Η Δασκάλα του Πιάνου

1
47

Του Μίκαελ Χάνεκε με τους  Ιζαμπέλ ΙπέρΜπενουά ΜαζιμέλΑνί Ζιραρντό

Μία από τις καλύτερες ταινίες του Αυστριακού σκηνοθέτη Μίκαελ Χάνεκε κυκλοφορεί σε επανέκδοση και μας θυμίζει γιατί πρόκειται για ένα από τα σπουδαιότερα έργα της καριέρας του.

Η «Δασκάλα του Πιάνου» καταρχάς εισχωρεί στο λαμπρό μουσικό παρελθόν της Βιέννης, με τα αυστηρά μουσικοδιδασκαλεία και τις αθάνατες παρτιτούρες των κλασικών μουσουργών, που περνούν ως κληρονομιά από γενιά σε γενιά.

Επιβλητική (και άρρωστη και διεστραμμένη) φιγούρα είναι η Έρικα (Ιζαμπέλ Ιπέρ), η αυταρχική καθηγήτρια ενός βιεννέζικου ωδείου, πλασμένη κατ’ εικόνα των ευνουχιστικών απαιτήσεων της ηλικιωμένης μητέρας της και της παραδοσιακά αρσενικής πολιτιστικής κληρονομιάς που έχει επωμισθεί.

Η Έρικα διάγει διπλή ζωή. Από τη μία είναι μια γυναίκα μοναχική που, στα σαράντα της χρόνια, μοιράζεται το ίδιο σπίτι και κρεβάτι με τη μάνα της και παραμένει μια παγερά ανέκφραστη καθηγήτρια που επιβάλλεται απολυταρχικά στους μαθητές της. Από την άλλη, τις νύχτες συχνάζει σε πορνομάγαζα, ηδονίζεται στη θέα ζευγαριών που επιδίδονται σε μια γρήγορη και ένοχη ερωτική πράξη στο πίσω κάθισμα του αυτοκινήτου, και πληγώνει το κορμί της, ορίζοντας την αυτοτιμωρία και τον πόνο ως μοναδικό προορισμό της.

Η Έρικα τρέφει μέσα της έναν πανίσχυρο εκρηκτικό μηχανισμό, ο οποίος απειλεί ανά πάσα στιγμή να ανατιναχθεί. Ο νεαρός Βάλτερ (Μπενουά Μαζιμέλ) θα σταθεί ο άνθρωπος που θα πυροδοτήσει αυτή την κινούμενη βόμβα, αναλαμβάνοντας ρόλο παρτενέρ σε μια σχέση συναισθηματικά νεκρή και απολύτως δυναστική, όπου η γυναίκα διατάζει και ο άντρας παίρνει τη θέση εκτελεστή στις οδυνηρές σαδομαζοχιστικές επιθυμίες της.

Η Έρικα μέσα σε ένα μακροσκελές γράμμα που απευθύνει στο νεαρό θαυμαστή της, απαιτεί από αυτόν την τιμωρία και τον εξευτελισμό. Στην ουσία όμως εκφράζει μια απεγνωσμένη έκκληση βοήθειας για να απαλλαγεί οριστικά από τον εαυτό της τον ίδιο.

Κάπως έτσι, η σπαρακτική «Δασκάλα» κορυφώνεται σε μια βουβή εικόνα πόνου. Στο εσωτερικό μιας πολυτελούς και φωτισμένης αίθουσας μουσικής, η Έρικα δίνει την ερμηνεία της ζωής της, σε ένα ρέκβιεμ δικής της επινόησης και εκτέλεσης. Έξω, η νύχτα πέφτει σε μια μουντή Βιέννη. Που δεν συγχωρεί και δεν κρύβει συμπόνια για κανέναν.

ΚΟΙΝΟΠΟΙΗΣΗ
Προηγούμενο άρθροΟ Γάμος της Χρονιάς
Επόμενο άρθροΆνθρωπος Από Ατσάλι
Γεννήθηκε στο Ηράκλειο της Κρήτης, σπούδασε κινηματογράφο στην Αθήνα και το Παρίσι, έζησε και δούλεψε στη Γενεύη και τη Νότιο Γαλλία. Έγραψε κείμενα και κριτικές για τον κινηματογράφο στις εφημερίδες Ελεύθερος Τύπος, Αυγή και Εθνος και σε αρκετά μηνιαία και εβδομαδιαία περιοδικά. Τα τελευταία χρόνια είναι διευθυντής του περιοδικού ΣΙΝΕΜΑ, καλλιτεχνικός διευθυντής του Διεθνούς Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Αθήνας Νύχτες Πρεμιέρας και κινηματογραφικός συντάκτης του MEGA

1 ΣΧΟΛΙΟ

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here