Ε Λ Ε Υ Θ Ε Ρ Ι Α

9
45

Προσέξτε τι συμβαίνει.

Προσέξτε καλά πόσο παράλογη –και βάρβαρη- είναι αυτή η πραγματικότητα.

Ο Κόσμος καλείται να αναλύσει τον Υπόκοσμο.

Ο Κόσμος καλείται να προβλέψει τις κινήσεις του Υποκόσμου.

Ο Κόσμος καλείται να ταυτιστεί και να ακολουθήσει τις μεθόδους του Υποκόσμου.

Ο Υπόκοσμος κυβερνά τον Κόσμο.

Η μητέρα που κοιτάζει τα μικρά παιδιά της να ξυπνούν το πρωί και τους χαρίζει ένα φιλί γεμάτο αληθινή αγάπη , εκείνη η γυναίκα καλείται σήμερα να ξέρει τι θα πράξουν οι γκάνγκστερ των Αγορών.

Εσείς που με διαβάζετε αυτή τη στιγμή, καλείστε να γνωρίζετε και να κρίνετε άμεσα και νηφάλια- πάντοτε με τον χαρακτήρα του κατεπείγοντος- πως θα αντιδράσουν οι αδίστακτες οικονομικές και πολιτικές ελίτ. Είναι σαν να βρίσκεστε απέναντι από έναν δολοφόνο και να πρέπει αστραπιαία να συνδιαλαγείτε με τα επιτήδεια επιχειρήματά του, για το αν θα σας σκοτώσει ή αν θα σας αφήσει να ζήσετε- και πως θα ζήσετε; Τραυματισμένος, διαρκώς τρομοκρατημένος, πως…;

Πως κουβεντιάζεις μ’ ένα σαρκοβόρο τέρας; Ακόμα κι αν είναι καθωσπρέπει και φορά γραβάτα -κυρίως τότε.

Το μυαλό ενός κανονικού ανθρώπου- με κανονική ζωή, ελπίδες, όνειρα, οικογένεια, έρωτες, αγωνίες- καλείται να πάρει εκείνες τις στροφές που παίρνει το μυαλό ενός εγκληματία, ενός υπανθρώπου που δεν δείχνει κανένα έλεος, μιας μεταλλαγμένης μορφής ζωής που τυχαίνει να είναι προσωρινά πιο δυνατή και συντρίβει- χωρίς ενοχές και συνείδηση- οποιονδήποτε άλλη βρίσκεται μπροστά του. Όπως έκανε τόσα χρόνια στις αποικίες – όλα είναι αποικίες, όλοι είμαστε αποικίες, όλα είναι κέρδη.

Μέχρι να εμφανιστεί κάποιος πιο αδύναμος. Και να γίνει εκείνος η αποικία μας.

Ναι, λοιπόν! ΔΕΝ ξέρουμε τι θα γίνει. Δε ξέρουμε τι έχει στο μυαλό του ο κάθε αρχινονός της Ευρώπης και του κόσμου, ποια μπορεί να είναι η επόμενη κίνηση του. Δεν είμαστε φτιαγμένοι από τα ίδια υλικά για να κάνουμε τους ίδιους χυδαίους υπολογισμούς. Δεν υπάρχει κοινός τόπος.

«ΚΑΙ ΤΩΡΑ ΤΙ ΘΑ ΚΑΝΟΥΜΕ;»

Ίσως κάποιοι να σκεφτείτε- μπορεί ήδη να το έχετε κάνει, αν έχετε φτάσει σε αυτό το σημείο του κειμένου- πως μιλώ γενικά και ίσως σήμερα να θέλαμε πιο συγκεκριμένες απαντήσεις. Αλλά, πιστέψτε με, μιλώ πιο ειδικά από ποτέ.

Γιατί πάλι σήμερα πρέπει να αποφασίσουμε με τη δαμόκλειο σπάθη του ΤΩΡΑ, του οριστικού και ανεπίστρεπτου. Όπως κάναμε και πριν. Όπως θα κάνουμε ξανά και ξανά στο μέλλον. Πάντοτε η ανελεύθερη πραγματικότητά μας θα μας παρουσιάζεται ως κατεπείγουσα, ως επικείμενη πανωλεθρία, θα απαιτεί την ίδια φοβική στάση, τις ίδιες εσωτερικές διεργασίες και τα ολόιδια αντανακλαστικά επιβίωσης.

Και σε όλες τις περιπτώσεις, όπως και σήμερα, δε θα έχω καμία απάντηση να σας δώσω. Αλήθεια σας λέω, δεν έχω απάντηση, δεν ξέρω. ΔΕΝ ΞΕΡΩ. (είμαι σίγουρος πως θα βρείτε πολλούς άλλους αρθρογράφους/χρονογράφους/αναλυτές που θα ξέρουν, ίσως να είναι πιο χρήσιμοι στο αναγνωστικό κοινό) Δεν έχω έτοιμη απάντηση, γιατί απλώς νιώθω πως δεν χρειάζεται κανείς μας πια τέτοιες απαντήσεις. Δεν χρειαζόμαστε ένα ακόμα έτοιμο εγχειρίδιο, ένα βιβλίο, ένα κείμενο με οδηγίες χρήσεως.

«Τι να κάνω τώρα…;»

Ανθρώπινο το να ρωτάμε. Αλλά κανείς μας δεν χρειάζεται μια ακόμα αυθεντία που θα τον πάρει από το χέρι και θα τον οδηγήσει εκεί που επιθυμεί εκείνη.

Γιατί έτσι θα συνεχίζουμε πάντοτε να είμαστε ανελεύθεροι. Σκλάβοι του τελευταίου άρθρου/βιβλίου που διαβάσαμε, του τελευταίου «σοφού» που ακούσαμε, της τελευταίας ρητορείας που μας ήρθε βολικά να κουμπώσει με τις επιδιώξεις ή τις φοβίες μας. Του τελευταίου πολιτικού που μας υποσχέθηκε, μας παραπλάνησε ή μας απείλησε.

Ελευθερία ή Θάνατος.

Τον θάνατο τον περιγράφουν χρόνια τώρα. Και οι φράσεις γίνονται όλο και πιο γλαφυρές. Τον θάνατο τον επιτρέπουν χρόνια τώρα. Και εκείνος γίνεται στατιστικές και αριθμοί.

Όμως η Ελευθερία..;

ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ

Η Ελευθερία ποτέ δεν είναι σχετική.

Ή είσαι ελεύθερος ή όχι.

Η Ελευθερία δεν ζυγίζεται, δεν προσδιορίζεται. Λίγο, πολύ, ελαφρώς, προσεχώς, ίσως, κάποτε, ενίοτε, συνταγματικά, δυνητικά. Δεν ζει στην αμφιβολία. Στέκει απόλυτη.

Δεν είναι καν το αντίθετο της σκλαβιάς .

Ή υπάρχει ή δεν υπάρχει.

Δεν θα βρείτε έναν δρόμο για την Ελευθερία. Γιατί αυτός ο ένας θα ήταν υποχρεωτικός- επομένως και δεσμευτικός. Φυλακή. Δεν υπάρχουν καν οριοθετημένοι δρόμοι για την Ελευθερία, γιατί αυτομάτως τα όρια των δρόμων θα αποτελούσαν και τα σύνορά της.

Η Ελευθερία δεν είναι η υπόσχεση του δόγματος, της ιδεολογίας. Δεν είναι ούτε η ευχαρίστηση της αντίστασης, η ηδονή ή μέθη της πίστης. Δεν είναι αποτέλεσμα, επιβράβευση, λεκτική φαντασίωση. Δεν είναι νομική πρόβλεψη και εξασφάλιση.

Αν ήταν όλα αυτά, τότε ο κόσμος μας θα ήταν Ελεύθερος.

Αλλά δεν είναι.

Κανείς δε μπορεί να περιγράψει επακριβώς την αγάπη ενός γονιού προς το παιδί του. Κανείς δε μπορεί να συλλάβει το μεγαλείο της αυταπάρνησης. Κανένας νόμος δεν προβλέπει την φαντασία. Κανένας ηγέτης δεν μπορεί να επιβάλει την καλοσύνη. Όλα ξεκινούν και τελειώνουν μέσα μας.

Όλα τα γνωρίζουμε , αλλά περιμένουμε να ηττηθούμε επίπονα, για να επιστρέψουμε σ’ αυτό που ξέραμε από παιδιά.

Εμείς! Ναι, εμείς είμαστε η ελευθερία μας.

Μέσα σ αυτά τα γκρίζα κουτάκια που λέγονται σπίτια, εκεί που κατοικούν οι κανονικοί άνθρωποι – εκείνοι που ακόμα νιώθουν- εκεί θα αλλάξουν όλα. Μέσα σ αυτά τα μικρά σώματα που κουβαλάμε κάθε μέρα, εκεί θα αλλάξουν όλα.

Γιατί εκεί κατοικεί η ψυχή μας.

Follow on twitter : @koublis

ΚΟΙΝΟΠΟΙΗΣΗ
Προηγούμενο άρθροΠάρε και κάτι για το στομάχι μην σε πειράξει η αντιβίωση..
Επόμενο άρθροΣτέλνει τη γυναίκα του και διαβάζει δικές του ομιλίες!
Ο Πέτρος Κουμπλής είναι δημοσιογράφος και συγγραφέας. Μαζί με τις σπουδές Επικοινωνίας στο Πανεπιστήμιο Αθηνών ξεκίνησε στα δεκαοκτώ του χρόνια να ασχολείται με την τηλεόραση και το ραδιόφωνο. Έχει συμμετάσχει σε πολλές τηλεοπτικές παραγωγές, έχει επιμεληθεί και παρουσιάσει ενημερωτικά και ψυχαγωγικά προγράμματα (ALPHA, ΕΡΤ, ΣΚΑΪ), έχει ασχοληθεί με ντοκιμαντέρ (EΡΤ, EBU), τη συγγραφή σατιρικών κειμένων και την σκηνοθεσία. Έργα του: «12 Ιστορίες που ονειρεύονται να γίνουν Παραμύθια» (Άνεμος), «Η θεία Δίκη» (Καστανιώτης), «Ο Θεός βαριέται τώρα τελευταία» (θεατρικό). Τα τελευταία χρόνια έχει καθημερινή εκπομπή στο ραδιόφωνο. www.koublis.gr

9 ΣΧΟΛΙΑ

  1. Συγχαρητήρια για το άρθρο σας !! .. γιατί Εμείς! Ναι, εμείς είμαστε η ελευθερία μας.
    Μάλλον όμως αυτός που κυβερνά,ο κυρίαρχος, είναι ο φ ό β ο ς, γιατί πως γίνεται να υποκύπτουμε σε ένα τέρας που δεν έχει άλλη δύναμη από αυτή που εμείς του δίνουμε;
    Μόλις λοιπόν βουτήξουμε στο «γνώθι σαυτόν» και σπάσουμε το πλέγμα του φόβου, γινόμαστε οι ίδιοι ελευθερία, με διαιώνισή της τους «πόνους της γέννας μας» ..
    Ευχαριστώ θερμά !!

  2. Πως καταφέρνεις και περιγράφεις το απερίγραπτο… που ζούμε !! Μπράβο σου ! Αισθάνομαι ότι ο δολοφόνος που έχω απέναντι , είναι αποφασισμένος να με σκοτώσει (γιατί αυτό ξέρει να κάνει ) κι απλώς ρωτάει: -Με ποιόν τρόπο;; Κι εγώ ως »απάντηση» προσπαθώ να κερδίσω χρόνο. . . Τον θάνατο δεν τον φοβάμαι . Την ζωή φοβάμαι περισσότερο , όπως είναι τώρα. Στην παρακμή της ! Επειδή όμως θα τρελλαθώ, θ’αφήσω τον πιστό μου οδηγό – το ένστικτό μου – την τελευταία στιγμή να με καθοδηγήσει. Είναι το αρχέγονο μικρό θαύμα που έχουμε όλοι μέσα μας κι ας το ξεχνάμε κι ας το αγνοούμε , αυτό είναι εκεί! Καιρός να το βρούμε. Αλλιώς ας βουτήξει ο καθένας από μια χλαμύδα κι ας ξεχυθούμε στους δρόμους άνεργοι , άστεγοι , άπλυτοι , αφάγωτοι , αφιλότιμοι (όπως λεν) , ανελεύθεροι (όπως λες) κι ας φτιάξουμε το χάος … στο χάος… Πάντως σκλάβα του τελευταίου αρθρου που διάβασα, ευχαρίστως να είμαι ! (χε χε)

  3. Συμφωνώ με το άρθρο σας, αλλά θα ήθελα να προσθέσω κα κάτι. Η ελευθερία δεν έχει να κάνει μόνο με το πως νιώθεις, αλλά (κυρίως) και με το πως πράττεις, πως συμπεριφέρεσαι σαν ελεύθερος. Και πως να είσαι ελεύθερος όταν έχεις βομβαρδιστεί για δεκαετίες ολόκληρες με φιλοδοξίες όνειρα και φαντασιώσεις, που δεν ήταν πότε δικά σου. Που τον τρόπο ζωής και τα σχέδια σου τα διάβασες σ’ένα γκλάμουρ περιοδικό ή τα είδες σε μια ταινία απ’αυτές με τα χάπι εντ.. Που συχαίνεσαι τον άστεγο που βλέπεις τόσα χρόνια έξω απ’ την πόρτα σου και ταυτόχρονα δακρύζεις με τις πονεμένες ιστορίες του ‘πάμε πακέτο’. Που δεν κάθησες πότε να σκεφτείς πως να κάνεις τον κόσμο καλύτερο για τα παιδιά σου, αλλά δεν είχες κανένα πρόβλημα να σπαταλάς ώρες και ώρες για να αποφασίσεις τι αμάξι ή μηχανή θα πάρεις ή ρούχα ή πως θα βάψεις τα νύχια σου. Πραγματικά, όλα ξεκινούν και τελειώνουν μέσα μας ναι. Εύχομαι, όταν θα έρθει η στιγμή να ψάξουμε μέσα μας, να βρούμε και κάτι που να είναι αληθινό και ανιδιοτελές. Ας αφήσουμε μια φορά απ’ έξω τη θρέψη του εγωισμού μας, κι ας δημιουργήσουμε επιτέλους κάτι όμορφο, που η αξία του να μη μετριέται σε χρήμα αλλά σε χαμόγελα.

  4. Η σωτηρία της ψυχής γράφει η Νικολακοπούλου είναι πολύ μεγάλο πράγμα…
    η ελευθερία της ψυχής, θα έλεγα, είναι η ζωή μας.
    Ας ακούσουμε τη ψυχή μας.

  5. ΜΗΠΩΣ , κ. Κουμπλή , εάν τοποθετούσαμε δίπλα τις λέξεις-έννοιες

    ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ και ΑΞΙΟΠΡΕΠΕΙΑ , θα διαπιστώναμε με έκπληξη , ότι :

    Η….δευτεροκλασάτη , μέχρι σήμερα , «Αξιοπρέπεια» ( παγιωμένη κυρίως
    ως ..απόρροια , ως το ηθικοκοινωνικό «κομμάτι» της …πρωτοβεντέτας Ελευθερίας ) , (μήπως ) θα….ΚΕΡΔΙΖΕ κατά κράτος , ή , αν θέλετε , με μεγάλη διαφορά ;
    Ο λόγος ; Όσο πιο σύντομα , για να αποφύγουμε το ολοσέλιδο : Η αξιοπρέπεια
    ΔΕΝ προσφέρεται για παιχνίδια , σε αντίθεση με την ενίοτε
    «Ψευτρα Ελευθεριά»,
    όπως μας …λέει ευθέως ο Εθνικός μας Ποιητής .

    Ή και ο Μακρυγιάννης , αν θέλετε να δείτε , στο http://chrisblog.gr τα
    «κατηγορώ» του ( «Μακρυγιάννης …Χθες ..Σήμερα» )

    Σαν ένα μικρό αφιέρωμα , στο τελευταίο τραγικό συμβάν ,

    με αφορμη το τόσο ενδιαφέρον , για μια ακόμη φορά , άρθρο σας !

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here