Δεν αντέχω να βλέπω μάτια αδειανά…

10
57

Μαγεύομαι να παρατηρώ τις ανθρώπινες συμπεριφορές. Μου δίνει ζωή, διαπερνώντας το βλέμμα κάποιου, να βλέπω την ψυχή του (παραπέμπω στο τραγούδι Sometimes των James και στον στίχο «When I look deep in your eyes, I swear I can see your soul!»= όταν κοιτάζω μέσα στα μάτια σου βαθιά, στο ορκίζομαι μπορώ να δω την ψυχή σου!) Εξοργίζομαι τόσο, όταν δεν μπορώ να τη δω, όταν αυτό είναι αδύνατον.

Έτσι, σκέφτομαι χίλιους τρόπους να κάνω τα αδύνατα δυνατά, γιατί το κλισέ ότι τα μάτια είναι ο καθρέφτης της ψυχής, δε βρέθηκε ακόμα κανείς να μπορεί να μου το διαψεύσει… Περπατώντας λοιπόν, στη γνωστή πλατεία της πόλης μου, την πλατεία Ναυαρίνου, κέντρο συνάντησης σχεδόν όλων των Θεσσαλονικέων, έκανα το γνωστό μου «σπορ» και ίσως και το μοναδικό σπορ που εξασκώ, παρατηρούσα τους ανθρώπους που με διαπερνούσαν βιαστικά και το βλέμμα μου δεν άργησε να καρφωθεί σε ένα «παιδί» άρρωστο, εξαρτημένο από ουσίες, ένα «παιδί», γύρω στα 30. 

Αμέσως κοίταξα τα μάτια του, προσπάθησα να τα «διασχίσω». Κάθησα απέναντι του, με την ελπίδα να με πλησιάσει, για να μου ζητήσει χρήματα να αγοράσει «κάτι»… να φάει. Δεν άργησε να με πλησιάσει. Τα μάτια του ήταν καταγάλανα… Μου ζήτησε χρήματα. Σάστισα και τον ρώτησα, αν νιώθει το οτιδήποτε, αν πονάει, αν τυχόν θέλει βοήθεια, ενώ τον κοιτούσα στα μάτια. Δε φοβήθηκα, άλλωστε σκέφτηκα είναι ένα «παιδί». Είπε ότι θέλει να ξεμπλέξει και πως είναι άρρωστος.

Τα μάτια του όμως, δε μου έλεγαν ούτε αυτό ούτε και το αντίθετο, δε μου έλεγαν τίποτα, δύο μάτια κενά. Ήταν μία από τις εξοργιστικές στιγμές που σας είπα πως περνάω, όταν βλέπω στα μάτια κάποιου το απόλυτο τίποτα. Δεν εξοργίζομαι μαζί του, αυτός είναι, όπως είναι ένα «παιδί»… Αδυνατεί να αντιληφθεί το σωστό ή το λάθος, έχει σύγχυση στο μυαλό του για το νόμιμο ή το παράνομο, έχει απλά το ακαταλόγιστο. Τυχαίνει να έχει μία ψυχή δύσκολα αναγνώσιμη, όχι, όμως, να μην έχει ψυχή, όπως κάποιος θα βιαζόταν να πει… Με μένα θυμώνω…

Μπορεί ο μέσος όρος ηλικίας  χρήσης ναρκωτικών να είναι στα 15, όμως, ποσοστό περίπου ενός τρίτου (1/3) των Ελλήνων ξεκίνησε την πρώτη επαφή του μόλις στα 13. Οι λίστες αναμονής καλά κρατούν, ενώ υπολογίζεται σε ετήσιες έρευνες πως περίπου το 1% των χρηστών πεθαίνει σε λίστα αναμονής. Οι μονάδες του ΟΚΑΝΑ στη Θεσσαλονίκη, παρά τη μεγάλη προσπάθεια, δεν κατορθώνουν να βοηθήσουν όλους ούτε καν την πλειονότητα των χρηστών ουσιών, γιατί υποδέχονται άτομα από όλη τη Βόρεια Ελλάδα.

Παρά το αξιόλογο έργο του ΟΚΑΝΑ, τελικά, ποσοστό μόλις 10 με 15%, πετυχαίνει την απεξάρτηση, γεγονός που αποδεικνύει το μέγεθος του προβλήματος της εξάρτησης, ενώ κάθε μήνα στη Θεσσαλονίκη, άτομα βρίσκουν τελικά το θάνατο από τη χρήση ναρκωτικών ουσιών.

Η ζωή και η μοίρα παίζουν περίεργα παιχνίδια και δεν ξέρουμε τι επιφυλλάσσουν στον καθένα από εμάς. Φράσεις όπως: «Έλα μωρέ, σε μένα ή στην οικογένειά μου θα συμβεί;» πια ακούγονται στα αυτιά μου τελείως επιφανειακές και ξένες.

Ίσως αν αρχίσουμε να κοιτάμε πιο βαθιά στα μάτια; Λέω ίσως… 

10 ΣΧΟΛΙΑ

  1. κ.Χατζηχαριστού αυτό που κάνετε επιστημονικά-ιατρικά λέγεται Ιριδολογία…μεταφυσικά μεταφράζεται με την δική σας πιο πάνω οπτική…δεν νομίζω πως τα παιδιά αυτά όπως τα αποκαλείται χρειάζονται κάποιον να τα κοιτάξει στα μάτια αλλά στην Ψυχή……Θεό θέλουν…Αξίες χρειάζονται…Αγάπη…

  2. καλή σας εβδομάδα…σας ενοχλεί η επίκληση μου στον Θεό?μα οι όποιοι άνθρωποι που τους αποκαλείται ξεχωριστούς θα πρέπει να έχουν Θεό μέσα τους…δεν θα μπορούσε διαφορετικά…δείτε και μόνη σας…ιερείς ή θρησκευόμενοι άνθρωποι είναι όσοι βοηθούν ανιδιοτελώς ή από καρδιάς…να σας αναφέρω το όνομα του πατέρα Γερβασίου Ραφτόπουλου?του γέροντα των φυλακισμένων?

  3. Μην ψάχνετε στα μάτια να βρείτε ψυχή γιατί δεν υπάρχει. Ίσως σας είναι δύσκολο να το πιστέψετε ή να το δεχτείτε αλλά είναι η αλήθεια. Δεν έφυγε η ψυχή τους δεν εγκατέλειψε το σώμα τους. Απλά είναι σε χειμερία νάρκη. Συνεχίζει να καταγράφει τα πάντα αλλά χωρίς να αντιδρά. Βλέπετε η αντίπαλος της είναι πολύ δυνατή. Τόσο πολύ δυνατή που και όταν δεν είναι μέσα στο σώμα εξακολουθεί να το εξουσιάζει το ίδιο και περισσότερο απ’ όταν είναι. Τόσο πολύ δυνατή που δεν αφήνει στο μυαλό χώρο για καμία άλλη σκέψη έκτος από το πως θα την αποκτήσει. Η μόνη σκέψη του μυαλού κάθε φορά που η πρέζα μπει μέσα τους η εξασφάλιση της επόμενης φοράς. Η μόνη ευτυχία του σώματος η χαρά της μη στέρησης. Πως να τα βγάλει πέρα η ψυχή όταν νους και σώμα της αντιτίθενται. Πως να τα βγάλει πέρα όταν οι σύμμαχοι της γίνονται εχθροί. Όπως πολύ «απλά» το έθεσε και ο Μπαρόουζ στο junky ζεις για την πρέζα!!

  4. οι συνειρμοί ανάβουν φωτιές όταν με μάτια έχουν να κάνουν…πυρπολούν ψυχές και σκέψεις…τουτέστιν ερεθίσματα διαλόγου…το πετύχατε…ανάψατε το φυτίλι…δεν είναι και λίγο…καλημέρα σας…

  5. Πασχαλίνα,

    Όχι πολλά χρόνια πριν, ως φοιτητές διαβάζαμε πάντα σε ένα διαμέρισμα στην Βασιλέως Ηρακλέους δίπλα στο Εθνικό Αρχαιολογικό μουσείο… Μας άρεσε να μπορούμε να είμαστε στο κέντρο και να βολτάρουμε στα Εξάρχεια… Υπάρχει κέντρο του ΟΚΑΝΑ στην Πατησίων και δεν ήταν λίγες οι φορές που έβλεπα αυτούς τους αρρώστους να καταρρέουν στην μέση του δρόμου και στις γωνιές… και πολλές ήταν οι φορές που τελευταία στιγμή, πάνω στην ώρα ένα ασθενοφόρο του ΟΚΑΝΑ ερχόταν να τους πάρει και οι νοσηλευτές προσέφεραν τις πρώτες βοήθειες… αρκετές μάλιστα φορές βοηθούσαμε σαν φοιτητές σχολών επιστημών υγείας, με μια μικρή αίσθηση ενοχής αλλά και ευθύνης. Γιατί τα γράφω όλα αυτά; Θυμάμαι την ίδια περίοδο είχε φουντώσει ο διάλογος για το που θα βρίσκονται τα κέντρα του ΟΚΑΝΑ. Θυμάμαι οργισμένους κατοίκους να διαμαρτύρονται για την υποβάθμιση της γειτονιάς τους και την απαράδεκτη εικόνα, να παραπονιούνται για το κακό που προκαλεί η παρουσία των κέντρων ΟΚΑΝΑ στις γειτονίες και ότι λειτουργούν ως μαγνήτες για τους τοξικομανείς… Θυμάμαι και πολιτικούς να προτείνουν μετεγκατάσταση των κέντρων εκτός αστικών κέντρων και άλλα πολλά… Θα ήθελα να πω πως αν τα κέντρα δεν είναι εκεί που βρίσκεται και ανθεί το πρόβλημα, τότε είναι άχρηστα… Δεν είναι το ζήτημα η μετεγκατάσταση, παρά η ενίσχυση και ο αγώνας για την απεξάρτηση και την κοινωνικοποίηση των παιδιών αυτών. Η απομάκρυνση θα βοηθούσε μόνο στο να μην αντικρίζουμε τις ευθύνες μας καθημερινά. Ο αγώνας τους είναι αγώνας όλων μας. Ακόμη θυμάμαι ζωντανά εκείνη την μέρα του Μαίου, ανοιξιάτική και ανάλαφρη για εμάς, μέχρι που κοιτάξαμε από την βεράντα κάτω στο δρόμο… εκεί που κάποιος πάλευε για την ζωή του με μάτια άδεια, όπως είπες… αλλά θυμάμαι και μια γυναικά δυνατή, νοσοκόμα να βγαίνει από το ασθενοφόρο του ΟΚΑΝΑ… ηξερε τι να κάνει, ήξερε καλύτερα από εμάς.

    Σε ευχαριστώ για το κείμενο σου…
    Να είσαι καλά.

  6. Καλησπερα…Το θεμα τον ναρκωτικων ειναι ενα μεγα 8εμα που η κεντικη κρατικη εξουσια στην Ελλαδα δεν θελει-το τονοζω-δεν θελει να λυση……..Το γιατι ειναι προφανες μα και εξοργιστικα αδικο……… Δεν θελει ο λαος-ανεξαρτιτα απο κομματικα ιδεωδη-γιατιειναι προτιμοτερο να ειμαστε υπνοτισμενοι απο την μαστιγα αυτη παρα απο την μαστιγα τον σκανδαλων και τον μιζων…….. ειναι κριμα να ειναι μεσα παιδια που ειναι χρηστες-αρα αρωστοι- και να καταστρφωντε ουσιαστικα και πραγματικα αφου λογο κιτρινου χαρτιου δεν θα μπορεσουν να βρουν εργασια…… εγω απο εδω απο το βημα ενα σαιτ που εχει ελευθερια λογου το κρατος εστω και αργα να καταλαβει οτι τα νεα παιδια τα χριαζετε υγειες και οχι αρωστα…….δεν ειναι κακο να σκεφτει οτι ενα κρατος με παιδια που ειναι ελευθερα απο ουσιες ειναι και προθημα να παλεψουν για τον τοπο τουσ για το σπιτι τους για ολουσ δηλαδη εν τελει για την ζωη τους. Υ.Σ. ΑΣ ΕΠΑΝΕΞΑΤΙΣΤΗ ΤΟ ΘΕΜΑ ΤΗΣ ΜΕΡΙΚΗΣ ΑΠΟΠΙΝΗΚΟΠΙΟΙΣΗΣ ΤΟΝ ΛΕΓΟΜΕΝΩΝ ΜΑΛΑΚΟΝ ΟΥΣΙΟΝ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΚΑΚΟ…………….-ΒΛΕΠΕ ΠΟΡΤΟΓΑΛΙΑ ΚΑΙ ΤΑ ΛΕΜΕ-……………………….

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here