Δεν υπάρχουν βαρετές απαντήσεις, παρά μόνο ερωτήσεις!

0
24

Πάνε οκτώ χρόνια από μία παραμονή Χριστουγέννων στην Αγγλία, καλεσμένος στο σπίτι του Κένι Νταλγκλίς. Περιστοιχιζόμενος από μερικά από τα μεγαλύτερα ποδοσφαιρικά ονόματα του βρετανικού ποδοσφαίρου της δεκαετίας του ’70 και του ’80, καθώς και μερικούς συναδέλφους, ένιωθα πολύ περίεργα.

Ωστόσο επειδή ήξερα αρκετούς σύντομα η αμηχανία αποτελούσε παρελθόν. Η κουβέντα που έσπασε το πάγο είχε να κάνει με το δημοσιογραφικό επάγγελμα. Τα καρφιά ανάμεσα σε δημοσιογράφους και πρώην παίκτες έπαιρναν και έδιναν με τον οικοδεσπότη σε φοβερή ρέντα να έχει μία ατάκα για το κάθε τι.  

Κάποια στιγμή, προς το τέλος της βραδιάς ρώτησα τον Νταλγκλίς γιατί όλοι έχουν μείνει με την εντύπωση πως είναι απόμακρος και γράφουν πως οι συνεντεύξεις που δίνει είναι βαρετές, ενώ έχει τόσα πολλά να πει. «Δηλαδή πιστεύεις πως οι απαντήσεις δεν έχουν να κάνουν με την ποιότητα των ερωτήσεων;» ανταπάντησε. Ο δισταγμός μου να απαντήσω ήταν βούτυρο στο ψωμί του. Τέτοιες ευκαιρίες δεν τις έχανε ποτέ σαν παίκτης οπότε δεν υπήρχε περίπτωση να… αστοχήσει τώρα.

«Πιστεύω ακράδαντα, πως  δεν υπάρχουν βαρετές απαντήσεις, αλλά μόνο βαρετές ερωτήσεις». Θυμήθηκα αυτή την στιχομυθία όταν είδα στο SKYSPORTS την ατάκα που είπε στον Τύπο η τενίστρια Βοζνιάκι μετά από μία νίκη της στο Αυστραλιανό Όπεν. «Πριν με ρωτήσετε αρχίζω να σας απαντώ. Και πριν αρχίσετε να λέτε πάλι πως λέω τα ίδια και τα ίδια, σας λέω απλά πως εσείς με ρωτάτε τα ίδια και τα ίδια». Ρουά Ματ.

Πάντως αν περιοριζόταν η ψυχροπολεμική στάση των μεν προς τους δε, στο αν οι ερωτήσεις είναι βαρετές ή οι απαντήσεις δεν ενδιαφέρουν κανένα, θα ήταν μικρό το κακό. Ανέκαθεν η σχέση Τύπου και αθλητών ήταν τεταμένη και δεν συμβαίνει μόνο τα είκοσι τελευταία χρόνια με τη γιγάντωση του ενδιαφέροντος, την έκρηξη της κινητής τηλεφωνίας και του ίντερνετ και την εξάπλωση των δορυφορικών και συνδρομητικών καναλιών, τα οποία στηρίζουν πολλά στα αθλητικά γεγονότα!

Η εποχή που ο Γερμανός Αρμιν Χάρι, νικητής των 100 μέτρων στην Ολυμπιάδα της Ρώμης το 1960, άρχισε μία συνέντευξη Τύπου με επίθεση στους (μετρημένους στα δάχτυλα εκείνη την εποχή) απεσταλμένους με τα λόγια: «Ευχαριστώ που υπάρχετε για να προσπαθώ να σας αποδεικνύω πόσο λάθος κάνετε», είναι αρκετά μακρινή, αλλά δεν ακούγεται πολύ διαφορετική από οποιαδήποτε άλλη του 21ου αιώνα.  

Το 1976 ο παγκόσμιος πρωταθλητής της Φόρμουλα 1 Τζέιμς Χαντ τόνισε προς τους δημοσιογράφους που κάλυπταν τα Γκραν Πρι πως «Δεν με γουστάρετε και δεν σας γουστάρω, αλλά με έχετε ανάγκη και δυστυχώς σας έχω ανάγκη και εγώ». Ήταν κυνικό, αλλά ειλικρινές. 

Φυσικά πέραν της τεταμένης συμβίωσης αθλητών και δημοσιογράφων που έχει γίνει σχεδόν αδύνατη τα τελευταία χρόνια, καλό είναι να αντιλαμβανόμαστε κάποιες παραμέτρους.

Διεθνώς το επάγγελμα μας περνά κρίση. Και σε αυτή την κρίση την μεγαλύτερη ευθύνη την έχουμε εμείς οι ίδιοι. Αν το πρόβλημα μας ήταν μόνο «οι βαρετές απαντήσεις ή οι βαρετές ερωτήσεις» ίσως να βρίσκαμε κάποια άκρη. Έχω την αίσθηση ωστόσο πως αυτό που απασχολεί πλέον περισσότερο είναι αν οι όποιες ερωτήσεις έχουν άλλη χρησιμότητα πέραν του προφανούς ή αποσκοπούν σε κάτι διαφορετικό. Και δεν νομίζω πως μπορεί να απαντηθεί γενικά παρά μόνο ειδικά από τον καθένα με το χέρι στη καρδιά!

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here