Έλληνα δεν πέθανες παρά το σάβανο που σου φορέσανε

23
81

Γεμίσαμε τον τελευταίο καιρό από μετανιωμένους συμπολίτες μας, μαυροφορεμένες μοιρολογίστρες και «αυτομαστιγούμενους» ζηλωτές, που μην αντέχοντας άλλο το διαχρονικό της ιδιοτέλειας, της λαμογιάς και του ωχαδερφισμού του Νεοέλληνα, που μέχρι σήμερα – κατά πως λένε – καθόριζε την συμπεριφορά και την πρακτική του, βγάζουν σε δημόσιο σεργιάνι την αυτοκριτική τους, αυτομαστιγώνονται με ένταση και πάθος, μέχρι τελικής πτώσεως, και επιστρέφουν ήρεμα και τακτικά στην μιζέρια της καθημερινότητάς τους.

Κοντά σε αυτούς, γεμίσαμε και από κάθε είδους χαρτογιακάδες και «χαρτοπόντικες» της έντυπης και ηλεκτρονικής δημοσιογραφίας, που κατηφορίζουν και αυτοί, ανάλαφροι και βιαστικοί,στην ευκολία της διαπόμπευσης του Έλληνα και του ξεθωριάσματος της εικόνας του, έτσι όπως αποδόθηκε, μεστά και αντρίκια, από την πένα του Καζαντζάκη: «Μια ζωντανή κραδιά, ένα ζεστό λαρύγγι, μια ακατέργαστη μεγάλη ψυχή, που ακόμα δεν αφαλοκόπησε από τη μάνα της, της Γης» προκειμένου να προσφέρουν στο αναγνωστικό τους κοινό, ωσάν λυτρωτικό μάνα εξ ουρανού, έναν ακόμη αποδιοπομπαίο τράγο.

Και το κωμικό του πράγματος είναι πως, μέρα με την μέρα, γεμίζουμε τις δεξαμενές υπομονής μας και με τα γνωστά ψοφοδεή της εξουσίας, που καθώς βλέπουν τον μέσο Έλληνα να βουλιάζει μες στην αυτολύπησή του και να αναλώνεται καθημερινά σε ανούσια ξεκατινιάσματα με τον εξίσου φουκαρά γείτονά του, ξεθαρρεύουν και ξεμυτίζουν από τα λαγούμια τους για να κριτικάρουν και αυτοί την περιβόητη νεοελληνική καμπούρα.

Και εκεί που είσαι έτοιμος να τους πετάξεις ένα μεγαλοπρεπές άντε στο διάολο και να επιστρέψεις και εσύ, άπραγος και καταφρονεμένος, στα γνωστά λημέρια της καθημερινότητάς σου, στρέφεις το βλέμμα πίσω σου και αντλείς επιχειρήματα.

Γιατί ο Έλληνας δεν ήταν πάντα έτσι. Γιατί ο Έλληνας κάποτε ήταν «κουζουλός και σαν λόγιαζε μια δουλειά, άνοιγε όρτσα τα πανιά και δεν την εφοβόταν. Αμολούσε τη νιότη του και δεν την ελυπόταν».

Γιατί ο Έλληνας κάποτε ήτανε δουλευταράς. Φούχτωνε δυο δράμια σκληρό στραγάλι, ξεγελούσε την πείνα του και ριχνόταν με διαολεμένη όρεξη στο φτιάξιμο της ζωής του.

Γιατί ο Έλληνας κάποτε ήτανε φιλότιμος, όσο και αν προσπαθούν κάποιοι γραφικοί να γκρεμίσουν τους μύθους του για να κατευνάσουν τα προοδευτικά τους ανταριάσματα.

Γιατί ο Έλληνας κάποτε ήτανε τίμιος και αξιοπρεπής. Μα πάνω απ’ όλα λεύτερος, μην επιτρέποντας σε δραχμούφαντα περδικοπάνια να κρύβουν απ’ τα μάτια του τις πραγματικές χαρές μιας σύντομης, εξ ορισμού, ζωής.

Γιατί ο Έλληνας κάποτε ήτανε γλεντζές, όσο και αν κάποιες ξενέρωτες φλωράντζες τσιρίζουν συνεχώς μες στα αυτιά μας για τον αλητήριο Έλληνα που γλεντοκοπά την ώρα που ο κακομούτσουνος Γερμαναράς, των νταχάου και των λουκάνικων Φρανκφούρτης, δουλεύει στα εργοστάσια σαν το σκυλί.

Αυτό δεν αγγίζει καθόλου την παλαβιάρα μου ψυχή. Γιατί ζω δεν σημαίνει μονάχα κεφαλαιοποιώ εμπειρίες, γνώσεις και δεξιότητες. Ζω δεν σημαίνει μονάχα μανατζάρω πολυεθνικές εταιρίες, κερδίζω το βραβείο του εργάτη ή υπαλλήλου της χρονιάς και περιμένω λίγες μέρες τον χρόνο για να αποδράσω από τα ασφυκτικά εργασιακά μου πλαίσια και να μεθοκοπήσω μέχρι αηδίας στα στενά των Κυκλάδων.

Ζω σημαίνει επίσης κωλοβαράω, ψευτοφιλοσοφώ με την παρέα μου «πίνοντας μπάφους και παίζοντας pro», αράζω στην ταβέρνα δίπλα στο κύμα και χαζολογώ, γυρνάω ατάραχος το καλαμάκι μες στο φραπόγαλο και κοζάρω άμα μου την καπνίσει και την γκόμενα απέναντι… Ζω σημαίνει χαλνάω και τις πέντε μου αισθήσεις. Γεύομαι, οσφρίζομαι, ακούω, βλέπω και αδράχνω. Και σίγουρα όχι πενηντάευρα…

Ήρθαν, όμως, τα μεταπολιτευτικά λαμόγια και του έμαθαν πως όλα αυτά δεν αξίζουν δεκάρα τσακιστή. Ποια εργατικότητα μωρέ; Γίνε συνδικαλιστής και θα ζήσεις πλουσιοπάροχα. Ποια αξιοκρατία μωρέ; Γράψου στους κομματικούς καταλόγους και θα φροντίσουμε εμείς για την ανέλιξή σου. Ποιο φιλότιμο μωρέ; Πάρε μια αργομισθία και σκάσε. Ποια ικανότητα και ποια αξία; Πες μου το κόμμα σου να σου πω πώς θα ζήσεις. Ποια αλληλεγγύη και ποια κοινωνική ευθύνη; Μην μου πειράζετε την χοληστερίνη και το μπάρμπεκιου στο εξοχικό. Και όλα αυτά ενδεδυμένα το εντυπωσιακό καλυμμαύχι του Ευρωπαίου πολίτη.

Αλλά ακόμα και μέσα σε αυτούς τους συρφετούς αθλιότητας, που σαν τα παλιρροϊκά κύματα έρχονται και φεύγουν από το προσκήνιο ανάλογα με την θεματική ατζέντα των ΜΜΕ, υπάρχουν και τα σπέρματα της αλλαγής. Υπάρχουν νέοι επιχειρηματίες με καινοτόμες και πρωτοποριακές ιδέες. Υπάρχουν νέοι επιστήμονες με το ένα πόδι στην αλλοδαπή, αλλά πάντα έτοιμοι να επαναπατριστούν μόλις δουν κάτι να αλλάζει στην αγαπημένη τους πατρίδα.

Πάνω απ’ όλα όμως, υπάρχουν νέα παιδιά με όνειρα και φιλοδοξίες. Και όσο υπάρχουν αυτοί, εγώ θα φωνάζω. Σταματήστε με τις ηλίθιες γενικεύσεις και τους εύκολους χαρακτηρισμούς. Αρκετά πια με την κακοφορμισμένη θεωρία του κακού Έλληνα πολίτη και του εργατικού Γερμαναρά. Αρκετά με την γελοία θεωρία του Οβελίξ, που θέλει τον Ευρωπαίο να έχει πέσει από μικρός στο καζάνι με το μαγικό φίλτρο της εντιμότητας, της συνέπειας και της υπευθύνοτητας. Απλά οι εκεί φλεγματικοί Δριύδιδες φρόντιζαν όλα αυτά τα χρόνια – από το αιματοκύλισμα εις διπλούν της οικουμενόπολης μας και εντεύθεν- να ψηφίζουν νόμους και να τους εφαρμόζουν, ενώ οι εδώ καρικατούρες τους, ψήφιζαν και ψηφίζουν νόμους για να μπορούν να αναιρούν απλά τις συνέπειες των προηγούμενων, φροντίζοντας ταυτόχρονα και να μην εφαρμόζουν κανέναν.

Σιγά, λοιπόν, μην ντραπώ να δηλώσω Έλληνας και να βροντοφωνάξω παρών στις εξελίξεις που κάποιοι αργυρώνητοι και δραχμοφονιάδες φαντασιώνονται πως «υφαίνουν» ερήμην μου. Σιγά μην σκύψω το κεφάλι επειδή κάποιες χιλιάδες συμπατριωτών μου πούλησαν την ψυχή τους στον κομματικό διάολο και βούλιαξαν το ελληνικό δημόσιο με τις αργομισθίες τους και επειδή κάποια ανίκανα λαμόγια καταχράστηκαν το δημόσιο χρήμα. Θα τους πετάξω και τους μεν και τους δε στον Καιάδα της καταισχύνης και θα προχωρήσω.

Γεια σου αθάνατε Έλληνα. Περήφανε, χαδιάρη και αιώνιε έφηβε. Προχώρα εσύ και άσε τις μοιρολογίστρες των σαλονιών να σε κλαίνε στα αξιοθρήνητα σεργιάνια τους. Που να καταλάβουν οι άσχετοι ότι εσύ δεν πέθανες ακόμα. Πλάκα τους σκαρώνεις μέσα στο σάβανο σου. Χάρη μονάχα σου ζητώ να βιαστείς. Γιατί τα κοράκια και οι τεθλιμμένοι συγγενείς σου, ετοιμάζονται να σε κηδέψουν. Και δεν θέλω ρε Έλληνα να σε δω εκεί κάτω. Ούτε για αστείο…

ΥΓ. Αυτοκριτική σημαίνει αυτό που λέει και η λέξη. Κριτικάρω σιωπηλά τον εαυτό μου και αλλάζω. Δημόσια κριτική σημαίνει αυτό που λέει και η λέξη. Κριτικάρω τα συγκεκριμένα κακώς κείμενα της δημόσιας ζωής και τους συγκεκριμένους υπαίτιους και ζητώ φωναχτά την αλλαγή τους. Το να γενικεύεις και να απαξιώνεις έναν ολόκληρο λαό, φτιαγμένο από τόσα μέταλλα όσα και τα μέλη του, δεν είναι ούτε αυτοκριτική ούτε δημόσια κριτική. Είναι «τρεις λαλούν και δυο χορεύουν»…

*Ο Τάσος Φούντογλου είναι ειδικευόμενος νεφρολόγος στο Γενικό Νοσοκομείο της Πτολεμαΐδας.

23 ΣΧΟΛΙΑ

  1. Συμφωνώ με τα «κάποτε ήταν» ο Έλληνας, τώρα τί κάνει; Ο Έλληνας ζει και «βασιλεύει», αλλά μην κλείνουμε και τα μάτια στην αυτογνωσία και πραγματικότητα (και όχι αυτομαστίγωμα..). Εξάλλου μόνο μέσα από τη καλοπροαίρετη κριτική και αυτογνωσία αλλάζουν τα κακώς κείμενα και οι λάθος νοοτροπίες..

  2. Να αγιάσει το στόμα σου (και το λογοτεχνικό «νυστέρι» σου), γιατρέ! Χωρίς ίχνος υπερβολής, ένα από τα εκπληκτικότερα κείμενα που έχω διαβάσει φέτος (παρακάμπτω ακόμα και το ότι το έγραψε… ΠΑΟΚτζής!). Πολλοί (θέλουν να) αγνοούν πως η ομαδική κατήφεια στην οποία μας ωθούν με δημόσιες, απαξιωτικές για την ίδια μας τη χώρα, τοποθετήσεις τους δεν αποτελεί δείγμα υγιούς εθνικής αυτοκριτικής, αλλά μορφή εθνικής ψυχοπάθειας! Με απλά Ελληνικά, επειδή δεν αντέχουμε να μας «τη λένε» οι ξένοι, «τη λέμε» εμείς χειρότερα στους εαυτούς μας! Είναι κι αυτή μια μορφή «ομοιοπαθητικής» οιονεί θεραπείας… Με μια μικρή λεπτομέρεια: Αυτοί που, με τον περισπούδαστο δημόσιο λόγο τους, τοποθετούν δικαίους και αδίκους στο τσουβάλι της υποτιθέμενης σύγχρονης εθνικής ευτέλειας, συνήθως φροντίζουν να μένουν οι ίδιοι έξω απ’ αυτό!

    (ΥΓ: Ξέρω, θα ‘θελες να ήσασταν απόψε εσείς στον Τελικό αντί για μας, αλλά…)

  3. Οταν αλλάζεις ένα σπίτι πρέπει μετά να το καθαρίσεις και για να γίνει αυτό πρέπει να μπεις μεσα στην βρωμιά, να τα βάλεις μαζί της και μετά να καθαριστείς απο αυτήν και εσύ, αλλιώς αν μείνεις λερωμένος θα ξαναμεταφέρεις την βρωμιά παντου και πάλι απο την αρχή.
    Οσες ανακαινίσεις και να κάνεις αν δεν καθαρίστεις πάντα βρώμικος θα είσαι.
    Ο Ελληνας νομίζω ότι έχει βρωμιστεί τόσο πολύ που είναι δύσκολο να καθαριστεί.
    Ισως οι νέοι άνθρωποι που έχουν την λιγότερη βρώμα να μπορούν να κάνουν κάτι.
    Αλλά τους αφήνουν ή τους διώχνουν για πιο καθαρά σπιτια;

  4. Αφου δεν βαζει χερι κανενας τους Καναλαρχες αυτα θα τραβαμε.Καθε σταθμος και 10 παραθυρα με Φιλοσοφους +τους οικοδεσποτες.Και ολοι τους μαζι και ο καθενας μονος ηπιαν απο την πηγη του σοφου.Προσπαθω να βρω χωρα η οποια παρουσιαζη την καθημερινοτητα της με των τροπο ομοιο με των ελληνικο αλλα δεν βρισκω.Και το μουχαμπετι τελος δεν εχει.Πιος την χαρα μας,και σημερα παλι θα εχουμε ενημερωση ισαξια μιας εγκυκλοπαιδιας του κυρους μιας Λαρους-μπριτανικα.

  5. Μετά από καιρό που διαβάζω διάφορα άρθρα αυτοκριτικής και δημόσιας κριτικής προσπαθώντας να θυμηθώ ποια είμαι, να αντισταθώ σε αυτό που θέλουν οι άλλοι να είμαι και σε αυτό που μου ετοιμάζουν να είμαι, επιτέλους διάβασα και ένα άρθρο που μίλησε στη λαβωμένη μου ψυχή και αξιοπρέπεια. Κάπως έτσι θέλω να πιστεύω ότι είναι τα πράγματα και να μην αφήσω την καταιγιστική απαξίωση του ποιοι μπορούν πραγματικά να είναι οι Έλληνες να μου μαυρίζει το μέλλον που με τόσο κόπο χτίζω για τα παιδιά που θα ήθελα να φέρω στον κόσμο κ που θα ήθελα να ζουν σε μια καλύτερη Ελλάδα και να μιλούν ελληνικά και όχι κάποια γλώσσα της ξενιτιάς. Μάλλον ήρθε η ώρα να ανασυνταχθούμε, να κλείσουμε τις τηλεοράσεις, να κοιτάξουμε λίγο τον ουρανό και να θυμηθούμε τι σημαίνει κοινωνικός θεσμός, αυτοεκτίμηση και εκτίμηση στον συνάνθρωπο και να παλέψουμε με την μιζέρια της ψυχής μας όπως ο ισοβίτης του Αρκά παίζει σκάκι με την μοναξιά του. Μην βιαστείτε να με πείτε ιδεαλίστρια και ουτοπίστρια ή ό,τι άλλο μπορεί να ικανοποιήσει την ψευτοασφάλεια της ρουτίνας, απλά θυμηθείτε ότι ο μισός δρόμος για να λύσεις ένα πρόβλημα είναι να το εντοπίσεις και να αποφασίσεις να το λύσεις. κ. Φούντογλου σας ευχαριστώ που με κάνατε να χαμογελώ κρυφά για το υπόλοιπο της μέρας χωρίς να χρησιμοποιήσετε τα γνωστά επιχειρήματα περί ελληναράδων που μόνο ψευτοικανοποίηση παρέχουν!!

  6. Εγω νομιζω οτι κι αυτοι που λες με τις μπυρες τους, τα καμακια τους,την ταβερνιτσα τους και το φραπογαλο τους εχουν ψιλοπερασει την πορτα καποιου βουλευτη…Πως γινεται να ειναι εκατομμυρια αυτοι που τους ψηφιζουν;(καποτε τους ψηφιζα κι εγω…).Δεν ειναι κακο να μετανιωνουμε…το θεμα ειναι να φαινεται στην καλπη…

  7. Κύριε ΦΟΥΝΤΟΓΛΟΥ ωραία τα λέτε τις περισσότερες φορές.Δεν νομίζετε ότι ήλθε η ώρα για ΔΡΑΣΗ.Είναι η
    στιγμή για την ίδρυση διαδικτυακού ΚΟΜΜΑΤΟΣ για να τελειώσουμε με την ΦΑΥΛΟΤΗΤΑ

  8. Θα συμφωνήσω εν μέρη με το κείμενο γιατί όντως δεν μπορείς να καταδικάζεις έναν ολόκληρο λαό λαμβάνοντας υπόψην σου μια μερίδα πολιτών,γιατί δεν μπαίνουν όλοι στο ίδιο τσουβάλι.Από την άλλη βέβαια έτσι δεν γίνεται με τη δημοκρατία?Μια μερίδα πολιτών αποφασίζουν για τη μοίρα του συνόλου,βλέπε εκλογές κ.λ.π.!Το θέμα βέβαια είναι τι κάνει και ο καθένας βέβαια,ως μονάδα για την αντιστροφή αυτής της εικόνας,γιατί την ώρα που εσύ»κωλοβαράς και κοζάρεις την γκόμενα απέναντι»κάποιος άλλος προσπαθεί για την αλλαγή!Και καλό θα είναι να μην σκεφτόμαστε μόνο την οικονομία του κράτους αλλά και γενικά τους νόμους,για να κταλάβουμε σε πόσο υπανάπτυκτο και αντιπροοδευτικό κράτος ζούμε,και αυτό το κράτος είμαστε και εμείς!
    Λευτεριά στην Εορδαία,Viva Kailaristas!

  9. ‘Ήρθαν, όμως, τα μεταπολιτευτικά λαμόγια και του έμαθαν πως όλα αυτά δεν αξίζουν δεκάρα τσακιστή…’ einai o gnwstos homo…pou dimiourgisan. Ksereis esy!

  10. Ετσι σε θελουνε φιλε μου, καμακι, εξω καρδια, γλεντζε, να το ριχνης και λιγο εξω, και γιατι οχι να τσεπωνης και μερικα μαυρα. Αρκει να μη θελεις να αποφασισης εσυ για το μελλον σου. Και με τον τροπο τους θα σε προτρεψουν να βαλης το δαχτυλο στο μελι για να τους δωσης αλωθι. «Ολοι κλεβουνε», «κανενας δεν πληρωνει φορους» κλπ. Και αν εσυ καταφερης να μαζεψης 20,50,ακομα και 100 «χηνες» αδηλωτες, παλι στην αγορα θα τις ριξης, θα κινησης την οικονομια. Ουτε για φιλοδωριμα σε πορτιερη Ελβετικης τραπεζας φτανουν. Μαζι με σενα ομως και αυτοι. ΙΣΟΤΗΤΑ. Γιατι εσυ και οχι αυτοι? Μονο που αυτοι θα τσεπωσουν χιλιες και δεκα χιλιαδες φορες πιο πολλα απο σενα. Αλλα δεν ειναι το ποσο, ειναι η πραξη. Λαμογιο εσυ, λαμογια και αυτοι. Να το αλλωθι…Δεν ξερεις ποσο τη βρισκουν να σε βλεπουν αραχτο να απολαμβανεις τη φραπεδια σου και να καμαρωνεις στο απεναντι πεζοδρομιο την turbo αμαξαρα σου και να εχουν σκυλιασει οι «Τζεδες» στα γυρω τραπεζια. Ετσι σε πανε. Ερωτησεις να μη κανεις, προτωβουλιες να μη παιρνεις, τα πραγματα να μη θελεις να βαλης σε σειρα, αυτο ενοχλει. Γκαζακια βαλε, βιτρινες σπασε, φασαριες κανε, λυσεις μην ψαχνεις, αυτο αστο σ’αυτους, ξερουν καλυτερα……

  11. Οι έλληνες είμαστε σαν τα παιδιά διάσημων γονιών .το βάρος να φανούμε αντάξιοι του ονόματος του Περικλή του Μεγα Αλέξανδρου , των ηρώων του 1821, των πολεμιστων του ’40 , μεγάλο! Όλα αυτά τα χρόνια, επαναπαυτηκαμε στις δάφνες άλλων !
    Παρόλα αυτά αυτοί οι άλλοι, είναι στο αίμα μας, στο DNA μας,απλά πρέπει να επαναφέρουμε τα θετικά στοιχεία της ρατσας μας!
    Εμείς οι έλληνες είμαστε μια χούφτα άνθρωποι ,που είμαστε καταδικασμενοι να γράφουμε ιστορία 

  12. ΔΥΣΤΥΧΩΣ, ΕΧΕΙ ΠΕΡΑΣΕΙ ΣΤΟ ΠΕΤΣΙ ΜΑΣ Η ΣΤΡΑΒΛΗ ΑΥΤΗ ΕΙΚΟΝΑ! ΕΧΩ ΠΑΨΕΙ, ΕΔΩ ΚΑΙ ΚΑΙΡΟ, ΝΑ ΣΥΝΑΝΤΩ ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ ΠΕΡΗΦΑΝΟΥΣ, ΣΥΝΕΙΔΗΤΟΠΟΙΗΜΕΝΟΥΣ! ΜΙΑ ΦΟΒΙΑ, ΜΙΑ ΜΙΖΕΡΙΑ ΜΑΣ ΧΑΡΑΚΤΗΡΙΖΕΙ, ΚΑΙ ΕΝΑ ΑΤΕΛΕΙΩΤΟ ΑΦΕΜΑ! ΛΕΣ, ΚΑΙ ΦΟΒΟΜΑΣΤΕ ΝΑ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΣΟΥΜΕ ΚΑΤΑΜΑΤΑ ΤΗΝ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ! ΑΡΚΟΥΜΑΣΤΕ ΣΤΟ ΕΓΩ ΔΕΝ ΦΤΑΙΩ, ΝΑ ΠΛΗΡΩΣΟΥΝ ΟΙ ΑΛΛΟΙ (ΦΕΡΤΕ ΠΙΣΩ ΤΑ ΚΛΕΜΕΝΑ!!!), ΚΑΙ ΣΤΡΟΒΙΛΙΖΟΜΑΣΤΕ ΣΤΟ ΚΕΝΟ!
    ΝΑΙ, ΤΑ ΠΡΑΓΜΑΤΑ ΕΙΝΑΙ ΔΥΣΚΟΛΑ, ΤΙ ΚΑΝΟΥΜΕ ΟΜΩΣ ΓΙΑ ΝΑ ΤΑ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΣΟΥΜΕ;
    ΟΤΑΝ ΧΑΝΕΙΣ ΚΑΤΙ, ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΠΡΟΣΠΑΘΗΣΕΙΣ ΝΑ ΤΟ ΑΝΤΙΚΑΤΑΣΤΗΣΕΙΣ ΜΕ ΚΑΤΙ ΑΛΛΟ!
    ΜΥΑΛΟ ΕΧΟΥΜΕ, ΚΡΙΣΗ ΔΙΑΘΕΤΟΥΜΕ, ΠΩΣ ΑΝΤΙΔΡΟΥΜΕ;
    ΑΥΤΟ ΕΙΝΑΙ ΠΟΥ ΜΕ ΑΝΗΣΥΧΕΙ. ΕΞΩ ΑΠΟ ΛΙΓΕΣ ΕΞΑΙΡΕΣΕΙΣ, ΟΙ ΥΠΟΛΟΙΠΟΙ ΚΛΑΙΝΕ ΤΗ ΜΟΙΡΑ ΤΟΥΣ, ΚΑΙ ΖΗΤΟΥΝ ΜΟΝΑΧΑ ΚΕΦΑΛΕΣ ΕΠΙ ΠΙΝΑΚΙ…….
    ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ Η ΟΜΟΨΥΧΙΑ ΜΑΣ ΣΤΑ ΔΥΣΚΟΛΑ;
    ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ Η ΔΙΑΘΕΣΗ ΓΙΑ ΠΑΛΕΜΑ;
    ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ Η ΑΓΑΠΗ ΜΑΣ ΓΙΑ ΖΩΗ;
    ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ Η ΑΝΤΙΔΡΑΣΗ ΜΑΣ;

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here