Αχ Ελλάδα… δεκατρείς φορές μ’ αρνιέσαι…

23
113

Τους γνώρισα στον τόπο των διακοπών μου. Έλληνες της Σουηδίας. Επιτυχημένοι, ευκατάστατοι, στελέχη μεγάλων επιχειρήσεων, δεκαετίες στην αλλοδαπή. Είναι η δεύτερη χρονιά που επιλέγουν το ίδιο μέρος για τις διακοπές τους. Καλοκαίρι στην Ελλάδα, πάντα. Πόσο μάλλον αυτές τις εποχές που η πατρίδα το έχει ανάγκη. Από την πρώτη στιγμή που γνωριστήκαμε οι ερωτήσεις τους έπεφταν κατά ριπάς. Εσείς που τα παρακολουθείτε, εσείς που τα ζείτε, εσείς που τα ξέρετε καλύτερα… Tι θα γίνει με αυτό; Θα τα καταφέρουμε με το άλλο; Θα αλλάξουμε στο τάδε;

Οι απορίες βροχή. Όλες, όμως, ρητορικού τύπου. Διότι κατά τα άλλα, η γνώση τους γύρω από την κατάσταση, γύρω από πρόσωπα και πράγματα ήταν κάτι παραπάνω από εντυπωσιακή. Παρακολουθούν ελληνική τηλεόραση, διαβάζουν ελληνικές ειδησεογραφικές ιστοσελίδες και ζουν τις εξελίξεις με την ίδια ακριβως αγωνία με όλους εμάς που κατοικούμε εντός των συνόρων. Καρφωμένοι στην τηλεόραση βλέπαμε μαζί λεπτό προς λεπτό τις εξελίξεις της Πέμπτης από τη Σύνοδο Κορυφής. Ταυτόχρονα, συζητούσαμε για όλα όσα σε ένα σύγχρονο ευρωπαϊκό κράτος, όπως η Σουηδία, θεωρούνται αυτονόητα και διαπιστώναμε, κουνώντας τα κεφάλια μας και κυκλώνοντας τον καλοκαιρινό αέρα με τις παλάμες μας, πόσο πολύ απέχουμε από αυτό. Για όλα αυτά, που σε μία χώρα που σέβεται τους πολίτες της είναι δεδομένα και στην Ελλάδα χαρακτηρίζονται μεγάλες κατακτήσεις ή μεγάλα ζητούμενα. Για όλα αυτά, που σε ένα οργανωμένο κράτος είναι αδιανόητα κι εδώ αποτελούν καθεστώς. Και δώστου να κουνάμε τα κεφάλια μας και να σφίγγουμε τα χείλη.

Αναπόφευκτα, κάποια στιγμή, ήρθε η κουβέντα στην ελληνική ομογένεια και στην «ελληνικότητα» που μπορεί  να διατηρεί ένας πατριώτης που ζει και εργάζεται δεκαετίες σε μία χώρα, όπως η Σουηδία. Χώρα, θυμίζω, και κρατήστε το αυτό για τη συνέχεια, στην οποία έζησε ως πολιτικός πρόσφυγας και ο Γιώργος Παπανδρέου. Περίπου είκοσι χιλιάδες είναι σήμερα οι Έλληνες εκεί, στο σύνολό τους. Μου περιέγραφε, λοιπόν, τις προσπάθειες των οικογενειών της ομογένειας να μεγαλώσουν τα παιδιά τους με τις ελληνικές αξίες, με τις παραδόσεις μας, την κουλτούρα μας.
Στη Στοκχόλμη, όπως και σε άλλες πόλεις της Σουηδίας, λειτουργεί  ελληνικό σχολείο. Στην πρωτεύουσα μετρά 300 μαθητές. Τα μαθήματα γίνονται κάθε Σάββατο. Για επτά και πλέον ώρες τα ελληνόπουλα της διασποράς διδάσκονται ελληνική γλώσσα, ιστορία, ελληνικό πολιτισμό, μουσική και χορό, ενώ λειτουργούν και απογευματινά τμήματα σε πολλές περιοχές της Στοκχόλμης για όσα παιδιά έχουν τις αντοχές να ανταποκρίνονται και σε αυτά.
– «Πολλές φορές», λέει ο φίλος μας, «μου παραπονιέται η μικρή: Ρε μπαμπά, εγώ γιατί να έχω σχολείο και το Σάββατο; Γιατί να μην παίζω όπως τα άλλα παιδιά; Έχει δίκιο. Όμως, αν το αφήσει, σύντομα δε θα υπάρχει τίποτα ελληνικό μέσα της».
«Δεν είναι η γλώσσα», συνεχίζει. «Αυτή τη μαθαίνει και στο σπίτι. Είναι  η παράδοσή μας, η ιστορία μας, η λογοτεχνία μας, ο πολιτισμός μας. Τα παιδιά κάνουν θυσίες για να τα χωρέσουν όλα και στη μέρα τους και στο μυαλό τους. Πώς θα γίνει, όμως; Πρέπει να γίνει Ελληνίδα».

Η αφήγησή του, μα κυρίως ο τόνος του, με συγκίνησαν. Το συνεσταλμένο 7χρονο κοριτσάκι τους, σύντομα το έβλεπα με άλλο μάτι σε σχέση με τα υπόλοιπα παιδιά που πλημμύριζαν κάθε πρωί και κάθε απόγευμα τον κήπο, παίζοντας ανέμελα και σηκώνοντας τον κόσμο με τις τσιριχτές φωνές τους.

Σύντομα ο καλοκαιρινός μου φίλος, όμως, θα μου αποκαλύψει τη μεγάλη του ανησυχία. Το σχολείο, μέχρι φέτος είχε 15 καθηγητές.
– «Δε λέω», παραδέχεται,
«15 είναι πολλοί. Ο αριθμός είναι υπερβολικός. Δε συμπληρώνουν καν ένα πλήρες ωράριο. Πού δεν ήμασταν μέχρι σήμερα οι Έλληνες υπερβολικοί;»
Τώρα, όμως, όλα είναι στον αέρα. Η ανάγκη περιορισμού του κόστους του Δημοσίου οδήγησε στη μείωση του προσωπικού του σχολείου. Από τους 15 έμειναν οι πέντε, αλλά και αυτοί είναι αμφίβολοι, γιατί, παρά το γεγονός ότι οι συμβάσεις τους δεν έχουν λήξει, κανείς δεν τους έχει ειδοποιήσει αν θα εργαστούν φέτος στο σχολείο ή όχι».

Σημαντική λεπτομέρεια: Η σχολική χρονιά στη Σουηδία ξεκινά 20 Αυγούστου. Όλα, λοιπόν, είναι σε εκκρεμότητα. Πρόγραμμα δεν έχει βγει, ούτε και οδηγός σπουδών. Και όσο πλησιάζουν οι μέρες, η αγωνία κορυφώνεται. Η ανησυχία του σύντομα έγινε και δική μου. Για αυτό και τούτο το κείμενο. Σκέφτομαι ότι για κάποιους συμπατριώτες μας, που η ζωή το έφερε να είναι μακριά, το να νιώθεις Έλληνας δεν είναι αυτονόητο. Το να νιώθεις Έλληνας απαιτεί προσπάθεια, επιμονή αλλά και θυσίες. Εύχομαι πραγματικά το ελληνικό σχολείο της Στοκχόλμης να λειτουργήσει φέτος και το ελληνικό κράτος να μην ξεχάσει τα ξενιτεμένα παιδιά του. Η αλήθεια είναι ότι δεν το πιστεύω. Κατά βάθος ούτε κι αυτοί. Συμφωνήσαμε στην εκτίμηση ότι στο τέλος θα γίνουν όλα, αλλά με τους ελληνικούς ρυθμούς. Πώς μπορεί, όμως, κανείς να μένει αδιάφορος μπροστά στην αγωνία τους;

ΥΓ: Τη νύχτα αυτή μου ήρθαν στο μυαλό οι στίχοι του Ρασούλη, τραγουδισμένοι απο  τον μοναδικό Παπάζογλου: «Αχ Ελλάδα θα στο πω πριν λαλήσεις πετεινό δεκατρείς φορές μ’ αρνιέσαι. Μ’ εκβιάζεις μου κολλάς σαν το νόθο με πετάς μα κι απάνω μου κρεμιέσαι.»

Και φέτος το καλοκαίρι, δυστυχώς, δεν παίζει να τους δούμε πουθενά…

23 ΣΧΟΛΙΑ

  1. Η Σουηδια δινει δυνατοτητες σε οποιους επελεξαν να ζησουν εκει, γιατι ειναι ενα σοβαρο δικαιο και οργανωμενο κρατος. Εμεις επιλεξαμε να δημιουργησουμε την Ελλαδα που ζουμε γιατι θελουμε ενα κρατος ανομιας, παραγοντισμου και ηθικης ευτελιας.

  2. Κυρία Κοσιώνη…..ευχαριστούμε πολύ για το άρθρο! Η αγωνία που ζούμε κάθε καλοκαίρι, εμείς οι Έλληνες γονείς στις χώρες της Ευρώπης, έχει γίνει πιά συνήθεια.

    Κάνουμε απίστευτες προσπάθειες για να στήσουμε και να κρατήσουμε τα Ελληνικά Σχολεία ανοικτά στο εξωτερικό. Πολλές ώρες προσωπικής εργασίας για τις υποδομές, μεγάλα έξοδα στην αγορά κτηρίων και υλικοτεχνικών υποδομών, πράγματα αυτονόητα στην Ελλάδα. Δεν είναι όλοι οι Έλληνες του εξωτερικού εύποροι, ώστε όλα αυτά να γίνονται απλά και μόνο με το να ρίχνεις χρήμα.

    Το μόνο που ζητάμε από την Ελληνική πολιτεία, είναι να έχουμε δασκάλους. Πολλοί θα νόμιζαν ότι απλά κάποιος που μιλάει ελληνικά, μπορεί να μαζέψει 10 παιδάκια και να τα μάθει. Δεν είναι έτσι. Τα περισσότερα Ελληνικά σχολεία του εξωτερικού είναι μικρά, με από 10 εώς 30 μαθητές. Αυτό, επειδή υπάρχουν πολλά επίπεδα μαθητών, έχει ώς αποτέλεσμα τα σχολεία να λειτουργούν όπως τα μονοθέσια ή διθέσια σχολεία σε απομακρυσμένα χωριά, όπου στην ίδια τάξη υπάρχουν παιδιά της 1ης, της 2ας και της 3ης. Είναι απόλυτα φυσιολογικό αυτό, μιάς και κανείς δεν έχει την απαίτηση να υπάρχουν 6 δάσκαλοι σε σχολεία με 15 παιδιά!

    Αυτό όμως που έχει σημασία, είναι οι δάσκαλοι, να είναι πραγματικοί δάσκαλοι και να έχουν την ικανότητα να διαχειριστούν τέτοια τμήματα μαθητών. Εκεί βασίζεται η ανάγκη μας για επαγγελματίες δασκάλους.

    Στο δικό μας σχολείο, είχαμε μέχρι πέρυσι τρείς δασκάλους, για περίπου 35 μαθητές, εξαταξίου, 4 ώρες την εβδομάδα. Ήδη η μία δασκάλα επέστρεψε στην Ελλάδα και ο δεύτερος δάσκαλος είναι υπ’ατμόν. Στις 7 Σεπτέμβριου (σε 45 μέρες περίπου), ξανα ανοίγει το σχολείο και είμαστε «επί ξύλου κρεμάμενοι». Όχι ότι δεν έχουμε ξαναβρεθεί στην ίδια κατάσταση. Απλά φέτος ο κίνδυνος είναι παραπάνω από υπαρκτός, και η κρυφή αισιοδοξία ότι κάτι θα γίνει τελευταία στιγμή, λείπει φέτος το καλοκαίρι.

    Όπως λέτε και εσείς, γνωρίζουμε πολύ καλά τί συμβάινει στην Ελλάδα και το νόημα που έχει η φράση «σπάταλο κράτος». Όμως, θα ήθελα να ξέρω, θεωρείται «σπατάλη» η αποστολή Ελλήνων δασκάλων στο εξωτερικό? Ποιά Ελληνική οικογένεια στην Ελλάδα δεν έχει ή είχε συγγενείς ή φίλους μετανάστες? Το να αποκτήσουν τα Ελληνόπουλα του εξωτερικού Ελληνική παιδεία (ή έστω ψίχουλα αυτής), θεωρείται σπατάλη? Βούλωσαν όλες οι τρύπες του προυπολογισμού και αναγκαστικά θα περικοπεί ΚΑΙ αυτό? Είναι προτιμότερο να αφήσουμε αυτά τα παιδιά να γίνουν εξ’ολοκλήρου «προιόντα» της Γερμανικής, Αγγλικής, Σουηδικής παιδείας? Να αφήσουμε το σπόρο που έχουν μέσα τους απότιστο?

    Όπως είπα, με θυσίες όλα γίνονται. Και θρανία αγοράζονται και καρέκλες και πίνακες και αίθουσες. Δάσκαλος ….δεν αγοράζεται! Και με αυτή τη σκέψη, ας πιάσω σιγά-σιγά κανένα βιβλίο μυθολογίας για να ξεσκουριάσω τις γνώσεις μου. Προβλέπω ότι θα μου χρειαστούν από Σεπτέμβρη!

    Και πάλι ευχαριστούμε για το άρθρο.

  3. Καλό το άρθρο της κ.Κοσιώνη,το οποίο εκφράζει τους φόβους και τις αγωνίες των ελλήνων-γονιών κυρίως-του εξωτερικού που θέλουν πολύ δίκαια τα παιδιά τους να αποκτήσουν την ελληνική παιδεία.Σημαντικό είναι να αναλογιστούμε πως αυτά τα παιδιά μπορεί να αποτελέσουν στο μέλλον σημαντικά στελέχη της γενικότερης ζωής της ελληνικής κοινωνίας και έχοντας πάρει και την ελληνικά παιδεία θα μπορέσουν να συμβάλλουν σημαντικά στην ανάπτυξη του τόπου…
    Γιώργος Ζ.
    μελλοντικός-σε μισό μήνα-μετανάστης στην Νέα Νότια Ουαλία της Αυστραλίας!

  4. Νομίζω όμως ότι οι Έλληνες τους εξωτερικού αγαπούν την Ελλάδα της καρδιάς τους. Την Ελλάδα όπως την έχουν κρατήσει στο μυαλό τους, στη μνήμη, συχνά εξιδανικευμένη, στη φαντασία τους ή ακόμα και στο πώς θα ήθελαν να είναι. Όταν λέμε να μη χάσουμε τις αξίες και τις παραδόσεις μας, πρέπει να γνωρίζουμε ότι κάποιες παθογένειες της Ελληνικής κοινωνίας και οικογένειας είναι μέσα στη ρίζα των προβλημάτων μας. Εδώ όλοι, από τον αγρότη μέχρι τολμώ να πω και δικαστικούς και βουλευτές θεωρούν αυτονόητα να κάνουν κατάχρηση της κομματικής θέσης, της δημόσιας θέσης ή άλλης δύναμης για να παρακάμψουν κανόνες και να βολέψουν τα παιδιά τους. Η πρώην πρόεδρος της Βουλής το είχε πει, η κα Μπενάκη για τους διορισμούς στη Βουλή, ότι ε, είναι παιδιά δικαστικών, βουλευτών, κλπ, κάπως το θεωρούσε αυτονόητο δεν το έβλεπε καν ως κάτι κακώς κείμενο και από εκεί παίρνω την ευκαιρία γιατί μου έκανε εντύπωση, να το ακούω από κάποιον που εκτιμώ. Η οικογένεια λειτουργεί δηλαδή κάπως σαν φατρία και το δημόσιο συμφέρον ούτε καν συζητείται. Οι Έλληνες έξω όμως ζουν σε ένα περιβάλλον που ενδιαφέρεται για το δίπτυχο ατομικά δικαιώματα – δημόσιο συμφέρον και τα έχει λύσει αυτά, γι’ αυτό λειτουργούν εκεί θαυμάσια, δεν έχει το νερό εδώ τίποτα κακό!

  5. Αυτή η κυβέρνηση θα μείνει στην ιστορία για την αποφασιστικότητά της να κάνει όσα φάνταζαν αδιανόητα στην οικονομία και τη δειλία της για όσα πρέπει να θεωρούνται αυτονόητα. Πάλι κάνει πίσω στη δημιουργία χώρου προσευχής για τους μουσουλμάνους. Ας μη διαβάζουμε μετά και καμαρώνουμε για τα Ελληνικά σχολεία και τις Ορθόδοξες Εκκλησίες στο εξωτερικό.

  6. Κυρία Κοσιώνη,
    Τί να πούμε και να γράψουμε τώρα για χώρες όπως η Σουηδία… Θυμήθηκα τώρα ένα περιστατικό που έχει παραμείνει στη μνήμη μου: στην προεκλογική περίοδο των εκλογών του 2000 επί «εκσυγχρονισμού», ο νέος υπουργός Οικονομίας και Αντιπρόεδρος της κυβέρνησης, σε σχετική ερώτηση που του έγινε σε κάποιο τηλεοπτικό πάνελ, είχε εκστομίσει το αμίμητο: μα, η Ελλάδα δεν έχει να ζηλέψει τίποτα από τη Σουηδία… Να γελάσει ή να κλάψει κανείς?? Η αλήθεια, βεβαίως, είναι ότι οι άνθρωποι, και για την ακρίβεια, όλες οι σκανδιναβικές χώρες, είναι πολλές ταχύτητες και επίπεδα μπροστά ακόμη και σε σύγκριση με χώρες όπως η Γερμανία ή η Γαλλία -πόσο μάλλον σε σχέση με την Ελλάδα. Όχι μόνο ως προς την κρατική οργάνωση και δομή αλλά και ως προς τη νοοτροπία των απλών πολιτών. Μακάρι να μπορούσαμε να τους μοιάσουμε, έστω και λίγο.

    Εν πάση περιπτώσει, το point που κάνετε με το σχόλιό σας είναι πολύ σημαντικό και αξίζει συγχαρητηρίων: έστω και υπό αυτές τις δυσχερέστατες συνθήκες, το ελληνικό κράτος οφείλει να υποστηρίξει τους Έλληνες που για τον ένα ή τον άλλο λόγο είναι μακριά από την πατρίδα.
    Ευχαριστώ.

  7. Η δική μου εμπειρία πάντως λέει ότι οι Έλληνες του εξωτερικού-όχι όλοι βέβαια-δεν συμπονούν και τόσο την Ελλάδα. Ίσως αυτό να συμβαίνει στη συγκεκριμένη χώρα που βρίσκομαι εγώ και σε άλλες να είναι διαφορετικά τα πράγματα-δεν ξέρω. Ίσως πάλι να ήταν έτσι οι συγκεκριμένοι που συνάντησα εγώ. Παντως ήταν λυπηρο. Σε κάθε περίπτωση υπάρχουν οι μεν και οι δε.

  8. ΄Εχω τη γνώμη κυρία Κοσιώνη ότι οι ΄Ελληνες του εξωτερικού πρέπει να συμμετέχουν στη μισθοδοσία των δασκάλων που τους στέλνει η χώρα μας για τα παιδιά τους.
    Οι «επιτυχημένοι, ευκατάστατοι, στελέχη μεγάλων επιχειρήσεων» όπως τους χαρακτηρίζεται στο δακρύβρεκτο άρθρο σας, καιρός είναι να μάθουν και αυτοί να μην τα περιμένουν όλα από την «κακιά μαμά Ελλάδα» που περνάει δύσκολα χρόνια.
    Οι δάσκαλοι αυτοί έχουν υψηλό κόστος για τα ελληνικά δεδομένα και δυστυχώς έχει αποδειχτεί ότι δεν μπορούν να προσφέρουν τίποτε παραπάνω από ένα Σαββατιάτικο σχολείο ελληνικής γλώσσας και ιστορίας. Τις υπόλοιπες ημέρες της εβδομάδας είναι εντελώς άχρηστοι.

  9. Ποια Ελλαδα; Ελλαδα δεν ειναι οι κομματικες συμμοριες δεν ειναι οι προδοτες δεν ειναι οι χαφιεδες δεν ειναι τα τομαρια της εξουσιας δεν ειναι οι αντινοοι της δημοσιογραφιας.Ελλαδα ειναι ο απλος φιλοξενος καλοσινατος κρητικος, νησιοτης, πελοποννησιος, ηπειροτης ,μακεδονας, θεσσαλος, θρακιοτης που κανει καθε επισκεπτη να νοσταλγει την ομορφια της φιλης και του τοπου που επισκεφθηκε.Οταν αδειασετε τον τοπο εσεις και ευτοι που υποστηριζετε τοτε θα μεινει η ελλαδα καθαρη και ομορφη οπως της πρεπει.

  10. ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΠΑΡΟΥΣΙΑΖΕΤΕ ΟΤΙ ΣΥΜΒΑΙΝΕΙ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΚΑΜΙΑ ΣΧΕΣΗ ΜΕ ΤΗΝ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ.ΤΗΝ ΑΛΗΘΕΙΑ ΤΗΝ ΓΝΩΡΙΖΕΤΕ ΔΙΟΤΙ ΚΑΙ ΕΞΥΠΝΗ ΕΙΣΤΕ ΚΑΙ ΕΝΗΜΕΡΩΜΕΝΗ ΑΡΑ ΛΕΙΤΟΥΡΓΕΙΤΕ ΩΣ ΣΥΝΧΡΟΝΟΣ ΑΝΤΙΝΟΟΣ ΚΑΛΕΙΠΤΟΝΤΑΣ ΤΑ ΠΕΠΡΑΓΜΕΝΑ ΤΩΝ ΜΝΗΣΤΗΡΩΝ .ΚΥΡΙΑ ΜΟΥ ΚΟΝΤΑ ΕΙΝΑΙ Η ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ ΤΟΥ ΟΔΥΣΣΕΑ ΤΟ ΤΟΞΟ ΚΑΙ ΤΟ ΒΕΛΟΣ ΘΑ ΑΠΟΚΑΤΑΣΤΗΣΟΥΝ ΤΗΝ ΦΥΣΙΚΗ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ ΤΩΝ ΠΡΑΓΜΑΤΩΝ ΣΤΗΝ ΧΩΡΑ ΠΟΥ ΛΕΓΕΤΑΙ ΕΛΛΑΔΑ.ΠΑΝΤΑ ΣΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΗΣ ΕΠΑΝΕΡΧΕΤΕ Η ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ

  11. Προπαγάνδα σαν παραμύθι

    Η «ουδέτερη» Σουηδία των γενετικών πειραμάτων και της συνεργασίας με τους Ναζί.
    Η «αδέσμευτη» Σουηδία του διεφθαρμένου Πάλμε, εμπόρου όπλων και… ειρηνιστή.
    Η Σουηδία των μουλωχτών σκανδάλων και της δήθεν ανεκτικότητας.
    Η Σουηδία της βιτρίνας (Νόμπελ) και των σκοτεινών υπογείων (εμπλουτισμένο ουράνιο).
    Η Σουηδία των ανεύθυνων «κοινωνικών πειραμάτων» και της κοινωνικής αποσύνθεσης.
    Η Σουηδία της μελαγχολίας του αλκοολισμού και των ψυχιατρείων.
    Η Σουηδία με την επιλεκτική ευαισθησία για τα ανθρώπινα δικαιώματα (σκληρή με τη Λευκορωσία π.χ – αλλά αλλήθωρη με Τουρκία, Κατάρ, Σαουδική Αραβία).
    Η Σουηδία της πολυπολιτισμικής απάτης και της σεξουαλικής απροσδιοριστίας.
    Η Σουηδία των διαβλητών βραβείων Νόμπελ (βραβείο ειρήνης στον Κίσινγκερ…)
    Η Σουηδία με την ευημερία των αριθμών και τη δυστυχία των ανθρώπων.
    Η Σουηδία της πάλαι ποτέ προτεσταντικής υποκρισίας και της σημερινής αθεΐας.
    Η Σουηδία που σε πάνε στο ψυχιατρείο…. επειδή τρως τα νύχια σου.

    Πριν το χειροκρότημα διαβάστε ιστορία, ρωτήστε τους γειτονικούς λαούς και κυρίως ρωτήστε τους ίδιους τους Σουηδούς…..

    ΥΓ. Η Ελλάδα δεν αρνιέται τα παιδιά της, ούτε μία φορά.
    Οι ανάξιοι ξενομανείς Έλληνες την αρνούνται και αυτοί χάνουν….

  12. Τι να πούμε εμείς οι δλδ όσοι φύγαμε με τήν κρίση το 2011 και μετά. Τό Ελληνικό κράτος ενώ μας έδιωξε επαγγελματικά από τήν Ελλάδα , μας ζητάει μέσω της νομοθεσίας του παγκοσμίου εισοδήματος φόρο για τα λεφτα πού κερδίζουμε δουλευοντας σέ απάνθρωπες συνθήκες στην Αραβική Ερημο, ενώ θα έπρεπε να μας έχει ευγνωμοσύνη για τα λεφτά πού στέλνουμε κρυφά !!! καί παράνομα !!! στήν Ελλάδα για να συντηρούμε τίς οικογένεις μας.
    Πως μπορεί μετά από τέτοια συμπεριφορά νά έχει απαιτήσεις από εμάς.. Εχω φίλους πού ούτε για διακοπές δέν έρχονται Ελλάδα.

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here