Τα ναζιάρικα νιαουρίσματα δεν αποτελούν διαπραγμάτευση…

12
30

Ακόμη και οι ηττημένοι στα πεδία των μαχών όταν καλούνται να παραδοθούν στους νικητές, βάζουν κάποιους στοιχειώδεις όρους προκειμένου να διατηρήσουν ορισμένα στοιχεία αξιοπρέπειας. Έτσι, δημιουργείται σε περιόδους καταστροφής ένα συμβολικό κεφάλαιο τιμής, ώστε ένα έθνος να μη χάσει τελείως την αυτοεκτίμησή του. Στην περίπτωση της Ελλάδας, αν και δεν είχε προηγηθεί πόλεμος, η ηγεσία της χώρας προσήλθε στις συζητήσεις για το Μνημόνιο  χωρίς ηθικό, χωρίς σχέδιο, ψοφοδεής, έτοιμη να υποκύψει.

Προηγουμένως είχε φροντίσει η ίδια να περιγράψει την εγχώρια κατάσταση με με τα μελανότερα χρώματα. Αυτή ήταν που έλεγε ότι η Ελλάδα είναι μια χώρα όπου κατοικούν διεφθαρμένοι, σπάταλοι, τεμπέληδες, κουτοπόνηροι άνθρωποι. Αυτή ήταν που παρομοίαζε την οικονομία με τον Τιτανικό λίγο πριν από την πρόσκρουση στο παγόβουνο. Αυτή ήταν που αντί να εμψυχώνει τον κόσμο, τον φόβιζε. Αυτή ήταν που έθετε τα τρομοκρατικά διλήμματα «ή το Μνημόνιο ή καταστρεφόμαστε». Οι κρίσεις αυτολύπησης ήταν συνεχείς. Τα αυτομαστιγώματα σε ημερήσια βάση. Οι  δακρύβρεχτες εκκλήσεις στους ξένους για να σώσουν την πατρίδα θύμιζαν κακής ποιότητας κινηματογραφικό μελό της δεκαετίας του ’60.

Οι αντίπαλοι δεν φάνηκαν γενναιόδωροι. Δεν είχαν λόγο να το κάνουν. Διαπίστωναν ότι απέναντί τους δεν είχαν πολιτικούς που ήθελαν να διαπραγματευθούν, να ορθώσουν αναχώματα, να προβάλουν αντίσταση, αλλά πολιτικούς που είχαν χάσει τα αβγά και τα πασχάλια και το μόνο που τους ενδιέφερε ήταν να μετακινήσουν το βάρος της ευθύνης κρίσιμων αποφάσεων από τις δικές τους πλάτες στις πλάτες των δανειστών. Την ίδια γραμμή ακολούθησαν όλες οι ελληνικές κυβερνήσεις. Σωστά ο Αντώνης Σαμαράς κατηγορούσε τον Γιώργο Παπανδρέου ότι δεν διαπραγματεύθηκε. Ωστόσο, οι αντιπολιτευτικοί λεονταρισμοί του έγιναν γλυκά ναζιάρικα νιαουρίσματα μόλις έγινε πρωθυπουργός.

Αναρωτιέται κανείς τι είδους διαπραγματευτική τακτική είναι αυτή που δείχνει στον αντίπαλο από την πρώτη στιγμή τις αδύναμες πλευρές σου. Όταν ο πρωθυπουργός και ο υπουργός Οικονομικών φωνάζουν ότι η χώρα  θα πεθάνει από ασφυξία αν δεν πάρει τη δόση των 31,5 δισ, ποιο μήνυμα στέλνουν στους τροϊκανούς; Δεν είναι σαν να τους λένε «κύριοι είμαστε ανήμποροι, δώστε και σώστε»; Και πώς περιμένουν να αντιδράσει η τρόικα; Με διάθεση να βοηθήσει; Όχι φυσικά. Βλέποντας  ότι η ελληνική πλευρά είναι ένα βήμα πριν από την απελπισία θα κοιτάξει να εκμεταλλευθεί τις περιστάσεις και θα επιχειρήσει να περάσει τις θέσεις της. Γι αυτό και ζήτησε να λυθούν εδώ και τώρα όλες οι εκκρεμότητες περί τα εργασιακά.

Θα πει κανείς: Τι έπρεπε να κάνει η κυβέρνηση; Να πουλήσει τσαμπουκά; Να εκβιάσει; Ακούγεται αναιδές, υπερφίαλο και μαξιμαλιστικό. Όποιος είναι στη θέση του επαίτη δεν μπορεί να απαιτεί.  Σε γενικές γραμμές αυτό είναι σωστό. Ωστόσο η πολυπλοκότητα της συγκυρίας, η διασύνδεση των προβλημάτων και οι υπό διαμόρφωση νέοι συσχετισμοί στην Ευρώπη, επιτρέπουν στις αδύναμες χώρες να χρησιμοποιήσουν ακόμη και το όπλο του εκβιασμού.

Ξέρουμε πολύ καλά πια, πως η ξαφνική αναδίπλωση της κ. Μέρκελ δεν οφείλεται στο ότι η κυρίαρχη ελίτ της χώρας αποφάσισε να δείξει αλληλεγγύη σε μια πάσχουσα χώρα, αλλά στο ότι εκρίθη [υπάρχουν οι σχετικές μελέτες] πως το κόστος της απομάκρυνσης της Ελλάδας από την Ευρωζώνη θα είναι μεγαλύτερο από το κόστος της διάσωσής της. Κι αυτό γιατί η κρίση χρέους δεν είναι ελληνικό φαινόμενο. Ακουμπά την Πορτογαλία, την Ισπανία και την Ιταλία. Συνεπώς, ο κίνδυνος του ντόμινο είναι υπαρκτός. Καραδοκεί. Το αξιοποιήσαμε αυτό το χαρτί για να ενισχύσουμε τη διαπραγματευτική θέση μας; Προφανώς όχι.

ΚΟΙΝΟΠΟΙΗΣΗ
Προηγούμενο άρθροΗ Μέρκελ θέλει Ευρώπη με χοντρό πορτοφόλι και τεράστια δυστυχία…
Επόμενο άρθροΘα ξυπνήσουμε μια μέρα και οι Βάρβαροι θα έχουν φύγει…
Ο Τάσος Παππάς γεννήθηκε στην Αθήνα το 1957. Είναι πτυχιούχος του Παντείου πανεπιστημίου και του «Δημοσιογραφικού Εργαστηρίου». Δημοσιογραφεί από το 1984. Είναι πολιτικός συντάκτης στην «Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία», αρχισυντάκτης στο δημοτικό σταθμό «Αθήνα 9,84» και αρθρογράφος στην επιθεώρηση «Διεθνής και Ευρωπαϊκή Πολιτική». Έχει συνεργαστεί επί σειρά ετών με τα περιοδικά «Αντί» και «Διαβάζω». Έχει γράψει τα βιβλία:«Η χίμαιρα της μεγάλης Αριστεράς» [Δελφίνι 1993], «Ελλάδα-Τουρκία μια προαιώνια διαμάχη» [Ελληνικά Γράμματα 1998], «Ορθόδοξος Καισαροπαπισμός» [Κάκτος 2001], «17 Νοέμβρη: από το μύθο στην πραγματικότητα» [Ελληνικά Γράμματα 2002], «Το ΠΑΣΟΚ του μέλλοντός τους» [Πόλις 2004],«Ποιά Αριστερά, Ποιά Δεξιά» [Πόλις 2006], «Αμήχανη Αριστερά και οικονομική κρίση» [Πόλις 2010]. Από το Νοέμβριο του 2012 είναι στην "Εφημερίδα των Συντακτών".

12 ΣΧΟΛΙΑ

  1. Μήπως τελικά το επιθυμητό αποτέλεσμα ήταν η μείωση μισθών και συντάξεων,το γκρέμισμα των εργασιακών κεκτημένων και η εσωτερική υποτίμηση του βιοτικού επιπέδου και των αντιστάσεών μας;

  2. Προσωπικά διαφωνώ με το μνημόνιο…αλλά τώρα θα προτιμούσα την Μπακογιάννη για πρωθυπουργό από τον Σαμαρά.Τον Νοέμβριο του 2009 υπό τη προοπτική ότι ο δικομματισμός δεν θα τελειώσει ποτέ δεν μπορώ να κρύψω ότι ψιλοχάρηκα που βγήκε ο Σαμαράς..η οικογενειοκρατεία βλέπεις το υπερσυντηρηντικό προφιλ της και τα σενάρια που την ήθελαν να εμπλέκεται με τη siemens μου είχαν δώσει αρνητικές εντυπώσεις για εκείνη.Τουλάχιστον σκεφτόμουν να ένα νέο πρόσωπο..Τώρα όμως έχοντας δει το Σαμαρά να βάζει κάθε λογής ακροδεξιό μέσα στο κόμμα του να δίνει την μία υπόσχεση μετά την άλλη και να κοροιδεύει στεγνά τον κόσμο σκέφτομαι πως η Μπακογιάννη μπορεί να έχει απόψεις που δεν συμφωνώ με αυτές αλλά είναι αυτό που δείχνει και δεν θα άφηνε ο χαρακτήρας του κόμματος της να γίνει αχταρμάς…Και τουλάχιστον όταν κάνει δηλώσεις στο εξωτερικό δεν γλύφει όπως ο άλλος,άλλα όπως διάβασα είπε τις προάλλες σε γερμανικό-αν θυμάμαι καλά- κανάλι ότι η Γερμανία βγήκε κερδισμένη με την ελληνική κρίση 30 δις.

  3. Σωστά τα λέτε κ. Παππά. Μόνο που αυτά είναι γνωστά εδώ και τριών ετών. Ξέρουμε ότι έχουμε διαπραγματευτικά όπλα και δεν χρησιμοποιούνται. Γνωρίζουμε τι πρέπει να γίνει για να βελτιωθούν τα πράγματα στο Ελληνικό Κράτος και στη Δημόσια Διοίκηση. Αντ΄αυτών «πιστόλια στο τραπέζι», «διεφθαρμένη χώρα», «Ζάππειο 1,2,3, «18 σημεία», «ισοδύναμα 18 δις» κλπ. αρλούμπες. Βαφτίζονται «διαρθρωτικές αλλαγές» το κόψιμο μισθών, συντάξεων και στοιχειωδών κοινωνικών παροχών. Γιατί όμως; Και από ποιούς; Η εύκολη απάντηση είναι «ανίκανοι» και «λίγοι». Δεν είναι όμως η σωστή απάντηση, είναι η βολική απάντηση. Όσο το καρνέ του Χριστοφοράκου παραμένει επτασφράγιστο μυστικό, όσο λίστες σαν της Λαγκάρντ παραμένουν κλειδωμένες και «ξεχασμένες» εδώ και δύο !!! χρόνια, όσο οι μεγαλοεργολάβοι και καναλάρχες διαφεντεύουν, κλπ. τόσο θα βλέπουμε τακτικές γυμνοσάλιαγκα στις ορέξεις της Μέρκελ και τόσο θα βλέπουμε την πλήρη αποδόμηση της Ελληνικής κοινωνίας και της μεσαίας τάξης. Και φυσικά το ανέκδοτο που κυριαρχεί έδώ και τετραμήνου στις συζητήσεις μας «ο Αντώνης κάνει επαναδιαπραγμάτευση» , θα κυριαρχεί ακόμη. Ελπίζω όχι για πολύ. Το πολιτικό κατεστημένο των 30 τελευταίων ετών πνέει τα λοίσθια και το ξέρει. Πήρε μια παρατάση ζωής στις τελευταίες εκλογές εν μέσω ακατάσχετων ψευδών, ακατάσχετων εκβιασμών και ακατάσχετης εσωτερικής και εξωτερικής στήριξης. Η αποσύνθεσή του όμως δεν μπορεί να σταματήσει. Και τότε θα δούμε πόσο «ανίκανοι» και «λίγοι» ήταν, ή πόσο οσφυοκάμπτες και ενδοτικοί (για να το πώ όσο γίνεται πιό «κομψά»).

  4. Αγαπήτέ κύριε Παππά
    Μας παρουσιαζετε ένα αρθρο με την φωτογραφία του Σαμαρά με έναν τίτλο προκλητικό και υποτιμητικό για την πολτική του.
    Στην συνέχεια αναφέρεσθε στην πολιτική του Γ.Παπανδρέου και του Παπακωνσταντίνου με παρατηρήσεις σχετικές και υπονούμενα.

    Συνεχίζετε με εκκλήσεις και αυτομαστιγώματα σαφώς κατα της πολιτικής Σαμαρά.Όμως όλα αυτά τα ήξεις αφήξεις , καταλήγουν με την αναγκαία διάσωση της Ελλάδος εξ αιτίας του domino effect .Ένας απλός αναγνώστης αναρωτιέται .Ποιος επι τέλους διαπραγματεύθηκε , ποιος νιαουρίζει πολιτικά , ποιος είναι ο επαίτης; Νομίζω αυτα όλα δημιουργούν μια πολιτική ασάφεια.Οι έλληνες πρέπει επι τέλους να γνωρίζουμε με σαφήνεια τα λάθη των πολιτικών μας η τις επιτυχίες τους.

  5. ΠΑΣΟΚάρα για πάντα!Και παλιά καλή Ελευθεροτυπία.Τώρα σε συσκευασία ΣΥΡΙΖΑ. Αλλά πάντα με πολύ και βαθύ πελατειακό κράτος. Από χτες και «πατριωτική ακροαριστερά»(μυρίζει Κουρουμπλής) με τον νεαρό ηγέτη να λέει ότι «είναι πατριωτικό καθήκον η ανατροπή του Μνημονίου»! Κάργα Μνημόνιο δηλαδή.

  6. Υποθέτω ότι το έχουν καταλάβει κι άλλοι παλιότεροι αναγνώστες σας…πολύ σύριζα, ελάχιστη αντικειμενικότητα, αρεστή (στο κοινό) επιχειρηματολογία… ελπίζω στο μέλλον να σας αποδώσουν (δημοσιογραφικά πάντα) όλα αυτά…

  7. Πάντως, αν ήταν η Ευρώπη και το ΔΝΤ, να χαράσσουν την οικονομική τους πολιτική, ανάλογα με το πόσο νταηδες είναι οι πολιτικοί μιας χώρας, χρεοκοπημένης και εν πολλοίς αφερέγγυας, θα ζούσαμε απλά σε έναν πιο όμορφο κόσμο…
    Δεν θα χρειάζονταν μνημόνια ούτε για την Πορτογαλία, ούτε για την Ιρλανδία και ας ελπίσουμε τουλ, ο τσαμπουκάς των Ραχόι και Μόντι, θα αποτρέψουν την πορεία τους προς το μνημόνιο!

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here