«Δεν θα συγχωρήσω ποτέ τους θετούς γονείς μου»

2
845

“Αυτή είναι η ιστορία της ζωής μου… Η υιοθέτησή μου δεν έγινε νόμιμα. Δυστυχώς, ήταν συνηθισμένο στην Ελλάδα, να λένε στις μητέρες που μόλις είχαν γεννήσει ότι έχασαν το παιδί τους. Στην συνέχεια έπαιρναν το μωρό και το πουλούσαν. Δεν είναι ακόμη ξεκάθαρο εάν η μητέρα που με γέννησε με έδωσε με την θέλησή της ή όχι. Σε κάθε περίπτωση, εγώ δεν έχω σταματήσει να ψάχνω για την βιολογική μου οικογένεια, για περισσότερο από την μισή ζωή μου…”

Αυτά τα λόγια ανήκουν στην Σέριλ Φράνκλαντ. Μία Αμερικανίδα υπήκοο, με ελληνική καταγωγή, που γεννήθηκε τον Ιούλιο του 1972 σε μία μικρή κλινική στην Πλάκα. Από εκείνο το καλοκαίρι, η Σέριλ δεν ξαναείδε την Ελλάδα. Οι θετοί γονείς της, την πήραν, -για την ακρίβεια την αγόρασαν-, με τη μεσολάβηση ενός παράνομου κυκλώματος εκείνης της εποχής (στο οποίο εμπλέκονταν ένας γιατρός κι ένας δικηγόρος), έναντι άγνωστου χρηματικού ποσού και την πήραν μαζί τους στη Νέα Υόρκη. Η Σέριλ μεγάλωνε εκεί κι έμαθε ένα μέρος της αλήθειας όταν πια έγινε 6 ετών…

Ένα απόγευμα, ύστερα από πιέσεις, οι θετοί γονείς της, της αποκάλυψαν τι συνέβη το καλοκαίρι του ΄72. Σε εκείνο το ταξίδι τους στην Ελλάδα, τους παρουσιάστηκε η ευκαιρία να υιοθετήσουν ένα παιδί. Παράνομα. Εκείνοι το ήθελαν κι έτσι δεν δίστασαν. Έδωσαν χρήματα και πήραν την Σέριλ, με ψεύτικα χαρτιά, στα οποία φαινόταν ότι εκείνοι ήταν οι πραγματικοί της γονείς και ότι η μητέρα της την γέννησε στην Αθήνα. Εικοσιεννέα Ιουλίου του 1972.

Το ψέμα, όμως, ακολούθησε την Σέριλ για όλη της τη ζωή. Σαράντα ενός ετών σήμερα, δεν νιώθει ότι μπορεί να συγχωρήσει τους θετούς γονείς της και απ’ ό,τι φαίνεται δεν θα το κάνει ποτέ.Θυμάμαι ότι σκέφτηκα πόσο παράξενο είναι να μπορείς να αγοράσεις έναν άνθρωπο. Δεν θυμάμαι το ακριβές ποσό. Θυμάμαι να ρωτάω γιατί δεν υιοθέτησαν παιδί από τις Ηνωμένες Πολιτείες. Μου απάντησαν ότι ήταν πολύ δύσκολο εκείνη την εποχή να βρεις ένα μωρό”, μου είπε η Σέριλ στην συνέντευξη που έγινε μέσω Skype για το Mega, από το Κολοράντο, όπου σήμερα ζει με την εξαμελή οικογένειά της.

Η Σέριλ δεν κατάφερε ποτέ να αγαπήσει αληθινά την θετή της οικογένεια, -αλλά και να αγαπηθεί από αυτήν. Καθώς μεγάλωνε, ένιωθε απέναντί της όλο και πιο έντονο θυμό για αυτή την σκληρή αλήθεια της ζωής της και περίμενε την πρώτη της ευκαιρία -που ήρθε στο Κολλέγιο, στα 17 της χρόνια- για να μετακομίσει για πάντα μακριά από το σπίτι της.

Κόντρα στην άλλη πραγματικότητα, σε εκείνη που θέλει τα υιοθετημένα παιδιά να δίνουν όλη τους την αγάπη στους θετούς τους γονείς, σαν να είναι εκείνοι οι βιολογικοί, η Σέριλ, λέει πως δεν ένιωσε ποτέ έτσι. “Δεν θυμάμαι ποτέ τους θετούς μου γονείς να μου λένε πως με αγαπούν ή ότι είναι περήφανοι για εμένα. Δυστυχώς, δεν ένιωσα ποτέ ότι ταίριαξα σε αυτή την οικογένεια”, λέει συνειδητοποιημένη πια η Σέριλ.

“Αυτή είναι η ιστορία της ζωής μου”, μου ξαναλέει, με την ελπίδα η δημοσιοποίησή της να την βοηθήσει να εντοπίσει την βιολογική της μητέρα, που εδώ και μισή ζωή ψάχνει να βρει. Έχοντας απευθυνθεί στο “Κέντρο Ερευνών Ρίζες”, που στηρίζει ενήλικα υιοθετημένα άτομα που αναζητούν την βιολογική τους οικογένεια, περιμένει -από τα στοιχεία που έχει δώσει εκεί-, το τηλεφώνημα, που θα την κάνει να επιστρέψει μετά από 41 χρόνια στην Ελλάδα.

Η ελπίδα της Σέριλ, είναι ότι η μητέρα της δεν έμαθε ποτέ πως γέννησε ένα υγιέστατο κοριτσάκι, πως δεν την έδωσε ποτέ με την θέλησή της. Άλλωστε τα κυκλώματα που δρούσαν (και) εκείνη την εποχή, κυρίως τις δεκαετίες του ΄70 και του ’80, έκαναν ακριβώς αυτό: Στερούσαν τα βρέφη, από τους φυσικούς τους γονείς, λέγοντάς τους πως πέθαναν κατά τη γέννα και τα πουλούσαν μετά από συμφωνίες που κλείνονταν κάτω από το τραπέζι σε εκείνους που πλήρωναν αδρά.

-Έχεις φτιάξει μία ευτυχισμένη οικογένεια. Έχεις έναν σύζυγο και τέσσερα παιδιά. Γιατί κοιτάς πίσω; Την ρωτάω.

Η απάντηση της Σέριλ είναι αφοπλιστική:

“Αναρωτιέσαι από ποιον άραγε να πήρες αυτά τα μάτια, από ποιον αυτό το στραβό χαμόγελο… Άραγε έχω άλλα αδέλφια που μου μοιάζουν; Αλλά για εμένα το μεγάλο ερώτημα είναι το εξής: Υιοθετήθηκα νόμιμα ή η φυσική μου μητέρα δεν γνωρίζει καν ότι υπάρχω;”

2 ΣΧΟΛΙΑ

  1. Εξαιρετικό άρθρο, Βίκυ! Το θέμα, τώρα, είναι αν η Σέριλ θα αντέξει την αλήθεια αν η απάντηση στο ερώτημα: «Υιοθετήθηκα νόμιμα ή η φυσική μου μητέρα δεν γνωρίζει καν ότι υπάρχω;” δεν είναι, τελικά, αυτή που (θέλει να) ελπίζει…

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here