To «αστεροσχολείο» θα ζήσει κυρία Άννα

7
20

Στις 19 Ιανουαρίου και στη “νεογέννητη” aixmi έγραφα για τη θαυμαστή προσπάθεια μιας χούφτας ανθρώπων να φτιάξουν ένα σχολείο διαφορετικό από τα άλλα, στην Υπάτη. “ Αστεροσχολείο,” το είπανε, αφού ο στόχος ήταν να ζωντανέψει το παλιό, εγκαταλελειμμένο κτίριο του σχολείου, μετατρέποντας το σ΄ένα ολοκληρωμένο κέντρο παρατήρησης και μελέτης των αστεριών.

Δυο εκπαιδευτικοί, ο Γ. Σφήκας και η σύζυγος του Κ. Τζιώτζη, εμπνεύστηκαν την ιδέα και λίγο πριν πάρουν σύνταξη αποφάσισαν να την υλοποιήσουν. Ξεκίνησαν, με δυο-τρια φτωχά όργανα παρατήρησης των ουράνιων θαυμάτων . Είχαν, όμως, την ελπίδα ότι κάτι θα γίνει και θα ολοκληρώσουν το όνειρο ζωής που είχαν. Και κατάφεραν όχι μόνο να προσελκύσουν τη βοήθεια κι άλλων εκπαιδευτικών και επιστημόνων , αλλά και ενός ηλικιωμένου ζευγαριού με το όνομα Κακογιάννη, που καταγόταν απ΄την περιοχή, αλλά ζούσε στην Αθήνα. Ενενήντα έξι ετών η γυναίκα, 100 ο άνδρας. Αυτοί έγιναν η ψυχή του εγχειρήματος, αφού διέθεσαν 260.000 ευρώ, για να αγοραστούν όργανα και να μεταμορφωθεί το σχολείο σε κέντρο παρατήρησης των άστρων.

Ετσι, το σχολείο, μεταμορφώθηκε σε κέντρο έλξης μαθητών από άλλες περιοχές, φοιτητών που ήθελαν να κάνουν ειδικές εργασίες, αλλά και απλών επισκεπτών που ήθελαν να δουν από κοντά την προσπάθεια που ξεκίνησαν δυο εκπαιδευτικοί, οι οποίοι δεν υποτάχθηκαν στα κελεύσματα της μιζέριας και της απαισιοδοξίας της εποχής.

Δημιουργήθηκε, λοιπόν, 20 χιλιόμετρα έξω από τη Λαμία, ένα συγκρότημα που περιλαμβάνει πλανητάριο, συνεδριακό κέντρο με αμφιθέατρο 70 θέσεων και, μάλιστα, υπάρχει ένα προβολικό σύστημα παρατήρησης και έρευνας των ουρανίων σωμάτων απ΄τα καλύτερα στον κόσμο.

Ως φόρο τιμής στο ζεύγος των ηλικιωμένων που προσέφερε την οικονομική βοήθεια για να πραγματοποιηθεί αυτό το “θαύμα” σε τέτοιες δύσκολες εποχές, δόθηκε στο σχολείο το επίθετό τους . Κι έτσι πια το “αστεροσχολείο” ονομάζεται Κακογιάννειο.

Στο κείμενο που παρουσίαζε αυτή την προσπάθεια στην aixmi , μπήκε η προτροπή προς την υπουργό Παιδείας : “ Κυρία Αννα, βοήθα το “αστεροσχολείο”.

Δύο μήνες και κάτι πέρασαν από εκείνο το δημοσίευμα και σήμερα ο εκπαιδευτικός Γ. Σφήκας μας έστειλε, την απόφαση της υπουργού Παιδείας, για την ίδρυση Τμήματος “Εργαστηριακού Κέντρου Φυσικών Επιστημών (ΕΚΦΕ)” της δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης Φθιώτιδας με έδρα την Υπάτη Φθιώτιδας και την επωνυμία “ Κακογιάννειο Αστεροσχολείο Υπάτης”. Στόχος του είναι η εκπαίδευση και ευαισθητοποίηση των μαθητών στην επιστήμη της Αστρονομίας”.

Ο ίδιος εκπαιδευτικός, συγκινημένος γράφει: “Σας στέλνουμε την απόφαση της κ. υπουργού, για την ίδρυση Τμήματος ΕΚΦΕ με έδρα την Υπάτη.

Αυτό ήταν πολύ μεγάλη επιτυχία, γιατί έτσι εξασφαλίζεται η συνέχεια της λειτουργίας του Αστεροσχολείου και μετά τη δική μας συνταξιοδότηση. Είμαστε ευχαριστημένοι από την ανταπόκριση του κόσμου και τις επισκέψεις σχολικών μονάδων και άλλων φορέων. Ενδεικτικά μόνο να σας πούμε ότι, από τον Ιανουάριο μέχρι σήμερα μας επισκέφθηκαν 20 σχολεία, με 1117 μαθητές και 82 εκπαιδευτικούς”.

Υ.Γ. Ίσως η μεγαλύτερη ικανοποίηση για έναν δημοσιογράφο, είναι όταν παρακινεί την “εξουσία” να δείξει ευαισθησία, και αυτό επιτυγχάνεται. Αυτή η ιστορία μπορεί να φαντάζει “μικρή”, δείχνει όμως ένα άλλο μεγάλο “μέγεθος”: Την εμβέλεια που μπορεί να έχει μια “φωνή” στο διαδίκτυο, η οποία μπορεί “να μη φιλοδοξεί να αλλάξει την τροχιά των πλανητών”, που λέει και ο Χρήστος Παναγιωτόπουλος, αλλά έχει τη δύναμη να βάλει ένα λιθαράκι για την υλοποίηση των ονείρων κάποιων ανθρώπων. Και στις μέρες μας δεν είναι λίγο…..

7 ΣΧΟΛΙΑ

  1. ΑΥΤΟ ΤΟ ΠΑΡΑΔΕΙΓΜΑ, ΙΣΩΣ ΜΑΣ ΔΩΣΕΙ ΤΗ ΛΥΣΗ. ΜΗΝ ΤΑ ΠΕΡΙΜΕΝΟΥΜΕ ΟΛΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΟΛΙΤΕΙΑ! ΜΕ ΤΗΝ ΙΔΙΩΤΙΚΗ ΠΡΟΣΦΟΡΑ-ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ, ΤΗ ΒΟΗΘΕΙΑ ΤΗΣ ΔΗΜΟΤΙΚΗΣ ΑΡΧΗΣ, ΑΝΘΡΩΠΩΝ ΠΟΥ ΓΝΩΡΙΖΟΥΝ, ΠΟΥ ΕΧΟΥΝ ΜΕΡΑΚΙ ΜΕ ΤΟ ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΟ, ΚΑΙ ΣΑΣ ΤΟΥΣ ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΥΣ ΜΕ ΤΗΝ ΘΕΤΙΚΗ ΠΛΕΥΡΑ ΤΗΣ ΠΕΝΑΣ ΣΑΣ….. ΚΑΙ ΟΛΑ ΜΠΟΡΟΥΝ ΝΑ ΑΛΛΑΞΟΥΝ!
    ΜΕ ΤΙΜΗ Γ.Σ.

  2. Πραγματικά η ενέργειά σας κ Σφήκα και κα Τζιώλη σχηματίζει την Αλλαγή που χρειαζόμαστε.
    Νομίζω πώς ξεφουσκώνει τα υπερφουσκωμένα εγώ των κρατούντων που τους δημιουργούν την εντύπωση πώς μόνο αυτοί Είναι, και συνάμα τους απαγκιστρώνει από την αντιδημιουργική στάση που τους βάζει η συνηθισμένη επιθετικότητά μας. Και παν απ’ όλα το πνεύμα των παιδιών που το επισκέπτονται απλώνει μέσα τους όπως το ζυμάρι πάνω στον πάγκο. Νομίζω πως το κοίταγμα του ΣΥΜΠΑΝΤΟΣ μέσα από το έργο σας τα μεστώνει.
    Συγχαρητήρια!

  3. Κάποιος Μαρία μου, που ήταν κάποτε στην ομάδα «ΑΛΕΧΑΝΔΡΑΣ»,αναρχικός δήθεν αλλά δεξιότατος με πολλά εκατομμύρια και που τότε ήταν εναντίον της δικτατορίας αποκαλούσε ως «κεντρώους συνοδοιπόρους» κάποιους άλλους που δεν είχαν μεγαλοαστικές μαμάδες αλλά ούτε και πολλά χρήματα στις τσέπες τους όπως αυτός.
    Μέτα, αυτός ο κάποιος έγινε ο εξ’απορρήτων της Ντόρας και τώρα το «παίζει» μεγαλοδημοσιοκάφρος.Αναρχικοί μιας μικτής κάστας ανθρώπων -όπως και η οικονομία μας- που αν και αναρχικοί οι μισοί ήταν αριστεριστές και οι άλλοι μισοί δεξιώτατοι του (τέως) Βασιλέως με υποστήριξη τα συμφέροντα των οικογενειών τους και με την κάλυψη της ίδιας πολιτικής Elite. Τέτοιοι υπάρχουν πολλοί και ακριβώς επειδή έχουμε τέτοιους «επαγγελματίες» δεν έχει ξεσηκωθεί ακόμα ο λαός ενώ θα έπρεπε όπως έκανε σε άλλες αλησμόνητες εποχές με τα «ΤΕΡΑΤΑ της τότε δημοσιογραφίας» που δεν είχαν ούτε internet ούτε κανάλια τηλεοπτικά ή ραδιοφωνικά αλλά είχαν πίστη στο δημοσιογραφικό λειτούργημα,οξύ πνεύμα,μόρφωση και πένα.
    Το σύστημα δηλαδή που θέλει μια κυβέρνηση με την στήριξη της δημοσιογραφικής οικογένειας είναι ένα σύστημα που θα αποτύχει εκ των πραγμάτων τελικά διότι θα έρθει σε σημείο οριακό και θα συγκρουστεί το ίδιο με τον εαυτό του.
    Θα με ρωτήσεις ίσως, γιατί γράφω εκτός θέματος κάποιες σκέψεις μου αλλά η απάντηση είναι τόσο απλή όσο δνε φαντάζεσαι.
    Όλα, μα όλα τα θέματα, έχουν σχέση με την ανεπαρκή διοίκηση του κράτους δηλαδή της κυβέρνησης,όχι μόνο αυτής που τώρα ξεπουλάει κυβερνώντας αλλά όλων αυτών των κυβερνήσεων που κυβερνώντας ξεπουλούσε σταδιακά συνειδήσεις.
    Αυτό είναι το πρόβλημα της χώρας μας,εσωτερικό.Τα Κοράκια είναι εδώ μέσα και πάντα καλοπροαίρετα και με το αζημίωτο βοηθούσαν τους έξω «φίλους» και «συμμάχους» μας οι οποίοι ήταν πάντα σύμμαχοι και φίλοι όταν επρόκειτο να τους δώσουμε κάτι αλλά και πάντα εχθροί μας όταν επρόκειτο να μας δώσουν εκείνοι κάτι.
    Η πολιτική για παράδειγμα στήριξη σε κράτη που ήθελαν να εισέλθουν ή ήδη έχουν εισέλθει στην Ε.Ε. ή ακόμα και σε κράτη που στήριζαν αυτά που ήθελαν να βάλουν στην Ε.Ε. και που η Ελληνική κυβέρνηση κατά καιρούς έδινε απλώχερα,όταν κλήθηκαν να μας στηρίξουν οικονομικά,έκαναν ολοταχώς όπισθεν ή συμμορφώθηκαν με τις επιταγές της παγκοσμιοποίησης πέραν του Ατλαντικού !
    Τα φιλιά μου και τους χαιρετισμούς μου !

  4. Μαρία,
    ΧΩΡΙΣ ΧΡΗΜΑΤΑ ΔΕΝ ΓΙΝΕΤΑΙ ΤΙΠΟΤΑ.
    Η ίδρυση τμήματος ΕΚΦΕ μέχρι να πραγματοποιηθεί απέχει τόσο όσο ο Ήλιος από την Γη ειδικά όταν δεν έχουν χρήματα ούτε για να πληρώνουν πετρέλαιο για τις αίθουσες διδασκαλίας στα σχολεία.Αυτά είναι μεγάλα λόγια χωρίς ουσία.
    Η ουσία είναι να γίνει αύριο το τμήμα,μπορεί ;
    ΟΧΙ είναι η απάντηση και όλα τα άλλα είναι λόγια,λόγια,λόγια ωραία και πολλά.

  5. Μόνο συγχαρητήρια μπορώ να δώσω. Όταν η δημοσιογραφία λειτουργεί προς όφελος του κοινωνικού συνόλου, όταν πιέζει την εξουσία προς το καλύτερο, όταν ο απλός κόσμος πραγματοποιεί τα όνειρά του μέσα από τη δυσκολία, όταν αναβαθμίζεται η ζωή των συνανθρώπων μας και, μάλιστα, των νέων και δίνεται διέξοδος στη φαντασία και φιλερευνητικότητά τους, όταν βλέπεις γεροντάκια να δίνουν το παράδειγμα προς όλους μας, όταν…, όταν… Δεν ξέρω τι άλλο να πω, πώς να χαρακτηρίσω αυτήν την προσπάθεια· ό,τι κι αν πει κανείς, θα είναι λίγο. Όταν γίνονται τέτοιες προσπάθειες, πραγματικά κυλούν δάκρυα χαράς και ικανοποίησης (πραγματικά ή μεταφορικά, δεν έχει σημασία)· ότι δεν χάθηκαν ακόμη οι άνθρωποι.

    Μεταξύ μας, στις σφιχτές οικονομικά εποχές που διανύουμε, δεν περιμένω να δοθεί σοβαρή χρηματοδότηση και να στηριχθεί όπως πρέπει το όλο εγχείρημα· είμαι δύσπιστος. Αλλά θέλω να επαινέσω τους δημοσιογράφους που πίεσαν, τους διδασκάλους που πληροφορήθηκαν το θέμα και θέλησαν άμεσα να φέρουν τα παιδιά σε επαφή με την αστρονομία πέραν του σχολικού βιβλίου και, πάνω απ’ όλους, το ζεύγος Κακογιάννη.

    Δεν ξέρω πόσοι είναι πια ανάμεσά μας· δεν γνωρίζω αν αποτελούν μειοψηφία ή πλειοψηφία· όμως, υπάρχουν ακόμα Άνθρωποι. Να τους μιμηθούμε.

    Υ.Γ.: Το κείμενο εις το εξής θα το δίνω στο μάθημα της Έκθεσης. Αξίζει να το διδαχθούν τα παιδιά, πιστεύω.

  6. ΠΑΙΔΕΙΑ…

    ΝΑ ΓΙΑΤΙ ΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ ΕΙΜΑΣΤΕ ΑΥΤΟΙ ΠΟΥ ΕΙΜΑΣΤΕ… ΔΕΝ ΕΧΟΥΜΕ ΠΑΙΔΕΙΑ….‏

    Γράφει ο Αλέξανδρος Πιστοφίδης

    Άνοιξαν τα σχολεία. Για κάποιους ένα ευχάριστο και μοναδικό γεγονός, για τους περισσότερους θλιβερό.

    Σε μια μακρινή χώρα, στη Φινλανδία, που εδώ και μια δεκαετία οι μαθητές της βγαίνουν πρώτοι σε όλες τις διεθνείς αξιολογήσεις του ΟΟΣΑ (οι δικοί μας τελευταίοι), γιορτάζουν τις μέρες αυτές.
    Γιορτάζουν, γιατί μετά από δύο μήνες διακοπών βρέθηκαν ξανά με τους συμμαθητές και

    δασκάλους – φίλους τους, στη μικρή κοινότητα του σχολείου τους.

    Στη Φινλανδία, στα πολυθέσια και ολοήμερα σχολεία θα βρεις παιδιά από 8 μηνών μέχρι 16 ετών.

    Όταν εργάζονται και οι δύο γονείς μπορούν να αφήσουν το 8 μηνών και άνω παιδί τους στο σχολείο μαζί με τα μεγαλύτερα αδερφάκια του. Στη μικρή κοινότητα του σχολείου θα βρεις παιδιά με ειδικές ανάγκες, αφού, σκοπίμως, δεν υπάρχουν ειδικά ιδρυματικά-σχολεία. Θα βρεις βρέφη, να μαθαίνουν από μικρά να συνυπάρχουν με μεγάλους και αναπήρους, όπως στην κοινωνία των μεγάλων, καλλιεργώντας το αίσθημα της ευθύνης και της αλληλεγγύης των μεγάλων παιδιών προς τα μικρότερα και προς τα διαφορετικά.

    Στη Φινλανδία γιορτάζουν, γιατί θα βρεθούν πάλι σε σχολεία με σύγχρονα εργαστήρια και αμφιθέατρα, με κλειστά γυμναστήρια και πισίνες, με ειδικές αίθουσες χαλάρωσης και σάουνας, με εστιατόρια με το δωρεάν φαγητό και το σημαντικότερο, γιατί θα μάθουν και θα δημιουργήσουν γνώση με τους δασκάλους – φίλους τους, παίζοντας, συζητώντας και μελετώντας διάφορα βιβλία και όχι ένα υποχρεωτικό σε κάθε μάθημα, όπως στην Ελλάδα. (Οι δάσκαλοί μας, ακόμη και να θέλουν να πάρουν πρωτοβουλίες δημιουργικής μάθησης δεν μπορούν. Είναι υποχρεωμένοι να δουλέψουν με συγκεκριμένα βιβλία με έναν στόχο: «να βγει όπως-όπως η ύλη», αποστηθισμένη βεβαίως).

    Τα παιδιά στη Φινλανδία, στις πρώτες έξι τάξεις, κάνουν συχνά τεστ, όχι όμως για να βαθμολογηθούν (να τιμωρηθούν όπως τα ελληνόπουλα) αλλά για να διαπιστωθούν οι αδυναμίες τους ώστε να τους παρασχεθεί εξατομικευμένη ενισχυτική διδασκαλία.
    Η φιλοσοφία τους είναι, «η βαθμολογία αποθαρρύνει και ωθεί ακόμη περισσότερο στην άρνηση μάθησης τον κακό μαθητή, ενώ επιβραβεύει τον καλό μαθητή, που έτσι κι αλλιώς δεν χρειάζεται την επιβράβευση».

    Τα παιδιά στη Φινλανδία μπορούν ήδη από τις πρώτες τάξεις, να επιλέξουν ακόμη και το ημερήσιο πρόγραμμά τους. Ένα παιδί της δευτέρας δημοτικού, μπορεί μια ημέρα να επισκεφτεί κάποιο μάθημα της τρίτης ή ακόμη και της πρώτης, αν νομίζει πως αυτό χρειάζεται περισσότερο.

    Τα παιδιά στη Φινλανδία αλλά και σε πολλές άλλες χώρες, που το εκπαιδευτικό τους σύστημα είναι ανάμεσα σε εκείνο των πρώτων πέντε στον κόσμο, όπως στην Ιαπωνία, Κορέα και Καναδά, όταν έχουν τεστ στα μαθηματικά, φυσική, χημεία, ακόμη και στη γλώσσα τους, επιτρέπεται να έχουν μαζί τους βοήθημα (βιβλίο με τους μαθηματικούς, φυσικούς, χημικούς τύπους και λεξικό γλώσσας). Οι παιδαγωγοί τους δεν έχουν κανένα λόγο να απαιτήσουν από τα παιδιά να μάθουν απ έξω πράγματα, που μετά από μερικές εβδομάδες δε θα θυμούνται. Αυτό που τους ενδιαφέρει είναι να μάθουν τα παιδιά τους να σκέπτονται λογικά, με κριτική αναλυτική σκέψη, κατανοώντας περίπλοκα νοήματα και αλληλοσυσχετισμούς. Με λίγα λόγια, τους ενδιαφέρει να αγαπήσουν τα παιδιά τη μάθηση και το βιβλίο για να συνεχίσουν να μαθαίνουν μόνα τους. Με το ζόρι δε μαθαίνει κανείς. Με το ζόρι μπορείς μόνο να αποστηθίσεις ξένη γνώση, για λίγο καιρό.

    Όταν το απόγευμα, μετά την ενισχυτική διδασκαλία, οι Φινλανδοί μαθητές πάνε στο σπίτι, αφήνουν τη σάκα με τα βιβλία στο σχολείο. Όλη η υπόλοιπη ημέρα τους ανήκει. Χαίρονται την παιδικότητά τους.

    Τεστ για το σπίτι απαγορεύονται. Η λέξη φροντιστήριο δεν υπάρχει ούτε στο λεξικό τους.
    Είναι πρώτα στην Ευρώπη στην ανάγνωση εξωσχολικών βιβλίων και τελευταία σε τηλεθέαση.

    Τα ελληνόπουλα τρέχουν από φροντιστήριο σε φροντιστήριο σαν κουρδιστά πορτοκάλια. Το μόνο που τους μένει μετά, είναι να καθίσουν εξαντλημένα μπροστά στην τηλεόραση μέχρι να τους πάρει ο ύπνος. Σε καμιά άλλη χώρα του κόσμου δε βλέπεις παιδιά με τσάντες να κυκλοφορούν μέχρι τα μεσάνυχτα τρέχοντας σαν τον Βέγγο να προλάβουν το επόμενο μάθημα αποστήθισης, προς μεγάλη ικανοποίηση των φροντιστηρίων.

    Είναι δυνατόν αυτά τα τραύματα της χαμένης παιδικότητας να μην έχουν βαθιές και μακροχρόνιες ψυχικές συνέπειες;

    Τα περισσότερα ελληνόπουλα πάνε άκεφα σε άθλια δημόσια σχολεία, που μοιάζουν σαν γκαράζ αυτοκινήτων. Θα συναντήσουν δασκάλους, στην πλειονότητά τους σκυθρωπούς και δίχως όρεξη, που από τότε που τελείωσαν τις σπουδές τους δεν έχουν ανοίξει βιβλίο. Θα συναντήσουν δασκάλους, για τους οποίους η λέξη εξατομικευμένη προσέγγιση μαθητή με ιδιαίτερα προβλήματα, υπάρχει μόνο στα λεξικά. Θα πρέπει να αποστηθίσουν κακογραμμένα βιβλία πάνω στα οποία θα εξεταστούν. Όποιος έχει την καλύτερη μνήμη ή τις καλύτερες τεχνικές αποστήθισης, όχι απαραίτητα και το καλύτερο μυαλό, θα επιβραβευθεί. Οι κακοί μαθητές θα τιμωρηθούν και θα σπρωχθούν στη μαθησιακή άρνηση. Η μαθητική διαρροή στη χώρα μας, σε κάποιες περιοχές ξεπερνά το 30% , ενώ στη Φινλανδία είναι σχεδόν ανύπαρκτη.

    Η απάντηση της υπουργού παιδείας τους είναι: «είμαστε μια μικρή χώρα και δεν έχουμε την πολυτέλεια να χάσουμε ούτε έναν μαθητή».

    Γιατί αλήθεια συμβαίνουν όλα αυτά τα τραγικά, στο σημαντικότερο τομέα μιας χώρας όπως είναι η παιδεία, από την οποία εξαρτώνται όλα τα άλλα;
    Γιατί βασανίζουμε δίχως λόγο ότι πολυτιμότερο έχουμε, τα παιδιά μας; Γιατί, ενώ πληρώνουμε τα περισσότερα λεφτά στον κόσμο για την παιδεία (στην παραπαιδεία των φροντιστηρίων), έχουμε μια τόσο άθλια δημόσια παιδεία;

    Την απάντηση μας την έδωσε πριν λίγες ημέρες ο κος Βουλγαράκης: «υπάρχουν βουλευτές που τα δίδακτρα που πληρώνουν για τα παιδιά τους στα ιδιωτικά σχολεία είναι περισσότερα από τα εισοδήματα που δηλώνουν στο πόθεν έσχες»!!!

    Κυβερνώντες και εξουσιάζοντες, που στέλνουν τα παιδιά τους σε πανάκριβα ιδιωτικά σχολεία, δεν έχουν κανένα λόγο να δώσουν λεφτά στη δημόσια παιδεία, όπως δεν έχουν κανένα λόγο να δώσουν λεφτά για τη δημόσια υγεία αφού αν χρειαστεί, οι ίδιοι και τα παιδιά τους θα πάνε στο Memorial. Αυτή είναι η μοναδική εξήγηση και καμία άλλη για τα άθλια δημόσια σχολεία μας. Όλα τα άλλα είναι δικαιολογίες προς βλάκες!
    Στη Φινλανδία, ο γιος του πρωθυπουργού, του προέδρου της ΝΟΚΙΑ, του θυρωρού της πολυκατοικίας και του χασάπη της γειτονιάς πάνε στο ίδιο δημόσιο σχολείο. Γι αυτό και έχουν κάθε λόγο να δίνουν τα διπλάσια ακριβώς λεφτά από εμάς, γύρω στο 7% του ΑΕΠ, για την παιδεία τους.
    «Βάση της εκπαίδευσής μας είναι η ισότητα όλων στο σχολείο», λέει η υπουργός τους.

    Οι Φινλανδοί αγαπούν την πατρίδα τους, όχι ακροδεξιά και θεωρητικά σαν μια αφηρημένη ιδέα, αλλά σαν ζωντανό οργανισμό. Γι αυτούς πατρίδα είναι πάνω απ’ όλα ο λαός τους, οι άνθρωποί τους, τα παιδιά τους.

    Kαλημέρα Σχολείο – Καλημέρα Θλίψη

    Το σχολείο της χαμένης νιότης…

    …………….και εσύ μας λες Μαρία για την ελληνική παιδεία και για τα αστεροσχολεία !!!

    ……………..αυτά είναι για πολιτισμένες χώρες με πολιτισμένο παρόν και μέλλον.

    ……………..η Ελλάδα Μαρία ζει παρασιτικά ,δεν είναι πολιτισμένο κράτος και ότι λέει πως είναι αναφέρεται στο ιστορικό παρελθόν της .

    Είναι η χώρα που ζει με το παρελθόν της και όχι με το παρόν ή το μέλλον ,χωρίς κανένα σχεδιασμό και στρατηγικό σχέδιο έστω βραχυπρόθεσμο.
    Είναι η χώρα που όλοι ασχολούνται με κάτι χωρίς να υπάρχει αυτό το κάτι.
    Η χώρα της βλακείας και των ζωντανών – νεκρών δηλαδή των Ζόμπι που ενώ ζουν,κυκλοφορύν σαν πεθαμένοι.
    Για ποιά αστεροσχολεία μιλάμε τώρα και για ποιά ρήξη με το παρελθόν όταν όλοι γνωρίζουμε ότι τέτοια ρήξη δεν μπορεί να υπάρξει παρά μόνο αν υπάρξει επανάσταση διότι οι παγιωμένοι θεσμοί με τον τρόπο αλλαγής τους και με τις επιλογές του George Papandreou θα αποτύχουν πριν ακόμα εφαρμοστούν.
    Ο Πρωθυπουργός ίσως να μην κοιμάται όπως ο προγενέστερος ηλίθιος συνάδελφος του αλλά αν δεν είναι αιθεροβάμων και «καβαλημένο καλάμι» τότε και εγώ είμαι ο Πάπας της Ρώμης.
    Τον ακούμε και τον βλέπουμε να λέει ότι τα μέτρα θα τα εξαγγείλει μετά το Πάσχα.
    Εκλογές ή όχι(εγώ βλέπω εκλογές υπό την πίεση των κοινωνικών αναταραχών που έρχονται και που σίγουρα θα πάρω μέρος και εγώ -όχι ως οπαδός του Συνασπισμού όπως λένε όλοι αυτοί οι γελοίοι- αλλά ως πρώην οπαδός,υποστηριχτής και μέλος του ΠΑΣΟΚ που από την εφηβεία μου στον ένα τοίχο του δωματίου μου είχα (όπως όλοι) την αφίσα της εκρηκτικής Samantha Fox και στον άλλο τοίχο την αφίσα του Ανδρέα Παπανδρέου της δεκαετίας του 1980),ο άνθρωπος είναι για γέλια όπως και ο Υπουργός Οικονομικών ο οποίος πέραν της άπταιστης αγγλικής και γερμανικής γλώσσας ,αμφιβάλω εάν χειρίζεται τα οικονομικά του κράτους σύμφωνά με αυτά που έμαθε γιατί αν συμβαίνει αυτό,τότε είναι πραφανές ότι δεν καταλάβαινε τι διάβαζε,ότι δεν θυμάται λέξη από όσα έμαθε ή ότι οι εντολές άνωθεν είναι τέτοιες που συνηγορούν ότι προσπαθούν να απαξιώσουν όλοι εντελώς τη χώρα και τους θεσμούς που σημειωτέον προστατεύονται από το Σύνταγμα της χώρας με σκοπό να κάνουν αυτό το ξεκίνημα της επανίδρυσης που οραματίζονται στα χνάρια του Χοντρού της Ραφήνας ο οποίος τουλάχιστον παρόλο που την έκανε «κότα» δεν πρόδωσε τη χώρα.
    Είναι απίστευτες οι στιγμές που ζούμε ,ιστορικές και οι περισσότεροι κοιμούνται όρθιοι ακόμα γιατί δεν έχουν καταλάβει το μέγεθος του προβλήματος .
    Τα αστεροσχολεία μάλλον είναι για να τα παρακολουθούν ο Παπανδρέου ,ο Καραμανλής,ο Σαμαράς,η Παπαρήγα,ο Τσίπρας και ο Καρατζαφέρης ως άτομα με ειδικές ανάγκες παρά τα νεο-ελλαδικόπουλα και όχι ελληνόπουλα εφόσον πλέον οι αίθουσες των σχολείων έχουν μετατραπεί σε «πολιτισμικές,πολιτιστικές και θρησκευτικές βόμβες» με όλους αυτούς τους μετανάστες που οι ίδιοι έφεραν στη χώρα από το 1990 και μετά και που βρίζουν ανάλογα με το πως τους συμφέρει.

    ….αυτά Μαρία μου .

    Λογόκρινε με please, το ξέρω ότι δεν φταίς ,είσαι και εσύ θύμα των περιστάσεων .
    Μου αρκεί που διαβάζεις τις σκέψεις μου.
    Ίσως κάτι να σου μένει από αυτές.
    Είναι και αυτό ένας θρίαμβος της δημοσιογραφίας η οποία αφουγκράζεται τους κοινούν θνητούς πολίτες της γελοίας χώρας μας.
    Τους χαιρετισμούς μου στο Mega που πλεόν μισώ περισσότερο και από την γύρη των πεύκων ως αλλεργικός σε αυτή και που τόσο με βασανίζει κάθε χρόνο τέτοια περίοδο !!!
    Και μην μου πεις ότι είμαι γραφικός γιατί θα σου απαντήσω ότι οι γραφικοί είναι αυτοί που κυβερνούν τη χώρα και φυσικά μερίδα των δημοσιογράφων – κομματικοπαρασίτων ή κομματικοτσιμπουριών για να χρησιμοποιήσω και κτηνιατρική ορολογία !!!

    ΚΑΤΑΛΑΒΕΣ ΤΩΡΑ ΜΑΡΙΑ ΓΙΑΤΙ ΔΕΝ ΗΘΕΛΑ ΤΟΝ ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ ΩΣ ΠΡΟΕΔΡΟ ΤΟΥ ΠΑΣΟΚ ΚΑΙ ΠΟΛΥ ΠΕΡΙΣΣΌΤΕΡΟ ΩΣ ΠΡΩΘΥΠΟΥΡΓΟ ;
    ΤΟΝ ΨΗΦΙΣΑ ΟΜΩΣ ΓΙΑΤΙ ΗΘΕΛΑ ΝΑ ΕΠΙΒΕΒΑΙΩΘΩ ΓΙΑ ΤΙΣ ΑΠΟΨΕΙΣ ΠΟΥ ΕΙΧΑ ΚΑΙ ΓΙΑΤΙ ΜΟΝΟ ΕΤΣΙ ΘΑ ΦΑΙΝΟΝΤΑΝ ΤΟ ΜΕΓΕΘΟΣ ΤΗΣ ΑΝΕΠΑΡΚΕΙΑΣ ΤΟΥ ΩΣ ΠΡΩΘΥΠΟΥΡΓΟΥ.
    ΝΑ ΓΙΑΤΙ ΠΡΟΤΙΜΟΥΣΑ ΤΟΝ ΒΕΝΙΖΕΛΟ .

    ΤΩΡΑ ΔΕΝ ΠΡΟΤΙΜΩ ΚΑΝΕΝΑΝ .
    ΑΥΤΟ ΗΤΑΝ ΤΟ ΜΕΓΑ ΙΣΤΟΡΙΚΟ ΛΑΘΟΣ ΠΟΥ ΕΚΑΝΕ ΤΟ ΠΑΣΟΚ,ΟΙ ΡΟΥΣΦΕΤΟΡΟΥΦΙΑΝΟΙ ΤΟΥ ΚΑΙ ΟΣΟΙ ΨΗΦΙΣΑΝ ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ ΑΝΤΙ ΤΟΥ ΒΕΝΙΖΕΛΟΥ ΠΟΥ ΠΡΟΣΩΠΙΚΑ ΕΙΜΑΙ ΣΙΓΟΥΡΟΣ ΟΤΙ ΔΕΝ ΘΑ ΑΝΤΙΔΡΟΥΣΕ ΕΤΣΙ ΚΑΙ ΔΕΝ ΘΑ ΕΠΕΛΕΓΕ ΑΥΤΑ ΠΟΥ Ο ΤΩΡΙΝΟΣ ΠΡΩΘΥΠΟΥΡΓΟΣ ΕΧΕΙ ΕΠΙΛΕΞΕΙ.

  7. ΠΑΙΔΕΙΑ ΚΑΙ ΔΙΑΦΘΟΡΑ !

    ——————————————————————————–

    … κακή παιδεία και διαφθορά πάνε χέρι- χέρι.

    «Αγαπητέ Σωκράτη, μαθαίνω αρχαία ελληνικά και επειδή χθες διαβάζαμε μια επιστολή του Επίκουρου προς το φίλο μου Μένοικο… μου άρεσε η προσφώνηση της επιστολής του και προσπάθησα να τη μιμηθώ.

    Λοιπόν, όπως μου γράφεις, άκουσες ότι εμείς εδώ στη Φιλανδία βγήκαμε πρώτοι στον κόσμο στην Παιδεία, ενώ εσείς δεν τα πήγατε και τόσο καλά και θέλεις να μάθεις το γιατί. Θα προσπαθήσω, όσο γίνεται απλά, να σου περιγράψω το εκπαιδευτικό μας σύστημα και πως περνάω μια ολόκληρη μέρα.

    Το σύστημά μας

    Κατ’ αρχάς, θα πρέπει να σου πω ότι εμείς εδώ στη Φινλανδία, από την 1η μέχρι και την 9η τάξη πηγαίνουμε στο ίδιο ενιαίο ολοήμερο σχολείο. Αφού προετοιμαστούμε κατάλληλα στην ηλικία των 6-7 ετών σε μια προκαταρκτική τάξη, μόλις συμπληρώσουμε τα 7 αρχίζει το σχολείο.
    Από την 1η μέχρι την 6η τάξη το σχολείο λέγεται «Alaaste» και από την 7η μέχρι την 9η τάξη «Yia-ste».

    Μετά, όσοι θέλουν μπορούν να πάνε στο «Lyseo» ή στο επαγγελματικό σχολείο. Όσοι τελειώνουν το Λύκειο μπορούν να συνεχίσουν, με εξετάσεις φυσικά στα 20 πανεπιστήμια που έχουμε, ακολουθώντας ακαδημαϊκές σπουδές.
    Αυτοί που θα τελειώσουν το επαγγελματικό σχολείο θα συνεχίσουν στις 29 πολυτεχνικές σχολές μας, οι οποίες είναι περισσότερο προσανατολισμένες στην αγορά εργασίας. Εκεί μπορούν να γίνουν από φυσικοθεραπευτές, νοσοκόμοι μέχρι και μηχανικοί.

    Επιλέγουμε μαθήματα
    Εγώ προετοιμάζομαι του χρόνου να πάω στο Lyseo – Λύκειο.
    Εκεί η σχολική περίοδος χωρίζεται σε 5 περιόδους και η κάθε μια διαρκεί 6 εβδομάδες και τελειώνει με μια εβδομάδα εξετάσεων, όπου χορηγούνται και πιστοποιητικά επιδόσεων.
    Σε κάθε περίοδο οι μαθητές έχουν το δικαίωμα, μέσα από τα προσφερόμενα μαθήματα, να κάνουν τη δική τους επιλογή και να δημιουργήσουν το δικό τους πρόγραμμα μαθημάτων. Υπάρχουν κάποια μαθήματα που είναι υποχρεωτικά, όμως η χρονική κατανομή είναι δουλειά του μαθητή.
    Για να το καταλάβεις, αυτό που θα πρέπει να σου πω είναι ότι παρότι είσαι π.χ. στη δεύτερη τάξη, μπορείς, αν θέλεις, να παρακολουθήσεις κάποια μαθήματα της πρώτης ή και της τρίτης τάξης. Η επιλογή είναι δική σου υπόθεση και εξαρτάται από τη διάθεση, την όρεξη και τις προθέσεις σου. Αν σε κάποιο μάθημα δεν περάσεις τις εξετάσεις μπορείς να το επαναλάβεις κάποια στιγμή της χρονιάς που θα νιώθεις έτοιμος. Για τις γλώσσες και τα μαθηματικά υπάρχουν τα λεγόμενα «βραχύχρονα» και τα «μακρόχρονα» εντατικά τμήματα.

    Είμαστε όλοι ίσοι
    Δεν έχουμε καθόλου ιδιωτικά σχολεία, ούτε ειδικά ή ελίτ σχολεία υπεροχής. Στο ίδιο σχολείο μ’ εμένα πηγαίνει και η κόρη του πρωθυπουργού μας, του προέδρου της ΝΟΚΙΑ, του θυρωρού μας, και πολλά άλλα παιδιά με αναπηρίες, καθώς και τα παιδιά μεταναστών.
    Εμείς, όπως λέει και ο πρωθυπουργός μας, «είμαστε μια μικρή χώρα και δεν έχουμε την πολυτέλεια να χάσουμε ούτε ένα παιδί, διότι κοινωνικοί αποκλεισμοί, διακρίσεις και γκετοποιήσεις δεν έχουν θέση στη μάθηση. Θεωρούμε ότι ενσωμάτωση, κοινωνικοποίηση και μάθηση πάνε μαζί».
    Σε όλα τα σχολεία μας τα πρότυπα είναι οι καλύτεροι, αλλά όπως είναι δομημένο το σύστημά μας, μη νομίσεις ότι όσοι δεν είναι πρώτοι υποφέρουν και νιώθουν μειονεκτικά. Το αντίθετο μάλιστα, οι καλύτεροι παρακινούν τους υπόλοιπους προς τα πάνω και ο καθένας, με τη βοήθεια φυσικά των δασκάλων μας, προσπαθεί να ξεπεράσει τον εαυτό του, αντί να απογοητευτεί και να πέσει στην αδράνεια.
    Μετά το βασικό μάθημα, οι πιο αδύναμοι έχουν ενισχυτική διδασκαλία και ψυχολογική στήριξη, γι’ αυτό και οι πρώτοι μαθητές κάθε τόσο εναλλάσσονται.
    Με αυτόν τον τρόπο δίνουμε ίσες ευκαιρίες σε όλους και παράλληλα διατηρούμε την κοινωνική συνοχή μας, σαν μαθητές αλλά και σαν κοινωνία, νομίζω.
    Η παιδεία είναι εντελώς δωρεάν μέχρι και την αποφοίτηση από το Πανεπιστήμιο ή το Πολυτεχνείο. Πρόσφατα ήρθαν στο σχολείο μας δάσκαλοι από άλλες χώρες για να μελετήσουν το σύστημά μας και μας είπαν πως έμειναν έκπληκτοι, γιατί δεν είδαν κανένα γκράφιτι στο σχολείο μας.
    Λένε μάλιστα πως στα σχολεία μας στη Φινλανδία η σχολική βία είναι ανύπαρκτη, σε βαθμό. ανησυχητικό.
    Δεν γνωρίζω αν αυτό είναι τόσο κακό, ίσως όμως αυτό να εξηγεί γιατί είμαστε σε διακοπές στη Ρόδο, «ξεσαλώνουμε» λίγο, όπως είδα το καλοκαίρι, και «τα τσούζουμε» ακόμη περισσότερο.
    Το ότι είμαστε στο ίδιο σχολείο παιδιά από τόσο διαφορετικά κοινωνικά στρώματα, νομίζω πως μας βοηθάει στο να μαθαίνουμε να σεβόμαστε και να εκτιμάμε ο ένας τον άλλον ανεξάρτητα από το πόσα λεφτά έχει ο μπαμπάς, ανεξάρτητα από τις πνευματικές και σωματικές αναπηρίες ή από το τι χρώμα έχει η επιδερμίδα μας.

    Αγαπάμε ό,τι κάνουμε
    Αυτό μας βοηθάει πολύ και στην επιλογή του επαγγέλματος.Σύμφωνα με μια έρευνα που δημοσιεύτηκε πρόσφατα, «οι περισσότεροι δεκάχρονοι συμμαθητές μου πιστεύουν ότι το καλύτερο επάγγελμα, είναι αυτό που τους αρέσει, που το κάνουν με το κέφι και όρεξη, όπου μπορούν να γνωρίσουν ενδιαφέροντες ανθρώπους και να έχουν τη δυνατότητα να πάνε διακοπές όπου τους αρέσει. Το πόσα λεφτά θα βγάζουν είναι σημαντικό αλλά όχι το σημαντικότερο κίνητρο».
    Αυτό μπορεί να εξηγεί και το ότι, αν ακούσεις, η Φινλανδία είναι η χώρα με το χαμηλότερο δείκτη διαφθοράς στον κόσμο. Οι δάσκαλοί μας παίρνουν πολύ λιγότερα λεφτά από τους Γερμανούς και τους Γάλλους, δεν έχουν το καλύτερο αυτοκίνητο, αλλά όμως αυτό δεν τους εμποδίζει να αγαπούν αυτό που κάνουν. Νομίζω πως η κακή παιδεία και διαφθορά πάνε χέρι- χέρι.
    Εδώ θα πρέπει να σου πω ότι το αγαπημένο σύνθημα του διευθυντή μας Βαατάινεν είναι: «Προτιμάω έναν ευτυχισμένο οδοκαθαριστή από έναν νευρωτικό ακαδημαϊκό»
    Τον αγαπάμε πολύ γιατί δεν κάνει καμία διάκριση και είναι προστατευτικός και φιλικός σε όλους.
    Συνεχώς μας μιλάει για τον Πλάτωνα και τον Αριστοτέλη σας που έλεγαν πως: «η μάθηση καλλιεργείται καλύτερα εκεί όπου βρίσκει σταθερό συναισθηματικό έδαφος, διότι δεν είναι κάτι, που εισάγεται στον ανθρώπινο νου μόνο με την εξωτερική διαδικασία της διδασκαλίας (επανάληψη και μίμηση). Αλλά είναι μία εσωτερική διεργασία ίδιας και εμπειρικής ανακάλυψης, που χωρίς την αμοιβαία βούληση δε μεταδίδεται».

    Μια ημέρα μου
    Τώρα θα σου περιγράψω πως περνάω την ημέρα μου. Στις 8 αρχίζει το σχολείο μέσα στην τάξη και χωρίς συγκεντρώσεις στο προαύλιο, όπου μέσω ηχείων ακούμε μια εισαγωγική ομιλία αν πρόκειται για κάποια επέτειο, αλλά συνήθως ακούμε μόνο λίγη μουσική για περισυλλογή και ψυχολογική προετοιμασία για το μάθημα. Κάθε μαθητής κάθεται σε ένα θρανίο – τραπεζάκι, που δεν είναι πάντα το ίδιο, επειδή σε εμάς δεν αλλάζουν αίθουσα οι δάσκαλοι αλλά οι μαθητές.

    Κάθε δάσκαλος έχει τη δική του αίθουσα και νομίζω πως είναι σωστό, διότι εκεί μέσα έχει τα προσωπικά του αντικείμενα, βιβλία και ό,τι άλλο χρειάζεται για το μάθημά του. Κάθε τάξη έχει επιδιασκόπιο, ραδιόφωνο, τηλεόραση, βίντεο και έναν Η/Υ συνδεδεμένο με το Διαδίκτυο.

    Ο δάσκαλος υποδέχεται τα παιδιά στην τάξη του σαν οικοδεσπότης. Όποιος θέλει μπορεί να ζητήσει ακουστικά και μάλιστα ο καθηγητής μου των λατινικών έχει στην τάξη του και έναν οικιακό κινηματογράφο.
    Για τις γλώσσες έχουμε ένα εργαστήριο γλωσσών, για τη βιολογία ένα ειδικό εργαστήριο κ.λπ.
    Στον δάσκαλο μιλάμε πάντοτε στον ενικό και αν έχουμε κάποιο πρόβλημα φωνάζουμε «hei ope» που σημαίνει «ε δάσκαλε» και έρχεται ο δάσκαλος να μας βοηθήσει.
    Αν κάποιος δεν ξέρει κάτι ή δεν έχει λύσει κάποιο πρόβλημα, δε σημαίνει απολύτως τίποτα. Η φιλοσοφία μας είναι πως κάθε μαθητής είναι υπεύθυνος για τη μάθηση του. Ο δάσκαλος είναι υποχρεωμένος να του κάνει ενισχυτικά μαθήματα τις απογευματινές ώρες. Αν κάποιος μαθητής ήταν άρρωστος ή πήγε μερικές ημέρες με τους γονείς του διακοπές, ο δάσκαλος υποχρεούται να του αναπληρώσει τις ώρες με ενισχυτική διδασκαλία.
    Παρότι θεωρούμε ότι ο μαθητής μαθαίνει μόνο γιατί το επιθυμεί ο ίδιος, υπάρχουν κάπου – κάπου μικρά τεστ αλλά περισσότερο για κίνητρο υποκίνησης. Κάθε μάθημα κρατάει 45 λεπτά και ακολουθεί ένα διάλειμμα ενός τετάρτου.
    Στις 11.45 και για μισή ώρα υπάρχει φαγητό, στο εστιατόριο φυσικά και όχι μέσα στις τάξεις. Δευτέρα και Παρασκευή το σχολείο τελειώνει στις 14.00, εκτός κι αν κάποιος θέλει να κάνει κάτι δημιουργικό μέσα στο σχολείο, όπως π.χ. σπορ ή κάτι άλλο. Τις άλλες ημέρες το σχολείο τελειώνει στις 16.00.

    Στο Λύκειο, όπως σου έγραψα, μετά από 5 εβδομάδες σχολείο, υπάρχει μια εβδομάδα εξετάσεων σε έξι μαθήματα. Αν κάποιος δεν επέλεξε κάποιο μάθημα, την ημέρα εκείνη είναι ελεύθερος. Για τα τεστ δεν υπάρχει συγκεκριμένος χρόνος. Όποιος τελειώσει πάει στο σπίτι του. Οι καθηγητές, συνήθως δεν επιτηρούν καθόλου αλλά κανείς μας δεν διανοείται να μιλήσει ή να αντιγράψει γιατί θεωρείται μεγάλη ντροπή. Αν κάποιος δεν είναι ευχαριστημένος με τη βαθμολογία μπορεί να ζητήσει να μη ληφθεί υπόψη και να την επαναλάβει μετά από μερικές εβδομάδες. Μετά την εβδομάδα των τεστ παίρνουμε τα πιστοποιητικά επιδόσεων.
    Το τι κάναμε σε όλη τη διάρκεια των 5 εβδομάδων δεν είναι και τόσο σημαντικό. Μετά το σχολείο πηγαίνω στο σπίτι, συνήθως χωρίς την τσάντα μου, αφού εκεί θα κάνω εντελώς διαφορετικά πράγματα από αυτά που έκανα στο σχολείο. Θα ασχοληθώ με άλλα πράγματα που μου αρέσουν επίσης, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι δεν θα διαβάσω κάτι άλλο. Διαβάζουμε πάρα πολύ εξωσχολικά βιβλία, γι’ αυτό και στην ανάγνωση βγήκαμε πρώτοι με απόσταση από το δεύτερο, ενώ εσείς όπως άκουσα πιάσατε «πάτο».

    Υστερόγραφο
    Όπως θα κατάλαβες, η επιτυχία μας είναι ένας συνδυασμός πολλών παραγόντων. Όπως μας λέει και ο δάσκαλος μας, ο Καουρισμάκι, «η εκπαίδευση δε γίνεται ποτέ μέσα σε ένα πολιτικό και- πολιτισμικό κενό. Είναι συστατικό κομμάτι του συνόλου της κοινωνίας, όπου δάσκαλοι, γονείς, μαθητές και πολιτεία συμβάλλουν κατά τον ίδιο βαθμό». Η δασκάλα μας μάλιστα, η Κεκόνεν, μας λέει ότι «συμμετοχή στην παιδεία μας έχουν η οικογένεια και η γειτονιά, το κοινωνικό περιβάλλον, δηλαδή η κοινωνία με τις αξίες και τα πρότυπα της, ο δεδομένος χώρος και χρόνος, οι ανθρώπινες σχέσεις, οι νόμοι και τα ΜΜΕ με τις απόψεις και εικόνες που μεταδίδουν».
    Γι’ αυτό πιστεύω ότι είναι κάτι που δεν αντιγράφεται από κάποιους ειδικούς. Μάλλον θα πρέπει να ανοίξετε έναν πανεθνικό διάλογο, όπου θα συμμετέχουν όλοι και φυσικά κι εσείς τα παιδιά και όχι μόνο κάποιοι «ειδικοί». Το σημειώνω, γιατί άκουσα ότι θα έρθουν στο σχολείο μας κάποιοι «ειδικοί» από την Ελλάδα για να μελετήσουν το σύστημα μας. Φοβάμαι ότι θα δουν ό,τι τους βολεύει.
    Χωρίς την κινητοποίηση και τη βούληση ολόκληρης της κοινωνίας σας, δεν νομίζω πως θα πετύχετε κάτι. Νομίζω πως το σύστημα μας είναι πολύ απλό, τόσο απλό, που μόνο άνθρωποι δημιουργικοί ή παιδιά μπορούν ποτέ να το φανταστούν και να το εφαρμόσουν και όχι γραφειοκράτες που θα στείλετε να το μελετήσουν.
    Πρόσφατα, μαζί με τους γονείς μου παρακολουθήσαμε μια μαγνητοφωνημένη Ομιλία στη βιβλιοθήκη του σχολείου μας από ένα καθηγητή από το ΜΙΤ της Μασαχουσέτης, τον Symour Papert, ο οποίος μας είπε:
    «Όλα τα συστήματα είναι κουτά. Εμείς νομίζουμε ότι τα συστήματα είναι έξυπνα. Πολύ σπάνια όμως τα συστήματα μπορούν να δουν αυτό που συμβαίνει κάτω από τη μύτη τους. Ένα σύστημα, από τη στιγμή που μπαίνει στη λογική της συντήρησης, από τη στιγμή που εναντιώνεται στο άνοιγμα του μυαλού και στην ιδέα της αλλαγής, αρέσκεται να πιστεύει στην ίδια του την προπαγάνδα, στις ιστορίες που ουσιαστικά μόνο του δημιουργεί… Μια κραταιά γραφειοκρατία μπορεί να έχει όλες τις πληροφορίες αλλά λόγω έλλειψης ευελιξίας και καθαρής σκέψης να μην μπορεί να αντιδράσει και να καθορίσει τα γεγονότα».
    Νομίζω πως θα συμφωνήσεις, γι’ αυτό και στο σχολείο μας οι γονείς μας συμμετέχουν ενεργά στην αξιολόγηση πρόσληψης του διευθυντή αλλά και των καθηγητών. Αν δε συμμετέχουν οι άμεσα ενδιαφερόμενοι για να συναποφασίσουν για το ποιοι θα αναλάβουν το έργο εκπαίδευσης των παιδιών τους, ποιος θα το κάνει καλύτερα και χωρίς σκοπιμότητες;

    Είμαι πολύ περίεργος να μάθω πώς είναι το δικό σας σύστημα και πώς περνάτε την ημέρα σας.

    Με ρώτησες πόσο έχει σ’ εμάς το τελευταίο μοντέλο της NOKIA, και το Touareg της VW, ειλικρινά δεν ξέρω γιατί δεν έχω κινητό και ο μπαμπάς μου έχει ένα παλιό τζιπ, διότι εμείς στη Φινλανδία έχουμε χιλιάδες χιλιόμετρα χωματόδρομων. Πάντως, το καλοκαίρι που ήμουν στη Ρόδο, είδα πολλά πανάκριβα τζιπ και σκέφτηκα πως μάλλον θα τα χρειάζονται για να πηγαίνουν για σαφάρι στη Σαχάρα, διότι το νησί δεν έχει και τόσους πολλούς δρόμους.

    Λοιπόν φίλε μου, «Kiitos» (ευχαριστώ) για το σήμα του «Ολυμπιακού» που μου έστειλες, της αγαπημένης σου ομάδας όπως μου λες, δυστυχώς δεν την γνωρίζω. Ελπίζω με αυτό να μη σε στενοχώρησα, αλλά οφείλω να σου πω, πως με το ποδόσφαιρο δεν τα πάω και τόσο καλά.
    Στον ελεύθερο χρόνο μου προτιμάω να πάω στη βιβλιοθήκη της γειτονιάς μου, να σερφάρω λίγο στο Ιντερνέτ, να πάω για σκι ή πατινάζ στον πάγο με τους φίλους μου και τις λίγες ώρες την εβδομάδα που βλέπω τηλεόραση, προτιμάω να δω κανένα ντοκιμαντέρ για την ιστορία σας και άλλες μακρινές χώρες, που δεν έχω πάει. Όπως άκουσα, σύμφωνα με το Ευρωβαρόμετρο, είμαστε η χώρα με τη χαμηλότερη τηλεθέαση στην Ευρώπη. Ξέχασα, δε, να σου πω ότι εκτός της σχολικής, σε κάθε γειτονιά μας υπάρχει μια δημόσια βιβλιοθήκη και δεν υπάρχει μαθητής που να μην έχει μια δανειστική ταυτότητα βιβλίων ή σύνδεση με το ιντερνέτ.
    Φίλε μου, σου εύχομαι καλή επιτυχία και κουράγιο. Δυστυχώς ή ευτυχώς δεν υπάρχει άνθρωπος στον κόσμο που να μπορούσε να επιλέξει το τόπο γέννησης του.

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here