Άσυλο; δεν ανεχόμαστε άλλες Νομικές

    2
    36

    Για μία ακόμη φορά γινόμαστε μάρτυρες μιάς άσχημης κατάστασης στο κέντρο της Αθήνας, με επίκεντρο τον Πανεπιστημιακό χώρο της Νομικής Σχολής. Για μια ακόμη φορά αισθανόμαστε ντροπή για το διασυρμό της Ανώτατης Εκπαίδευσης της χώρας μας. Για μία ακόμη φορά βλέπουμε το πολύπαθο Ελληνικό Πανεπιστήμιο να δέχεται ένα ακόμη πλήγμα στην αξιοπιστία του, να κατασυκοφαντείται και να εμπλέκεται σε κάθε είδους μικροπολιτική αντιπαράθεση.

    Και μετά διερωτώμεθα γιατί τα Ελληνικά Ανώτατα Εκπαιδευτικά Ιδρύματα δεν είναι ανταγωνιστικά, γιατί είναι χαμηλά στις διάφορες διεθνείς λίστες αξιολόγησης, γιατί τα ελληνικά πτυχία δεν κατέχουν τη θέση που τους αρμόζει κλπ.

    Στα πλαίσια αυτά, και μετά τις εσκεμμένες ή ατυχείς ενέργειες των «υπευθύνων». είτε αυτοί προέρχονται από τον κυβερνητικό χώρο είτε από την διοίκηση του Πανεπιστημίου, αναφύεται και πάλι το θέμα του ασύλου. Φυσικά, δεν είναι η πρώτη φορά και φοβάμαι ότι δεν θα είναι η τελευταία που τίθεται επιτακτικά το πρόβλημα αυτό. Τα τελευταία τριάντα χρόνια, κάθε φορά που δημιουργείται κάποιο πρόβλημα κατάληψης σε Ανώτατο Εκπαιδευτικό Ιδρυμα, κυρίαρχο είναι το ερώτημα αν οι Πρυτανικές Αρχές θα άρουν ή όχι το άσυλο.

    Και όταν με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, σχεδόν πάντοτε χωρίς την άρση του ασύλου λήγει η κατάληψη, όλοι σχεδόν οι εμπλεκόμενοι βγάζουν κραυγή ανακούφισης βάζοντας στο περιθώριο το σχετικό γεγονός αντί να προβληματιστούν και να αποφασίσουν για τον οριστικό τρόπο αντιμετώπισης του όλου προβλήματος. Και αυτό μέχρι να έλθει η επόμενη κατάληψη και να επαναληφθούν οι ίδιες σχεδόν σκηνές.

    Aσυλο, σύμφωνα με το λεξικό Μπαμπινιώτη, είναι ιερός και απαραβίαστος χώρος. Ενας τέτοιος χώρος πρέπει να είναι τα Πανεπιστήμια. Είναι όμως; Δε νομίζω ότι χρειάζεται να δοθεί από μένα η απάντηση. Όλοι είμαστε μάρτυρες του τι συμβαίνει μέσα στα Ιδρύματα αυτά.

    Στις νομοθετικές παρεμβάσεις για την Ανώτατη Εκπαίδευση κυρίαρχο είναι το στοιχείο της αναγνώρισης των ακαδημαικών ελευθεριών στην έρευνα και τη διδασκαλία, καθώς και της κατοχύρωσης της ελεύθερης έκφρασης και διακίνησης των ιδεών. Και ακριβώς το ακαδημαϊκό άσυλο έρχεται να προστατεύσει αυτές τις αξίες.

    Πιο συγκεκριμένα στο άρθρο 3 παρ. 3 του ν. 3549/2007 («νόμος Γιαννάκου» όπως είναι πιο γνωστός) προβλέπεται «Το ακαδημαικό άσυλο αναγνωρίζεται για την κατοχύρωση των ακαδημαικών ελευθεριών και για την προστασία του δικαιώματος στη γνώση, τη μάθηση και την εργασία όλων ανεξαιρέτως των μελών της ακαδημαικής κοινότητας των ΑΕΙ, και των εργαζομένων σε αυτά, έναντι οποιουδήποτε επιχειρεί να το καταλύσει».

    Η πρώτη σκέψη που έρχεται στο μυαλό κάποιου καλόπιστου πολίτη είναι ότι αυτά είναι αυτονόητα πράγματα σε μία ευνομούμενη Πολιτεία, σε μία δημοκρατική χώρα, κάθε αναφορά σε νόμο είναι περιττή. Εδώ όμως και τα προφανή χρειάζονται νομιμοποίηση.

    Το βασικό ερώτημα είναι αν τα προβλεπόμενα από το σχετικό νόμο, και τους προηγηθέντες αυτού με βασικό το ν.1268/82, τηρούνται. Η απάντηση, δυστυχώς, είναι όχι. Και αυτό δεν συμβαίνει μόνο για τον συγκεκριμένο νόμο για το άσυλο. Είναι γενικότερο φαινόμενο άρνησης ή ακόμη καλύτερα εφαρμογής κατά το δοκούν, διαφόρων νόμων που ψηφίζονται από το Κοινοβούλιο και παραμένουν ανενεργοί.

    Η Διοίκηση ενός Ανωτάτου Εκπαιδευτικού Ιδρύματος (Πρύτανης, Πρυτανικό Συμβούλιο, Σύγκλητος) είναι υποχρεωμένη να τηρεί το νόμο και να προστατεύει το Ίδρυμα. Τα μόνα ουσιαστικά μέσα που έχει είναι ο διάλογος και η πειθώ. Φυσικά, δίνεται η δυνατότητα και της πρόσκλησης δημόσιας δύναμης. Είναι αυτό που όλοι γνωρίζουν ως «άρση του ασύλου». Για την ηγεσία του οποιουδήποτε Ιδρύματος θα ήταν πιο εύκολο να προχωρήσει σε μία τέτοια κίνηση αν γνώριζε ότι η Πολιτεία θα συμπαρασταθεί και θα βοηθήσει. Όταν, όμως, βλέπει ότι τα κόμματα δεν μπορούν να συμφωνήσουν ούτε στο πιο απλό και αυτονόητο θέμα της προστασίας των Ελληνικών Πανεπιστημίων, πώς έχουμε την απαίτηση από τους ανθρώπους αυτούς να βρεθούν από τη μια στιγμή στην άλλη υπόλογοι και κατηγορούμενοι γιατί οι πολιτικοί δεν είχαν το θάρρος να αναλάβουν τις ευθύνες τους;

    Ξέρω ότι αυτές οι σκέψεις σηκώνουν πολύ συζήτηση. Ξέρω ότι πολλοί θα πουν απόψεις αντίθετες. Εκείνο που ενδιαφέρει είναι η επίσημη Πολιτεία να προχωρήσει γρήγορα και αποφασιστικά γιατί η κοινωνία δεν περιμένει. Η κοινωνία δεν είναι διατεθειμένη να ανεχθεί άλλες Νομικές, Δεν μπορεί να αποποιείται τις ευθύνες της. Δύο κόμματα έκαναν πρόταση για κατάργηση της διάταξης περί ακαδημαικού ασύλου. Η Νέα Δημοκρατία προτείνει τη διατήρηση της πραγματικής εννοίας του ασύλου, όπως ουσιαστικά αναφέρθηκε προηγουμένως. Είναι μία ανάληψη ευθύνης και υπευθυνότητας. Τα αριστερά κόμματα είναι αρνητικά ακόμη και σε απλή αναφορά κάποιας αλλαγής του καθεστώτος του ασύλου. Και αυτή, κατά την άποψή μου, είναι μία ανάληψη ευθύνης. Το ΠΑΣΟΚ δεν δέχεται κατάργηση του ασύλου. Ισως πιστεύει ότι η δομή του «νέου πανεπιστημίου», που προτείνει η κυβέρνηση, θα λύσει αυτόματα και ως διά μαγείας και το πρόβλημα του ασύλου.

    Εκείνο που διαφαίνεται είναι ότι και πάλι τα Πανεπιστήμια θα πρέπει να λύνουν μόνα τους τα προβλήματα σαν αυτό της Νομικής και πολύ φοβάμαι ότι τα πράγματα στο μέλλον θα είναι πολύ χειρότερα και ίσως ανεξέλεγκτα.

    ΚΟΙΝΟΠΟΙΗΣΗ
    Προηγούμενο άρθροΓιατί κοροϊδευόμαστε αδέρφια ;
    Επόμενο άρθροΕπικίνδυνα παιχνίδια με το ασυλο‏
    Ο Θανάσης Κυριαζής (athankyriazis@yahoo.gr) γεννήθηκε στη Λαμία και είναι καθηγητής στο Πανεπιστήμιο Πειραιά, στο Τμήμα Στατιστικής και Ασφαλιστικής Επιστήμης. Σπούδασε Μαθηματικά στο Πανεπιστήμιο Αθηνών, όπου και πήρε το Διδακτορικό του Δίπλωμα. rnΕχει διατελέσει Επισκέπτης-Ερευνητής σε Πανεπιστήμια και Ερευνητικά Κέντρα μετά από πρόσκληση, υποτροφίες ή στο πλαίσιο ανταλλαγών, στα State University of New York at Buffalo, και University of Maryland (ΗΠΑ), στο Institute of Education, Πανεπιστήμιο Λονδίνου, Queen Elizabeth College,στο International Center for Theoretical Physics (Τεργέστη), στο Middle East Technical University of Ankara (Τουρκία), στο Institute of Mathematics (Πράγα) κ.ά.

    ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

    Please enter your comment!
    Please enter your name here