Ψψψτ! Άσε τη Siemens, ο «Κυνόδοντας» πάει για Όσκαρ

0
22

Ο «Κυνόδοντας» του Γιώργου Λάνθιμου, μια μικρή, παράξενη, ανεξάρτητη, και σκληρή ελληνική ταινία διεκδικεί από το απόγευμα της Τρίτης 25 Ιανουαρίου το μεγαλύτερο, λαμπρότερο και ισχυρότερο κινηματογραφικό βραβείο του πλανήτη: Tο βραβείο Όσκαρ.

Να λοιπόν ένας εξαίσιος τρόπος να ξεφύγουμε για λίγο- κι ίσως για πάντα- από την φρίκη της Siemens και των σκανδάλων, των χρεών, των μαύρων οπών και της πολιτικής κοροϊδίας.

Ταινία αλληγορική, ο «Κυνόδοντας» αναλύει με ψυχρό, χειρουργικό τρόπο τους μηχανισμούς χειραγώγησης των πιο αθώων τμημάτων του πληθυσμού και ανατέμνει την οικογένεια βγάζοντας στο φως όλα τα εγγενή καρκινώματα που την κατασπαράζουν και την αποσυνθέτουν.

Η ιστορία στρέφεται γύρω από έναv πατέρα και μια μάνα που καταπιέζουν φριχτά τα τρία τους παιδιά. Αλλάζοντας τις έννοιες των λέξεων, οι δυο γονείς κρατούν μακριά τα παιδιά τους από τις εξελίξεις του πολιτισμού και τους κινδύνους του ερωτισμού. Στον κλειστό και ασφυκτικά πλαστό κόσμο τους, η λέξη «τηλέφωνο» αντιστοιχεί με την έννοια «αλατιέρα», ενώ το γυναικείο αιδοίο εξαφανίζεται και η αργκό λέξη «μ…νι» δεν δηλώνει παρά μια απλή λάμπα.

Ο «Κυνόδοντας» άρχισε την καριέρα του αθόρυβα, υπομένοντας αρκετές λοιδορίες πριν καλά καλά ολοκληρωθεί. Πήγε στις Κάννες τον Μάιο του 2009 και –εξίσου αθόρυβα- πήρε το πρώτο βραβείο του παράλληλου τμήματος «Ένα Κάποιο Βλέμμα» στο οποίο συμμετείχε. Η συνέχειά του ήταν πολύ πιο θορυβώδης: Δεκάδες διεθνή φεστιβάλ και βραβεία, διθυραμβικά άρθρα, διανομή στις αίθουσες όλου του κόσμου.

Υπάρχει λοιπόν ελπίδα για την Ελλάδα του ΔΝΤ; Υπάρχουν ακόμη παράθυρα φωτός μέσα στην σκοτεινά της κρίσης; Υπάρχει διέξοδος πολιτισμού και κινηματογράφου;

Απαντώ απλά και άμεσα: Nαι- πάντα υπήρχαν όλα αυτά. Απλώς δεν τα έβλεπαν όλοι. Δεν τα έβλεπαν εκείνοι που λάτρεψαν τις «μεγάλες πίστες» και αποθέωσαν τους ασήμαντους και κακόφωνους αστέρες τους, εκείνοι που εξύμνησαν την καλλιτεχνική παρακμή, εκείνοι που μας βομβάρδισαν με μεγατόνους φτήνιας αναδεικνύοντας σε κέντρα πολιτισμού τα σκυλάδικα.

Ας μην κρυβόμαστε πίσω από το δάκτυλό μας. Τα τελευταία είκοσι χρόνια, η μόνη άξια λόγου πολιτιστική είδηση, το μόνο πανελλήνιο πολιτιστικό συμβάν ήταν ένα: Tα σκυλάδικα. Μην απατάσθε εξάλλου- οι «μεγάλες πίστες» της Πειραιώς και της Ιεράς Οδού, σκυλάδικα είναι.

Και παράλληλα με όλα αυτά- ή μάλλον δίπλα και πίσω από όλα αυτά- έβραζε το ξεπέταγμα του «Κυνόδοντα» και όλων των άλλων δημιουργών του Νέου Ελληνικού Ρεύματος που, εδώ και δύο χρόνια, ξαναβάζει την Ελλάδα στον παγκόσμιο κινηματογραφικό χάρτη.

Ο Πάνος Κούτρας με την σπαρακτική «Στρέλλα» του, ο Φίλιππος Τσίτος με την σαρκαστική «Ακαδημία Πλάτωνος», η Αθηνά Τσαγκάρη με το «Atttenberg» και το βραβείο της στη Βενετία, ο Αλέξης Αλεξίου με την «Ιστορία 52», ο Σύλλας Τζουμέρκας με την μοντέρνα «Χώρα Προέλευσης», ο Αργύρης Παπαδημητρόπουλος που ανοίγει επίσημα το φεστιβάλ του Ρότερνταμ (πρώτη φορά τέτοια τιμή σε ελληνική ταινία), ο Κωνσταντίνος Γιάνναρης και ο Μπουγιάρ Αλιμάνι που μας αντιπροσωπεύουν στο Βερολίνο κι ακόμη ο Άγγελος Φραντζής, ο Βαρδής Μαρινάκης, ο Ντένης Ηλιάδης, ο Γιώργος Ζώης και πολλοί ακόμη.

Δεν είναι ένας λοιπόν ο «Κυνόδοντας» του ελληνικού σινεμά, αλλά δεκάδες. Κι ο καθένας από αυτούς είναι και ένας υπέροχος λόγος για να ακουστεί η Ελλάδα, με θετικό τρόπο, σε κάποιο διεθνές έντυπο.

Δίπλα στα άρθρα για την Siemens, τις ρεμούλες, τα χρέη, τα σκάνδαλα και τα βατοπέδια υπάρχει, τους τελευταίους μήνες, κι ένα άρθρο για την μόδα του Νέου Ελληνικού Ρεύματος.

Είναι η πρώτη φορά μετά την «χρυσή» (αλλά και μισή, λόγω χούντας) δεκαετίας του ’60, που το ελληνικό σινεμά ξαναβγαίνει από τα σύνορα. Είναι η πρώτη φορά, μετά την μόδα που δημιούργησε ο Κακογιάννης, ο Ντασέν, η Μελίνα, ο Καζαντζάκης, ο Ζορμπάς, ο Χατζιδάκις, ο Θεοδωράκης, το «Ποτέ την Κυριακή» και τα «Κόκκινα Φανάρια», που ένα εγχώριο κινηματογραφικό ρεύμα αποτελεί αυτούσια διεθνή είδηση. Είναι η πρώτη φορά που κάποιος άλλος, εκτός του Θόδωρου Αγγελόπουλου, σοβαρός δημιουργός διεκδικεί και κερδίζει φεστιβαλικά βραβεία.

Αυτά τα παιδιά, αυτοί οι «Κυνόδοντες» του ελληνικού σινεμά είναι η ελπίδα μας. Ακούστε, λοιπόν, με προσοχή αυτά που έχουν να μας πουν. Πολλές φορές είναι δύσκολα και σοκαριστικά, όμως δύσκολα και σοκαριστικά είναι και όλα όσα ζούμε τον τελευταίο καιρό.

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here