Τα άτακτα και αυταρχικά παιδιά είναι χαρισματικά

3
488

(Οποιαδήποτε σχέση με την επικαιρότητα είναι συμπτωματική)…

Μήπως το παιδί σας βαριέται στο σχολείο; Μήπως παίζει μόνο του, κάνει αταξίες, προκαλεί καυγάδες, είναι αφηρημένο; Ή μήπως είναι κακός μαθητής, απρόσεκτος και κάνει συνέχεια λάθη; Αν ναι, το πιθανότερο είναι να πρόκειται για ένα χαρισματικό παιδί!

Οι περισσότεροι νομίζουμε ότι τα παιδιά με ιδιαίτερες ικανότητες είναι υπάκουα, ήσυχα, εξαίρετοι μαθητές, διαβάζουν τα μαθήματά τους, αριστεύουν στις εξωσχολικές δραστηριότητες, είναι «πρώτα» σε όλα!

«Υπάρχουν πολλοί μύθοι και προκαταλήψεις γύρω από το θέμα αυτό», μας λένε οι ειδικοί.  Πρόκειται για ένα θέμα που απασχολεί εδώ και δεκαετίες τα εκπαιδευτικά συστήματα του εξωτερικού  -μόνο που στην Ελλάδα είμαστε ακόμα … στο νηπιαγωγείο. Εύκολα χαρακτηρίζουμε ένα αφηρημένο αδιάφορο παιδί μες στην τάξη, ανίκανο, ένα παιδί που βαριέται με όλα, προβληματικό. Κι, όμως, επειδή η σχολική ύλη και οι μέθοδοι διδασκαλίας απευθύνονται κυρίως στον μέσο μαθητή, τα ικανά παιδιά δείχνουν να πλήττουν γιατί δεν ικανοποιούνται οι υψηλές απαιτήσεις τους. Μερικές συνέπειες σε αυτές τις περιπτώσεις είναι να «κλείνουν τους διακόπτες», να ονειροπολούν, να αποφεύγουν το σχολείο «φτιάχνοντας» πλασματικές ασθένειες ή ακόμα χειρότερα να προκαλούν αναστάτωση στην τάξη, να γίνονται επιθετικά ακόμα και οι κλόουν της παρέας.

Οι γραπτές τους εργασίες μπορεί να είναι αδύναμες, να είναι τεμπέλικα, να ξοδεύουν πολύ χρόνο ζωγραφίζοντας αφηρημένα στο τετράδιό τους, ενδέχεται να χαζολογούν, να μην είναι συνεργάσιμα, να μην παρακινούνται εύκολα, να είναι επικριτικά προς τους άλλους. Ένα άλλο σύμπτωμα-παρακλάδι είναι -προκειμένου να προσαρμοστούν στο επίπεδο της τάξης- να κρύβουν τις ικανότητές τους για να μη ξεχωρίζουν. Τα χαρισματικά παιδιά μπορεί να κάθονται ήσυχα και να απαντούν «δε ξέρω» και να έχουν χαμηλές επιδόσεις. «Αυτό το πρόβλημα φαίνεται να εμφανίζεται περισσότερο στα αγόρια παρά στα κορίτσια σε αναλογία 3 προς 1», εξηγεί η κυρία Πόπη Ευέλθοντος, ειδική στην εκπαίδευση των χαρισματικών παιδιών και πρόεδρος του Συνδέσμου Γονέων και φίλων των χαρισματικών Παιδιών Κύπρου.

Το χαρισματικό παιδί μπορεί να θέλει να περνάει απαρατήρητο για να αποφεύγει την απόρριψη και την ταπείνωση από τα να αποκαλύπτει τη δυναμική του -στην περίπτωση που κάτι τέτοιο μπορεί να διαφαίνεται ως απειλή-  ίσως να λειτουργεί αποθαρρυντικά λόγω του ότι πάντα γνωρίζει την απάντηση ή να θεωρηθεί  ότι προκαλεί αναταραχή όταν αντιλαμβάνεται ανακολουθίες ή αμφισβητεί τον στόχο μιας δραστηριότητας. Όταν οι πραγματικές τους ανάγκες δεν αναγνωρίζονται,  αναγκάζονται να γίνουν το παιδί του μέσου όρου.

ΜΥΘΟΙ ΚΑΙ ΑΛΗΘΕΙΕΣ

Στην υπόλοιπη Ευρώπη και στην Αμερική προσπαθούν να εντοπίσουν αυτά τα παιδιά για να καλύψουν τις ιδιαίτερες ανάγκες τους. «Είναι προκατάληψη ότι τα πολύ ικανά παιδιά δε χρειάζονται ειδική προώθηση γιατί τα χαρίσματά τους θα αποδειχθούν, έτσι κι αλλιώς, κατά τη διάρκεια της ζωής τους. Για να αναπτυχθούν οι ικανότητές τους χρειάζεται ειδική εκπαίδευση», εξηγεί η επιστήμων.

Είναι μύθος, επίσης, ότι τα παιδιά με υψηλές νοητικές ικανότητες έχουν καθυστέρηση στην κοινωνική και συναισθηματική τους ανάπτυξη, αντιθέτως τα ποσοστά των ψυχολογικών προβλημάτων σε αυτά τα παιδιά είναι λιγότερα από τον κανονικό πληθυσμό.

Άλλος μύθος είναι ότι οι γονείς τους είναι πολύ φιλόδοξοι και τα «σπρώχνουν». Η αλήθεια είναι ότι  είναι περίεργα τις περισσότερες φορές,  μαθαίνουν από μόνα τους.

Σύμφωνα με την Εθνική Ένωση Χαρισματικών παιδιών στη Μεγάλη Βρετανία (www.nagbritain.org.uk) οι πρώτες παρατηρήσεις γίνονται  μέχρι τα δύο πρώτα έτη  -το πολύ μέχρι τα τέσσερα.

Συνήθως πρόκειται για παιδιά που μιλούν και γράφουν πολύ νωρίς, έχουν αυξημένη φωτογραφική μνήμη, συχνά «πηδάνε» τα ενδιάμεσα στάδια σε μια επιχειρηματολογία κάνοντας πρωτότυπους συσχετισμούς, έχουν ασυνήθιστη αίσθηση του χιούμορ και χάνουν το ενδιαφέρον τους όταν τους ζητηθεί να επαναλάβουν μια εργασία.

Είναι πολύ εύκολο να συντριβεί η αυτοπεποίθηση ενός ταλαντούχου παιδιού. Επειδή οι εμπειρίες τους στις συναναστροφές τους είναι κρίσιμες είναι πολύ σημαντικό να αναζητούνται οι ενδείξεις που υποδεικνύουν ότι ένα δύσκολο, δυστυχισμένο ή βαριεστημένο παιδί έχει κάποιο κρυφό ταλέντο.

ΚΟΙΝΟΠΟΙΗΣΗ
Προηγούμενο άρθρο«Ντου» για κατάσχεση υπολογιστών που αντιγράφηκε το περίφημο cd
Επόμενο άρθροΤο φτεράκι της μέλισσας
Ήταν μόλις 5 ετών όταν με το πρώτο της δημοσιογραφικό μαγνητοφωνάκι έπαιρνε συνεντεύξεις από τις φίλες της, τους γείτονες και τον εαυτό της. Ηχογραφούσε το σήμα αρχής της δικής της εκπομπής … τραγουδώντας, εκφωνούσε ειδήσεις που είχε συντάξει η ίδια, έκανε φανταστικά ρεπορτάζ, προέβλεπε τον καιρό κι έκλεινε πάλι τραγουδώντας τους τίτλους τέλους. (Η κασέτα αποτελεί πολύτιμο περιουσιακό της στοιχείο κι εύχεται να μη χρειαστεί να φορολογηθεί και γι αυτό). Έκτοτε δεν επανήλθε ποτέ στα συγκαλά της και παρά την έφεση στο πιάνο και τον κλασσικό χορό (για τον οποίο έλαβε υποτροφία από την Βασιλική Ακαδημία της Αγγλίας) σπούδασε δημοσιογραφία και κολύμπησε στα βαθειά κι επικίνδυνα νερά της από μικρή. Έχει εργαστεί σε όλα τα Μέσα, ιδιωτικά και δημόσια κανάλια, εφημερίδες, περιοδικά, ραδιόφωνα, δελτία ειδήσεων, εκπομπές και τα αγάπησε όλα το ίδιο! Κάνει ρεπορτάζ και τις 24 ώρες της ημέρας αφού όπου γυρίσει τη ματιά της βλέπει ένα «θέμα» να γεννιέται! Οι ατελείωτες ώρες στο δρόμο, τα αμέτρητα ρεπορτάζ της, τα αποκλειστικά, τα ντοκιμαντέρ, οι συνεντεύξεις με τους «σπουδαίους» ανά τον κόσμο, οι επιτελικές θέσεις που κατά καιρούς αναλαμβάνει, οι κάμερες, τα μικρόφωνα, ο περιπτεράς που χοροπηδάει όταν τη βλέπει στην τηλεόραση, δεν της προκάλεσαν ποτέ την επιθυμία να καβαλήσει κανένα καλάμι! Είναι η πρώτη Ελληνίδα δημοσιογράφος (μόλις στα 20 της) που με τσαμπουκά μπήκε σε Αμερικανικό αεροπλανοφόρο, τα έβγαλε πέρα με 5.000 άντρες και τράβηξε πλάνα ακόμη κι από τις τουαλέτες που χρησιμοποίησαν όσοι σκότωσαν κόσμο στον Πόλεμο του Περσικού Κόλπου. Μιλάει Ελληνικά (καθόλου αυτονόητο), αγγλικά, ιταλικά, γαλλικά κι ευγενικά. Όταν χρειαστεί να μιλήσει με αγένεια, δε μιλάει καθόλου. Χαμογελάει και φεύγει. Οι φίλοι της την αποκαλούν «τσαμπουκά με καρδιά τρυφερού μαρουλιού» κι όταν θέλουν να τη βρίσουν την λένε «Μητέρα Τερέζα». Η ίδια αρκείται στο «αυτονόητα δίκαιη και δοτική». Η Μαρία δεν εμπιστεύεται κανέναν που δε χαμογελάει εύκολα και κανέναν που χαμογελάει όλη την ώρα.

3 ΣΧΟΛΙΑ

  1. Κάποιες ενστάσεις: Πρώτη ένσταση: Σε ποια ακριβώς χαρίσματα αναφέρεστε, όταν μιλάτε για τα παιδιά στην αρχή του κειμένου σας; Δεν αναφέρετε κανένα. Δεύτερη: Οι περιγραφή των χαρισματικών παιδιών στην αρχή του κειμένου δεν συμπίπτει καθόλου με την περιγραφή της Βρετανικής ένωσης που παραθέτετε πιο κάτω. Τρίτη: Ο απόλυτος τόνος του τίτλου του κειμένου. Επιτρέψτε μου την αφελή παρατήρηση ότι πολλοί συμμαθητές μου άτακτοι, καυγατζήδες, αφηρημένοι, κακοί μαθητές, σήμερα στα 38-39 μας χρόνια, δεν αποδείχτηκαν χαρισματικοί σε τίποτε το ιδιαίτερο, όπως και οι υπόλοιποι βέβαιως που δεν είχαν αυτά τα χαρακτηριστικά.
    Επειδή το θέμα έχει ενδιαφέρον θα άξιζαν κάποιες διευκρινήσεις.
    Ένας μη χαρισματικός.

  2. (Οποιαδήποτε σχέση με την επικαιρότητα είναι συμπτωματική)…
    Αααχ, γιατί ένιωσες την ανάγκη να το γράψεις αυτό;; Τόσο φοβισμένοι έχουμε πιά καταντήσει;;

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here