα είναι και οι σημερινές. Αν και δεν θα έπρεπε.

Δεν μου αρέσουν οι μεγάλες κουβέντες και οι κινδυνολογίες (δεν είμαστε μπροστά σε πόλεμο και καταστροφή σαν κι αυτή του 1922, όπως είπε ένας παλιός οικονομολόγος και τραπεζίτης), αλλά η στιγμή είναι οριακή. Και όσοι παίρνουν μέρος σε τέτοιες συναντήσεις το γνωρίζουν, έστω κι αν έχουν διαφορετικές ερμηνείες για το πώς οδηγηθήκαμε εδώ, αλλά και για το πώς πρέπει να βγούμε.

Γι’ αυτό δεν θα έπρεπε να προσέρχονται με δεδομένες και παγιωμένες σε όλα απόψεις και προτάσεις. Και, όμως, όλοι γνωρίζουμε με σχετική ακρίβεια ότι ο Σαμαράς θα πει πως «δεν συναινεί στη λάθος πολιτική», ότι ο Τσίπρας θα ζητήσει να φύγει η κυβέρνηση και η λύση είναι σε μια «συμμαχία της ευρείας Aριστεράς», ότι ο Καρατζαφέρης θα πει κάτι εφετζίδικο για τη «σωτηρία της πατρίδας» κλπ.

Άρα, το αποτέλεσμα των γνωρίζουμε εκ των προτέρων. Καμία συναίνεση δεν θα επιτευχθεί σε τίποτα και ο πρωθυπουργός απλώς θα επαναλάβει τη διαβεβαίωση ότι είναι «αποφασισμένος να κάνει ό,τι επιβάλλεται για να μη χρεοκοπήσουμε«. Και μετά;

Μετά θα επανέλθουμε στα ίδια. Μέχρι να πάρουμε την πέμπτη δόση, να ψηφίσουν το νέο Μεσοπρόθεσμο πρόγραμμα, να δούμε ποιοί κυβερνητικοί βουλευτές θα «ανταρτέψουν» (μάλλον κανείς), πόσοι νέοι φόροι θα μπουν, ποιοί δημόσιοι υπάλληλοι θα απολυθούν και πάει λέγοντας. Η κυβέρνηση θα βολοδέρνει περιμένοντας να πάρει καμία ανάσα το καλοκαίρι (άντε να έχει γίνει στο μεταξύ κάποιος ανασχηματισμός) και η αντιπολίτευση θα λαχταρά να περάσει με μισή μονάδα μπροστά σε κάποια δημοσκόπηση. Και μετά;

Μετά θα περιμένουμε όλοι μαζί το φθινόπωρο, να δούμε πού θα έχει φτάσει ο αριθμός των ανέργων και αν θα βρεθούν κάποιες χιλιάδες να κατακλύσουν τις πλατείες της Αθήνας, όπως γίνεται αυτές τις μέρες στην Ισπανία.

Βλέποντας και κάνοντας, δηλαδή. Με την εμπιστοσύνη στο πολιτικό σύστημα να φτάνει στο ναδίρ. Και με τους Έλληνες ανασφαλείς, απογοητευμένους και μπερδεμένους να δηλώνουν στις δημοσκοπήσεις ότι η Μέρκελ μας βάζει το μαχαίρι στο λαιμό, ότι το Μνημόνιο απέτυχε, ότι τα βλέπουν όλα μαύρα, αλλά και ότι πρέπει να μείνουμε αμετακίνητοι μέσα στο ευρώ, γιατί η δραχμούλα θα μας φέρει την καταστροφή. Σωστά; Σωστά. Στις διαπιστώσεις σκίζουμε. Κι εμείς οι αναλυτές, αλλά και οι πολιτικοί, που θέλουν να μας πάρουν τη δουλειά, κάνοντας κι αυτοί αναλύσεις και διαπιστώσεις.

Βλέποντας και κάνοντας, λοιπόν. Τι βλέπουμε; Ότι η χώρα πρέπει να προχωρήσει χωρίς αυτοπεποίθηση των πολιτών της, την οποία δεν μπορούν να προσφέρουν οι ηγέτες της. Το έλλειμμα εμπιστοσύνης είναι πενταπλάσιο του ελλείμματος του προϋπολογισμού. Κι αν το δεύτερο θεραπεύεται με φόρους και περικοπές δαπανών, το πρώτο δεν θεραπεύεται έτσι όπως βαδίζουμε σήμερα.

Όσοι δεν εμπιστεύονται την κυβέρνηση (ή την αντιπολίτευση) για να μας βγάλουν από το αδιέξοδο μπορεί να μη θέλουν και εκλογές, γιατί-λένε- θα βγάλουν «μια από τα ίδια». Όσοι θέλουν άλλη κυβέρνηση δεν ξέρουν ποια ούτε πώς θα φτιαχτεί. Όσοι θέλγονται από κυβερνήσεις τεχνοκρατών δεν μπορούν να φαντασθούν το μπάχαλο που θα επικρατήσει την επομένη. Ακόμη κι όσοι πιστεύουν ότι «στις Δημοκρατίες δεν υπάρχουν αδιέξοδα», δεν πιστεύουν ότι οι εκλογές θα δώσουν λύση.

Λοιπόν; Είναι η πρώτη φορά από την Μεταπολίτευση του 1974 που έχουμε μπροστά μας το απόλυτο αδιέξοδο; Έτσι φαίνεται. Αλλά δεν πρέπει και να επιβεβαιωθεί. Αυτοί που κουβέντιασαν σήμερα στο μέγαρο Μαξίμου, με πρώτον τον πρωθυπουργό-και όσοι άλλοι έχουν λόγο και ευθύνη- δεν έχουν το δικαίωμα να το αφήσουν να επιβεβαιωθεί. Όσο υπάρχουν ακόμη περιθώρια. Γιατί μετά θα είναι πολύ αργά.

2 ΣΧΟΛΙΑ

  1. Αγαπητέ κ. Καρελιά

    Η πολιτική κατάντια συνοψίζεται σε μιά λέξη σας ΄΄κουβέντιασαν΄΄. Κουβέντα να γίνεται θα προσθέσω εγώ.

    Επίσης όπως γνωρίζετε ΄΄στην δημοκρατία δεν υπάρχουν αδιέξοδα΄΄ αυτό δεν ακούμε κάθε φορά?

    Επομένως δεν χρειάζεται να ανησυχείτε διότι το πολιτικό σύστημα μπορεί να κουβεντιάζει ακάθεκτο χωρίς να φοβάται τα αδιέξοδα….

    Περαστικά μας…

  2. Ειμαστε θυμωμενοι και εξοργισμενοι με την συμπεριφορα των πολιτικων μας και κυριως με τους αχηγους των κομματων. Ολοι με πολιτικαντικες και κομματικης σκοπιμοτητας δηλωσεις και πραξεις βουλιαζουν το καραβι και εχουν γινει μισητα προσωπα. Οι πολιτικες τους δηλωσεις, θεσεις, ενεργειες και διαφωνιες ταιριαζουν στη λαικη ρηση: Ο κοσμος χανεται και αυτοι…χτενιζονται. Η Αληθεια για αυτους εχει τα ιδια υλικα με το Ψεμα . Κραυγη αγωνιας να αλλαξουν πορεια. Δεν μας ενδιαφερει σημερα η μετατοπιση ευθυνων,μας ενδιαφερει να μην πνιγουμε. Ο κοσμος απαιτει αμεση συνεργασια,πολλη δουλεια και να μιλανε οταν εχουν κατι εθνικα ωφελιμο να πουν.

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here