Διοξίνες σε ζωοτροφές: Μία από τα ίδια

0
47

Τα σύγχρονα διατροφικά σκάνδαλα έκλεισαν πλέον δεκαπενταετία. Εμείς όμως παραμένουμε πεισματικά μη εκπαιδεύσιμοι. Οι τρελές αγελάδες ανέβασαν ψηλά τον πήχη του παραλογισμού που ήθελε τον πανικό και τον άνευ όρων εφησυχασμό να είναι οι δυο όψεις του ίδιου κάλπικου νομίσματος.

Ακολούθησε πληθώρα άλλων διεθνών και εθνικών διατροφικών σκανδάλων που τείνουμε να τα ξεχνάμε. Διοξίνες σε γουρούνια, κοτόπουλα και αυγά, τοξίνες σε μύδια, μεταλλαγμένα τρόφιμα, τοξικές ουσίες σε γάλα είναι μόνο μερικά από τα πιο πρόσφατα.

Τι μάθαμε όμως από αυτά;
Λοιπόν, μάθαμε ότι είναι απολύτως φυσιολογικό να χρησιμοποιείς ορυκτέλαια σε ζωοτροφές, αρκεί αυτά να μην έχουν πολλές διοξίνες. Είναι απολύτως λογικό, πριν φας ένα παϊδάκι, να έχεις διαβάσει τουλάχιστον μια σχετική διδακτορική διατριβή και να έχεις απαιτήσει πιστοποιητικό προτέρου εντίμου βίου του ζώου.

Είναι απολύτως αποδεκτή η μείωση του κόστους παραγωγής με οποιοδήποτε κόστος για την υγεία, την κοινωνία και την οικονομία. Το κόστος των ελέγχων για την ασφάλεια των (κατά τα άλλα) φτηνών τροφίμων φαίνεται να ξεπερνά το κόστος παραγωγής τους.

Και τι δε μάθαμε μετά από τόσα διατροφικά σκάνδαλα;
Τα προβλήματα δεν εξαφανίζονται με διαψεύσεις, καθησυχαστικές δηλώσεις και ευχολόγια του τύπου “τα ελληνικά προϊόντα είναι ασφαλή”. Η προώθηση προϊόντων και η απόσβεση επενδυμένων κεφαλαίων έχουν αποδεδειγμένα πλέον μεγαλύτερη βαρύτητα από τη δημόσια υγεία. Άλλος κερδίζει, άλλος πληρώνει τη ζημιά. Όσο δεν εξαλείφουμε το πρόβλημα (στην πιο πρόσφατη περίπτωση: Η παραγωγή διοξινών σε συνδυασμό με τη βιομηχανική παραγωγή τροφίμων) απλώς θα περιμένουμε το επόμενο διατροφικό σκάνδαλο.

Η απροθυμία κυβερνήσεων και Ε.Ε να δοθούν λύσεις (προτιμούν απλώς να διαχειρίζονται το όποιο σύμπτωμα) δημιουργεί ένα κλίμα δυσπιστίας που συχνά αγγίζει τα όρια του πανικού. Οι επιπτώσεις της κάθε επόμενης διατροφικής κρίσης, εκτός από το περιβάλλον και τη δημόσια υγεία είναι ορατές στον πολιτικό βίο, τη βιομηχανία και την οικονομία.

Αν αυτό μοιάζει γενικό και αφηρημένο, ας γίνω συγκεκριμένος: Όπως πρότεινε – μάλλον προφητικά – πριν 10 χρόνια η Greenpeace προωθώντας την καλλιέργεια ντόπιων φυτών με υψηλή περιεκτικότητα σε πρωτεΐνες (λούπινα, ρεβίθια, μηδική κλπ) μπορούμε σε μεγάλο βαθμό να απαλλαγούμε από τον εφιάλτη των εισαγόμενων ζωοτροφών, δίνοντας ταυτόχρονα ζωή στην ύπαιθρο και δημιουργώντας χιλιάδες νέες θέσεις εργασίας.

Κάποιοι θα πουν ίσως ότι αυτό ίσως αυξήσει το κόστος του κρέατος. Πράγματι. Αν δούμε όμως το κόστος, με τις σημερινές συνθήκες παραγωγής (προσθέτοντας το κόστος των επανειλημμένων διατροφικών κρίσεων), τελικά είναι κατά πολύ υψηλότερο. Αλήθεια πόσο κοστολογείται ο πανικός μιας εβδομάδας, για την κοινωνία, τις αγορές αλλά και τις κυβερνήσεις;

Μέχρι να κάνουμε λοιπόν το αυτονόητο, κάθε φορά που βλέπουμε υπουργούς να χαμογελούν και να τρώνε μπροστά στο φακό για να μας καθησυχάσουν, καλά θα κάνουμε να ανησυχούμε.

Ο Νίκος Χαραλαμπίδης είναι διευθυντής στο Ελληνικό Γραφείο της Greenpeace

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here