Αθάνατη ελληνική λεβεντιά!

2
88

Ιδέες που τις μοιράζεσαι δεν πεθαίνουν ποτέ. Στη γλώσσα των sms αυτό το λένε innovation. Αφιερωμένο εξαιρετικά σ’ όλους που, όταν απουσιάζουν δέχονται ακόμα και να τους μαστιγώνουν (έστω και μέσα από το facebook)!!!
Είπε κάποιος στον Αρίστιππο ότι η Λαΐδα δεν τον αγαπά, αλλά προσποιείται ότι τον αγαπά. Ο Αρίστιππος απάντησε: 
«Ούτε το κρασί ή το ψάρι με αγαπούν, εγώ όμως τα απολαμβάνω». 
~~~~~~~~~~~@~~~~~~~~~~~~
Ένας άντρας είπε στην ερωτομανή γυναίκα του: 
«Τι θέλεις να κάνουμε, να φάμε ή να κάνουμε έρωτα».  
Εκείνη του είπε:
«Ό,τι θέλεις, ψωμί πάντως δεν έχουμε».  
~~~~~~~~~~~@~~~~~~~~~~~~
Είπε κάποιος στον Διογένη:
«Οι συμπολίτες σου σε καταδίκασαν σε εξορία».  
Και ο φιλόσοφος απάντησε:
«Κι εγώ τους καταδίκασα να μένουν στον τόπο τους».  
~~~~~~~~~~~@~~~~~~~~~~~~  ~~~~~~~~~~~@~~~~~~~~~~~~
  Επαινούσαν μερικοί μπροστά στον Άγη τους Ηλείους, γιατί ήταν πολύ δίκαιοι κριτές στους Ολυμπιακούς αγώνες. Ο Άγης ρώτησε με απορία: 
– Και είναι τόσο σπουδαίο το ότι οι Ηλείοι μια φορά στα τέσσερα χρόνια γίνονται δίκαιοι;
~~~~~~~~~~~@~~~~~~~~~~~~
Ένας πατέρας ζήτησε από τον Αρίστιππο να διδάξει τον γιο του. Ο φιλόσοφος ζήτησε αμοιβή 500 δραχμές. Ο πατέρας θεώρησε υπερβολικό το ποσό.
-«Με τόσα χρήματα», είπε, «θα μπορούσα να αγοράσω ένα ζώο».
-«Αγόρασε», είπε ο Αρίστιππος, «κι έτσι θα έχεις δύο». 
~~~~~~~~~~~@~~~~~~~~~~~~
Ο Διογένης ζητούσε ελεημοσύνη απο ένα άγαλμα. Όταν τον ρώτησαν γιατί  κάνει κάτι τέτοιο απάντησε:
– Εξασκούμαι στο να μην απογοητεύομαι απο την αναισθησία των ανθρώπων.
~~~~~~~~~~~@~~~~~~~~~~~~
Παρακινούσαν τον Φίλιππο τον Μακεδόνα να εξορίσει κάποιον που τον κακολογούσε. Ο Φίλιππος απάντησε:
– Δεν είστε καλά!! Θέλετε να τον στείλω να με κατηγορεί και σ’ άλλα μέρη;
~~~~~~~~~~~@~~~~~~~~~~~~
Ένας φαλακρός έβριζε τον Διογένη. Ο φιλόσοφος γύρισε και του είπε: 
«Δεν σου ανταποδίδω τις βρισιές, αλλά θα ήθελα να πω ένα «μπράβο» στις 
τρίχες σου, γιατί απαλλάχτηκαν από ένα κακορίζικο κεφάλι». 

~~~~~~~~~~~@~~~~~~~~~~~~
Πληροφορήθηκε ο Αριστοτέλης από κάποιον ότι μερικοί τον έβριζαν. Ο φιλόσοφος απάντησε: «Καθόλου δεν με νοιάζει. Όταν είμαι απών, δέχομαι 
ακόμα και να με μαστιγώνουν». 

Πηγή: «Αρχαία Ελληνικά Ανέκδοτα» – Εκδόσεις Σαββάλα

Με τη σύμφωνη γνώμη του φίλου, που πιστεύει κι αυτός πως οι ιδέες που μοιράζονται μπορούν να μετατρέψουν τους φοβισμένους φίλους μας σε ήρωες!

ΚΟΙΝΟΠΟΙΗΣΗ
Προηγούμενο άρθροΚαλπάζων χουλιγκανισμός
Επόμενο άρθροΑπονομιμοποίηση του πολιτικού συστήματος
O Μάκης Σεριάτος γεννήθηκε το 1958 στην Αθήνα και κατάγεται από την Κεφαλονιά και την Ικαρία. Από μικρός ήταν πάντα ανήσυχος και εξακολουθεί να είναι σαν ένα μικρό παιδί που ακόμα ψάχνει να βρει το δρόμο του. Παιδί του κέντρου, μεγάλωσε στην πλατεία Μαβίλη. Η οικογένειά του ήταν αυτό που σήμερα θα αποκαλούσαμε «μικροαστική». Μικρός, στο δημοτικό, ήθελε να γίνει οδηγός νταλίκας κι αργότερα ναυτικός. Είναι πιστός οπαδός των ταξιδιών και της αντίληψης «όποιος γυρίζει, μυρίζει». «Όταν ταξιδεύεις, μαθαίνεις να ακούς», όπως λέει ο ίδιος. Σπούδασε ζωγραφική και ψυχολογία στην Ελλάδα και τη Μεγάλη Βρετανία και στη συνέχεια αναγκαστικά σπούδασε οικονομικά, management, κοινωνιολογία και σεναριογραφία για τηλεοπτικές διαφημίσεις, αλλά δηλώνει ταξιδιώτης της ζωής. Γι' αυτό μέχρι και σήμερα σκιτσάρει πότε-πότε για τη σωτηρία της ψυχής του. Μετά τις αεροπορικές του υποχρεώσεις ξεκίνησε την καριέρα του στο χώρο της διαφήμισης ως κειμενογράφος και μέχρι σήμερα πολλές από τις καμπάνιες που έχει δημιουργήσει έχουν βραβευθεί στην Ελλάδα και στο εξωτερικό. Είναι λάτρης της σημειολογίας και δηλώνει ότι η διαφήμιση είναι ένας τρόπος διείσδυσης στo μυαλό και τις ψυχές των ανθρώπων. Από την αρχή της καριέρας του μέχρι και σήμερα ρισκάρει. Έχει μάθει να κερδίζει αλλά και να χάνει. Είτε έτσι είτε αλλιώς, παραμένει λάτρης του φλερτ με τον κίνδυνο. Επαγγελματικά ξεκινάει με τη συγγραφή κειμένων για διαφημιστικές καταχωρίσεις και τηλεοπτικές διαφημίσεις. Από την αρχή όμως είχε στο μυαλό του τη δημιουργία ενός δημιουργικού γραφείου αλλιώτικου από τα άλλα, με στόχο το αποτέλεσμα για τον πελάτη. Στόχος του ήταν η σύνδεση κοινωνιολογίας και ψυχολογίας μέσα από μια νέα μορφή τέχνης που πιστεύει ότι είναι η διαφήμιση. Το 1989 ίδρυσε μαζί με τον Πέτρο Τριανταφύλλη τη διαφημιστική εταιρεία ASHLEY & HOLMES και το 1993 τη LE SPOT PRODUCTIONS. Το 1996 ξεκίνησε η συνεργασία του με το McCANN WORLDGROUP και από το 2000 έγινε πρόεδρος του Group για τη νοτιοανατολική Ευρώπη. Σήμερα είναι πρόεδρος του Ομίλου Ashley Worldgroup, ο οποίος αποτελεί τον πρώτο ελληνικό πολυεθνικό Όμιλο Ολοκληρωμένης Επικοινωνίας στη N.A. Ευρώπη. Περιλαμβάνει τις εταιρείες Ashley & Holmes, Le Spot Productions, United Media, Politics, Zenteam και Alco. Διαθέτει 13 συνεργαζόμενα γραφεία σε Αθήνα, Βιέννη, Βουκουρέστι, Σόφια, Τίρανα, Σκόπια, Κόσοβο, Λεμεσό, Σαράγεβο, Βελιγράδι, Λουμπλιάνα, Ζάγκρεμπ και Λοτζ, ενώ πολύ σύντομα θα επεκτείνει τη δράση του και σε άλλες αναδυόμενες επιχειρηματικά και οικονομικά χώρες, όπως Τουρκία, Ισραήλ και Ντουμπάι. Είναι μέλος της Ελληνικής Εταιρείας Διοικήσεως Επιχειρήσεων (Ε.Ε.Δ.Ε.) από το 1994 και οι εταιρείες του Ομίλου είναι μέλη της Ένωσης Διαφημιστικών Εταιρειών Ελλάδος (Ε.Δ.Ε.Ε.). Αναδείχθηκε Manager of the year 2005. Είναι παντρεμένος με τη δημοσιογράφο Αλεξάνδρα Καπελετζή και έχουν τρία παιδιά: τον Γιάννη, τον Σπύρο και τον Ρωμανό.

2 ΣΧΟΛΙΑ

  1. Οι αρχαίοι είχαν την πλάκα τους
    Κακού κόρακος κακόν ωόν
    Γράφει ο Θ.Γ. Βουδικλάρης*
    Στην αρχαία Αθήνα, κατά τον 5ο αιώνα, ζούσε ένας διάσημος ρήτορας και διδάσκαλος της ρητορικής, που τον έλεγαν Κόρακα. Καταγόταν από τις Συρακούσες, όπου και είχε διατελέσει σύμβουλος (παραδυναστεύων) του τυράνου Ιέρωνα (477-466 π.Χ.), από τον οποίον και εξορίστηκε. Είχε γράψει ένα πολύκροτο για την εποχή του έργο με τον τίτλο «Τέχνη», στο οποίο εξέταζε τους κανόνες της ρητορικής και φυσικά είχε πολλούς μαθητές, οι οποίοι ενδιαφέρονταν να μάθουν τη ρητορική τέχνη, για να ασχοληθούν εν συνεχεία κυρίως με το γράψιμο δικανικών λόγων, γιατί κατά τους νόμους της αρχαίας δημοκρατίας, στις δίκες δεν παρίστατο δικηγόρος, αλλά κάθε κατηγορούμενος υπεράσπιζε μόνος του τον εαυτό του, απαγγέλοντας λόγο, που τον είχε γράψει κάποιος ρήτορας (Λυσίας, Αισχίνης, Ισαίος κ.ά.).
    Μεταξύ των μαθητών του ήταν και ο Αθηναίος Τεισίας, με τον οποίον ο Κόραξ, σίγουρος για τις γνώσεις του και τη διδακτική του ικανότητα, συμφώνησε πως ο μαθητής του θα πλήρωνε τα δίδακτρα μόνον όταν θα κέρδιζε την πρώτη του δίκη στο δικαστήριο, αφού αυτό θα ήταν απόδειξη της καλής του καταρτίσεως.
    Ο μαθητής όμως όταν «ξεσκόλισε», δεν ανελάμβανε καμμία δίκη και έτσι ούτε έχανε ούτε κέδιζε, πάντως όμως δεν πλήρωνε. Για το λόγο αυτόν ο δάσκαλος αποφάσισε να αναζητήσει διακαστικώς την αμοιβή του.
    Στο δικαστήριο και οι δύο αντίδικοι παραδέχθηκαν τη συμφωνία τους, καθένας όμως υπεστήριξε τις απόψεις του με τον δικό του τρόπο.
    «Κύριοι δικαστές», είπε στην αγόρευσή του ο δάσκαλος, «ο μαθητής μου πρέπει οπωσδήποτε να μου πληρώσει τα δίδακτρα που μου χρωστάει, όποιοα κι αν θα είναι η απόφασή σας. Αν μεν με δικαιώσετε, πρέπει να με πληρώσει για να εκτελεσθεί η δικαστική απόφαση. Αν όμως δε με δικαιώσετε εμένα αλλά εκείνον, τότε ο μαθητής μου κερδίζει την πρώτη του δίκη, αποδικνύεται η καλή του κατάρτιση και η δική μου καλή διδασκαλία και πρέπει να με πληρώσει για να τηρήσει τη συμφωνία μας».
    Ο μαθητής όμως ήταν αντάξιος του δασκάλου. «Κύριοι δικαστές» είπε στη δική του αγόρευση, «εγώ δεν έχω καμμιάν υποχρέωση πληρωμής, όποια και αν είναι η απόφασή σας. Αν μεν με δικαιώσετε, για να εφαρμοστεί η απόφασή σας, αν δε δεν με δικαιώσετε, γιατί τότε δεν θα έχω κερδίσει ακόμα την πρώτη μου δίκη και επομένως, κατά τη συμφωνία μας, δεν έχω ακόμα υποχρέωση καταβολής της αμοιβής».
    Οι δικαστές «βραχυκυκλώθηκαν» από τις δύο ατράνταχτες λογικές. Συνεδρίαζαν συσκεπτόμενοι όλη την ημέρα, χωρίς να μπορούν να καταλήξουν σε απόφαση. Και επειδή τότε υπήρχε γι΄αυτούς όριο χρόνου, μέχρι τη δύση του ηλίου, με το τέλος της ημέρας απέπεμψαν τους δύο αντιδίκους, χωρίς να έχουν εκδώσει απόφαση, λέγοντας τους αγανακτισμένοι την παροιμιώδη φράση, που αποτελούσε και λογοπαίγνιο με το όνομα του δασκάλου:
    «Κακού κόρακος, κακόν ωόν»
    μια φράση που αντιστοιχεί στις δικιές μας παροιμίες «κατά το μαστρο- Γιάννη και τα κοπέλια του» ή «μ΄όποιο δάσκαλο καθίσεις, τέτοια γράμματα θα μάθεις» ή «το μήλο κάτω από τη μηλιά θα πέσει».

    Κε Σεριάτε προτίμησα να αντιγράψω την γνωστή ιστοριούλα παρά να την παρουσιάσω σαν δική μου αδικώντας έτσι τον κον Βουδικλάρη που ειρήσθω εν παρόδω είναι πολιτικός μηχανικός και νομίζω ότι και αυτή αποδεικνύει το χιούμορ,το πνεύμα και τον τρόπο που αντιμετώπιζαν τις καταστάσεις τότε προσφέροντας ένα ακόμη ελάχιστο φορτίο θλίψης σε σύγκριση με το μίζερο σήμερα.

  2. Τη συμμερίζομαι την άποψή σας και τελικά πιστεύω πως το μεγαλείο των ανθρώπων μιας χώρας βρίσκεται στην απόφασή τους να είναι πιο δυνατοί από την μοίρα τους. Ευχαριστώ για την επικοινωνία.

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here