Ας φανεί στο χειροκρότημα…

4
26

Με «μια ακόμη ευκαιρία στην κυβέρνηση», ο Γιάννης Βούρος έβαλε τέλος στα σενάρια περί παραίτησής του από την κοινοβουλευτική ομάδα του ΠΑΣΟΚ. Στην ανακοίνωση που εξέδωσε δήλωσε ότι θα υπερψηφίσει την τροπολογία για το ειδικό τέλος στα ακίνητα κατά την συνεδρίαση της Ολομέλειας, όπως και έκανε τελικά. Ο δημοφιλής ηθοποιός, ανέφερε συγκεκριμένα: «Ψηφίζω με καθαρό αίσθημα ευθύνης απέναντι στην πατρίδα μου. Δίνω μια ακόμα ευκαιρία στην κυβέρνηση να υλοποιήσει επιτέλους τις υποχρεώσεις που ανέλαβε αξιοποιώντας τις μέχρι τώρα ψήφους εμπιστοσύνης που της έχω προσφέρει. Ελπίζω από εδώ και πέρα η κυβέρνηση να λειτουργήσει με το ίδιο αίσθημα ευθύνης απέναντι στο λαό, σε εμένα και την ψήφο μου».

Είναι περισσότερο θλιβερό, για περιπτώσεις εκλεγμένων όπως οι ηθοποιοί, να φωτίζεται ξεκάθαρα το πόσο κατώτεροι των προσδοκιών είναι πολιτικά. Προφανώς, η ένσταση δεν έγκειται στην ιδιότητα αυτή καθ’ αυτή. Χαρακτηριστικό γνώρισμα της Δημοκρατίας από λειτουργίας της στην αρχαία Αθήνα, είναι η δραστηριοποίηση στον πολιτικό στίβο πληθώρας επαγγελματιών. Είναι, εξάλλου, απαραίτητη η αντιπροσώπευση κλάδων, θέσεων σε ένα όσο γίνεται ευρύτερο φάσμα της κοινωνίας. Ένα μεγάλο ΟΜΩΣ κάνει την εμφάνισή του στο προσκήνιο, κουβαλώντας πάνω του προσωπεία και συμπεριφορές.

Αναρωτιέμαι και ενίσταμαι: δεν θα ήταν περισσότερο τίμιο – έως και διακριτικό- να αποκωδικοποιηθεί η πολιτική δράση ενός π.χ. ηθοποιού – βουλευτή από σειρά προτάσεων για τομές – βελτιώσεις στα πολιτιστικά πράγματα του τόπου; Επιπλέον, δεν νομίζω να ζήτησε κανείς από τον Γιάννη Βούρο «να δώσει μια ακόμη ευκαιρία στην κυβέρνηση». Κάθε άλλο – πιθανότατα μέρος ψηφοφόρων του να θέλει να τον παρακινήσει για το αντίθετο. Εν ολίγοις, ο πολίτης δεν ζητά απαραίτητα από τον γιατρό να περιθάλψει, από τον αρχιτέκτονα να σχεδιάσει, άρα ούτε από τον ηθοποιό να ενσαρκώσει ακόμα έναν ρόλο, απλά και μόνο επειδή το κάνει καλά. Ο κόσμος θέλει να βιώσει την αλληλεπίδραση της κοινωνίας μέσα στη Bουλή, πάνω στα έδρανά της, κάτι που μόνιμα του στερείται.

Θα επαναλάβω ότι η διαμαρτυρία δεν εξαντλείται στην ιδιότητα ενός –κατά τ’ άλλα- εξαιρετικού επαγγελματία, απλά αποτελεί την αφορμή. Είμαι, μάλιστα, της άποψης ότι αν έπρεπε, λόγου χάρη, να επιλεγούν δυο κλάδοι από τους οποίους (και μόνο) θα προέκυπταν αιρετοί, αυτοί θα έπρεπε να ήταν του Πολιτισμού και της Παιδείας.

Η παρατήρηση, όμως, της εμπλοκής προσωπικοτήτων από το θέατρο στην πολιτική τα τελευταία χρόνια, «μαρτυρά» σε ένα βαθμό ότι όσο το σύστημα δεν είναι καλλιτεχνικά «φιλόξενο», τόσο και οι εκλεγμένοι είναι πολιτικά ανέτοιμοι. Φυσικά, αυτό ισχύει στις περισσότερες -όχι σε όλες- των περιπτώσεων.

Άλλο χαρακτηριστικό παράδειγμα αναποτελεσματικότητας αποτελεί η περίπτωση του Κώστα Καρρά, ο οποίος εξελέγη παλαιότερα με τη ΝΔ, «ακούστηκε» ελάχιστα στο Κοινοβούλιο, και εν συνεχεία αποσύρθηκε αηδιασμένος: «Το θέατρο το άφησα και έπαθα κατάθλιψη. Ήταν άσχημη περίοδος, αλλά πέρασε. Την πολιτική την παράτησα. Το θέατρο είναι πολιτική και η πολιτική είναι θέατρο. Ούτε από έξω από το υπουργείο δεν περνάω πια. Οι πολιτικοί χρειάζονται βρεγμένη σανίδα». Εξερχόμενος της πολιτικής λοιπόν, εκπροσώπησε επαρκέστερα τον μέσο πολίτη, ψηφοφόρο του και μη. Αυτό, ίσως, κάτι σημαίνει…

Κάθε θεατρική παράσταση έχει αρχή, μέση, τέλος. Κάθε πολιτική διαδρομή, επίσης. Στο τέλος της παράστασης, η ιδανική εικόνα της γεμάτης πλατείας (θεάτρου) είναι χαμογελαστοί όρθιοι άνθρωποι που χειροκροτούν δυνατά. Στο τέλος –ή και τη μέση- μιας πολιτικής διαδρομής, η σημερινή εικόνα της γεμάτης πλατείας (Συντάγματος) είναι αγανακτισμένοι, προδομένοι άνθρωποι, που κραυγάζουν επικριτικά συνθήματα. Και, πραγματικά όχι, αυτή δεν είναι η ιδανική εικόνα, αλλά η σημερινή εθνικής ντροπής που «ξεχύθηκε» από τα παράθυρα της Βουλής, της καθημερινής δηλαδή κοινωνικής «σκηνής»…

Σε μια εποχή πολιτικής δυσπιστίας, δυσανεξίας και απαξίωσης, οι εντός Κοινοβουλίου παραστάσεις μάλλον περιττεύουν. Ας φανεί στο χειροκρότημα…

Follow on twitter: @VagLiak

4 ΣΧΟΛΙΑ

  1. Ήξεις αφήξεις ουκ εν τω πολέμω θνήξεις… Τί ακριβώς λέτε εδώ. Είναι ο Βούρος το «πρόβλημα» ή όχι ; Οι ηθοποιοί ή όχι ; Και γιατί αν ο Βούρος είναι το πρόβλημα (ως πρόσωπο) γιατί ασχολούμαστε με το επάγγελμά του ; Αν είναι το επάγγελμά του γιατί δεν το λέτε καθαρά . Τί λέτε τέλος πάντων , χωρίς να λέτε τίποτα ;

  2. Κάποτε θεωρούσα τους καλλιτέχνες που έχουν αποδείξει την καλλιτεχνική τους αξία ως άτομα ταλαντούχα, μορφωμένα και με ενόραση!Βλέποντας τους στην πολιτική (π.χ Ζούνη, Βούρο, κτλ)έχω αναθεωρήσει την άποψη μου και τους θεωρώ πλέον όλους ως «Διασκεδαστές» του λαού και τίποτα παραπάνω.Έτσι άλλωστε ήταν πάντα και στην αρχαία Ελλάδα!!!!

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here