Η Επανάσταση της Καλοσύνης

33
102

Γιατί δεν επαναστατούμε;

Θα μπορούσαμε. Φυσικά και θα μπορούσαμε! Λίγα μας έχουν συμβεί; Λίγο μας έχουν αδικήσει; Τι περιμένουμε; Γιατί δεν επαναστατούμε; Τι μας συμβαίνει;

Είναι τόσο δύσκολη υπόθεση η επανάσταση; Όχι. Σίγουρα όχι. Ακόμα και τα πιο ισχυρά φαύλα καθεστώτα ανά πάσα ώρα και στιγμή μπορούν να καταρρεύσουν. Ακόμα κι ο πιο σιωπηλός, φαινομενικά φιλήσυχος, καθησυχασμένος άνθρωπος κρύβει μέσα του τέτοιες δυνάμεις, που αν εκλυθούν, μπορούν να διαλύσουν το σύμπαν. Η επανάσταση ως διαδικασία- όσο κι αν αυτό μοιάζει περίεργο- δεν είναι μια τόσο δύσκολη υπόθεση.

Τι γίνεται, όμως, μετά την επανάσταση; Μετά τι; Γιατί οι επαναστάτες γίνονται ίδιοι με τους προκατόχους της εξουσίας; Γιατί σ’ αυτήν την οργουελική Φάρμα, τα επαναστατημένα ζώα αρχίζουν να περπατούν με τα δυο τους πόδια και μετά από λίγο δε μπορείς να ξεχωρίσεις τους ανθρώπους από τα γουρούνια; Κι αυτό τι σημαίνει; Να μην επαναστατήσεις; Όχι. Να επαναστατήσεις, γιατί κανείς δεν ορίζει το μέλλον και μπορεί ειδικά ΑΥΤΗ η δίκαιη επανάσταση να γεννήσει κάτι σημαντικό, κάτι μεγάλο, κάτι αληθινό. Πώς αλλιώς θα γίνει νέα εκκίνηση του χρόνου, πώς θ’ αναδειχθεί κάτι καλό, αν δεν φύγει – έστω δια της βίας- το παλιό και διεφθαρμένο;

Να επαναστατήσουμε, λοιπόν. Ναι!

Οι άνθρωποι εδώ και χιλιάδες χρόνια επαναστατούν. Το διακύβευμα, όμως, είναι αν ξέρουν πραγματικά τι (από)ζητούν. Και το εννοώ το «πραγματικά». Αναγνωρίζουμε εύκολα τα Κακώς Κείμενα, μπορούμε να τα κάνουμε συνθήματα, αιτήματα και σοβαρούς  λόγους ανατροπής μιας καθεστηκυίας τάξης. Στα Καλώς Κείμενα, όμως, δυσκολευόμαστε. Τι κουβαλάμε μέσα μας που θα αντικαταστήσει το κακό, το ποταπό;

Όποιος ζητά Δικαιοσύνη, μπορεί ο ίδιος να είναι δίκαιος; Ακόμα και σ’ αυτά τα μικρά, τα καθημερινά, στις λεπτομέρειες της ζωής. Μπορεί;

Όποιος ζητά Αγάπη, μπορεί ο ίδιος να είναι η Αγάπη; Να μην πιστεύει πως ο δικός του προσωπικός θεούλης είναι πιο σημαντικός απ’ των άλλων; Όποιος φωνάζει Ειρήνη, να το εννοεί πως η Ειρήνη είναι η απάντηση απέναντι σε κάθε δίκαιο ή άδικο πόλεμο; Μπορεί;

–      Εγώ είμαι καλός άνθρωπος…

–      Όλοι κάτι είμαστε…

–      Εγώ είμαι καλός.

–      Αγαπάς τους εχθρούς σου;

–      Ε..;

–      Αγαπάς τους εχθρούς σου;

–      …τους εχθρούς μου… όχι.

–      Μάλιστα.

–      Θα ‘πρεπε;

–      Σε ρωτάω.

–      Όχι.

–      Αγαπάς τον διπλανό σου;

–      Ναι, φυσικά…

–      Όσο και τον εαυτό σου;

–      Ε…;

–      Δε λέω περισσότερο από τον εαυτό σου. Το ίδιο ακριβώς.

–      Το ίδιο με μένα αγαπάω τους γονείς μου, τον αδερφό μου…

–      Τον άγνωστο διπλανό σου;

–      Τον άγνωστο;

–      Ναι τον άγνωστο. Τον αγαπάς όσο και τον εαυτό σου;

–      Αν με αγαπάει κι εκείνος…

–      Μόνο τότε;

–      Ε, ναι! Αν δε μ’ αγαπάει, τι να κάνω εγώ; Δούναι και λαβείν είναι η ζωή… Αν μ’ αγαπάει θα τον αγαπάω. Αν όχι, τότε…

–      Βάζεις όρους.

–      Ε, πώς αλλιώς;

–      Βάζεις όρους και προϋποθέσεις. Σαν τράπεζα κι εσύ. Έχει ψιλά γράμματα το συμβόλαιό σου με τους άλλους…

–      …Τι; Δεν σε καταλαβαίνω…

Οι άνθρωποι έγιναν οι ίδιοι τράπεζες.

Τοκίζουν αγάπη και σχέσεις. Πουλάνε αέρα κοπανιστό, αμπαλαρισμένο με φανταχτερές λέξεις. Ο καθένας είναι ένας τραπεζίτης που προσπαθεί να μεγιστοποιήσει το προσωπικό του κέρδος. Ποιος θα επαναστατούσε απέναντι σ’ αυτό το χρηματοπιστωτικό σύστημα;  

ΥΠΟΘΕΣΗ ΕΡΓΑΣΙΑΣ:

Αν αύριο γινόταν ένα θαύμα και μας επέστρεφαν όλα μας τα χρήματα. Αν αύριο ως χώρα δεν χρωστούσαμε τίποτα. Απολύτως τίποτα! Κι επιστρέφαμε στις ζωές μας όπως ήταν πριν την οικονομική κρίση. Αν γινόταν κάτι τέτοιο… θα συνεχίζαμε να φωνάζουμε με την ίδια ακριβώς δύναμη για το «Άδικο»; Θα μας έτρωγε τις σάρκες αυτό το «Άδικο» του κόσμου;

Αν όχι, τότε και σήμερα δεν φωνάζουμε για το «Άδικο», αλλά μόνο για την προσωρινή αδικία που μας αφορά. Και για καμία άλλη.

Θα μας ένοιαζε το πεντάχρονο πιτσιρικάκι που περνά τη ζωή του ράβοντας μπάλες ποδοσφαίρου για μια μεγάλη εταιρεία; Θα μας ένοιαζε. Κάποιοι θα το λυπόμασταν κιόλας. Μπορεί και να δίναμε λίγα χρήματα σε κάποιον τηλεμαραθώνιο. Αλλά μέχρι εκεί. Τι άλλο, δηλαδή, θα μπορούσαμε να κάνουμε; Δε θ’ αλλάξουμε εμείς τον κόσμο. Δε μπορούμε! Πάντοτε υπήρχαν φτωχοί. Και θα υπάρχουν.

«Πάντοτε θα υπάρχουν φτωχοί», λέει και ο επιχειρηματίας που από το γραφείο του ουρανοξύστη του, μαθαίνει πως το Fund που διευθύνει, μόλις κέρδισε 500 εκατομμύρια δολάρια από τα ασφάλιστρα κινδύνου μιας υπό χρεοκοπία χώρας. Για εκείνον, η χώρα είναι μια κουκίδα στον χάρτη. Είναι μακριά. Σαν παιδί που ράβει μπάλες στο Μπαγκλαντές. Μπορεί και να τους λυπάται τους κατοίκους της, αλλά έτσι είναι ο κόσμος. Έτσι βρήκε κι εκείνος αυτόν τον κόσμο- άδικο- και δε μπορεί να τον αλλάξει. Από τα κέρδη, άνοιξαν κι άλλο οι δουλειές και μπορεί να αφήσει στα παιδιά του ακόμα περισσότερα χρήματα. Για τα παιδιά του το κάνει. Για να είναι εξασφαλισμένα για πάντα, για να μη χρειαστεί να περάσουν όλα όσα πέρασε εκείνος μέχρι να βρεθεί σ’ αυτήν την δερμάτινη καρέκλα.

Όλοι έχουμε μια λογικοφανή δικαιολογία. Ανάλογα με τη θέση που μας έφερε η ζωή. Αν βρισκόμουν εγώ στη θέση του, τι θα έκανα; Θα τα μοίραζα στους φτωχούς;

Όλοι μπορούμε να επαναστατήσουμε.

Αλλά, τελικά, δεν αλλάζουμε τον κόσμο. Γιατί δεν ξέρουμε με τι να τον αντικαταστήσουμε.

Για χιλιάδες χρόνια δοκιμάσαμε το μαχαίρι, το σπαθί και το μπαρούτι. Θρησκείες, ιδεολογίες, βία και βαρβαρότητα. Μα η ύπαρξή μας ξέρει πια καλά πως, κάποτε, πρέπει να κάνουμε το επόμενο βήμα. Ένα βήμα εσωτερικό.

Μια επανάσταση που δε θα έχει αρχηγούς, ταγούς, μουλάδες κι αυθεντίες. Δε θα ‘χει εγχειρίδια, κανονισμούς και μαρκίζες.

ΜΠΟΡΕΙΣ Ν’ ΑΓΑΠΑΣ ΧΩΡΙΣ ΑΝΤΑΛΛΑΓΜΑ;

Μπορείς;

Εσύ, που με διαβάζεις. Μπορείς;

Εσύ, που γράφεις αυτές τις λέξεις. Μπορείς;

Το ξέρω πως δεν είναι εύκολο.

Πιο εύκολο είναι να πιάσεις μια πέτρα και να την πετάξεις, παρά να την σκαλίσεις και να γίνει έργο τέχνης.

Μπορείς ν’ αγαπάς χωρίς αντάλλαγμα;

«ΑΥΤΑ ΔΕ ΓΙΝΟΝΤΑΙ… Είναι λόγια ποιητικά, είναι… γλυκερές φράσεις που….». Γίνονται. Κι όμως γίνονται. Καθημερινά. Υπάρχουν τόσοι και τόσοι άνθρωποι που το κάνουν σιωπηλά, χωρίς υστερικές κραυγές, αυτονόητα, χωρίς αναμονή επιβράβευσης. Απλώς δεν τους ξέρεις. Ακόμα. Δεν σε ξέρεις.

Η Επανάσταση της Καλοσύνης.

Αν συμβεί κάτι τέτοιο, θα είναι η μεγαλύτερη επανάσταση που γνώρισε ποτέ αυτός ο κόσμος.

Αν συμβεί, θα ‘ναι τέτοιος ο συντονισμός που θα γυρίσει η γη ανάποδα. Και θα πέσουν τα λεφτά από τις τσέπες.

Και τότε θα καταλάβουμε γιατί είναι έτσι φτιαγμένη η θάλασσα.

Γιατί είναι έτσι ο Ουρανός. Χωρίς σύνορα κι εμπόδια. Απέραντος.

33 ΣΧΟΛΙΑ

  1. Ασυνήθιστο, όμορφο, ωραίο, επίκαιρο, εύστοχο, ρομαντικό. Και μόνο για το τελευταίο, κόντρα στον κυνισμό του κόσμου και των ανθρώπων, ΜΠΡΑΒΟ!

  2. Kάνατε την ΣΗΜΑΝΤΙΚΟΤΕΡΗ ερώτηση κύριε Κουμπλή ΄΄μπορείς ν΄ αγαπάς, χωρίς αντάλλαγμα;΄΄ Πιστεύω πως εκεί ακριβώς εστιάζεται το Παγκόσμιο πρόβλημα, αφού ΟΛΟΙ οι κρατούντες, έχουν μέτρο διαπραγματεύσεων και συμφωνιών τα ανταλλάγματα. Κι όχι μόνον αυτοί. ΌΛΟΙ μας, όπως πολύ τρυφερά αλλά και αφοπλιστικά τραγικά επισημάνατε, με το αντάλλαγμα ανά χείρας, δουλεύουμε, επικοινωνούμε, αγωνιζόμαστε, ΄΄αγαπάμε΄΄, παντρευόμαστε, χωρίζουμε, κάνουμε φίλους…ακόμα και παιδιά! Για να πάρουμε κάτι, δίνουμε το ελάχιστό μας κι αυτό τις πιό πολλές φορές με το ζόρι. Μακάρι να γινόταν αύριο κιόλας, νάπαιρνε σάρκα και οστά το όνειρό σας (και πολλών ακόμα ρομαντικών σας διαβεβαιώ) για μια ΄΄επανάσταση καλοσύνης΄΄. Θα ήμασταν πολλοί εκεί, αν και φοβάμαι πως αυτό θα υποκινούσε τρομερούς μηχανισμούς καταστολής…
    Σας ευχαριστώ για το άρθρο σας.

  3. Είναι από τα πιο όμορφα μηνύματα που έχω διαβάσει. Με γύρισε πίσω αρκετές δεκαετίες… τότε που, λόγω της νεανικής μου αφέλειας, θεωρούσα ότι μπορεί να συμβεί αυτό που περιγράψατε.

    Δεν σχολίασα το πρωί, μόλις το διάβασα, γιατί ήθελα να διαβάσω και τα σχόλια των υπολοίπων αναγνωστών.

    Δεν είναι λυπηρό και εντελώς αποθαρρυντικό Κύριε Κουμπλή, ώρες μετά που δημοσιεύσατε αυτό το μήνυμα, να υπάρχουν αναρτημένα μόνο 3 σχόλια, συμπεριλαμβανομένου και του δικού μου;

    Παρόλα αυτά θεωρώ ότι η ελπίδα είναι το τελευταίο που πεθαίνει, και όσο ζω θα ελπίζω…

    Συγχαρητήρια! Σας παρακαλώ να συνεχίσετε να γράφετε έτσι…

  4. Απέραντο γαλάζιο σε ουρανό και θάλασσα!
    Απέραντο πράσινο, κόκκινο, κίτρινο…απέραντο ουράνιο τόξο.
    Αφού δεν μας ανήκει τίποτα γιατί δεν τ’ απολαμβάνουμε!!!

  5. Γράφεις:
    Και τότε θα καταλάβουμε γιατί είναι έτσι φτιαγμένη η θάλασσα.
    Γιατί είναι έτσι ο Ουρανός. Χωρίς σύνορα κι εμπόδια. Απέραντος.

    Και μένω…
    Γοητευμένη…

  6. Για εναν ανθρωπο που εχει γινει αντικειμενο εκδικησης και μισους αυτα τα λογια οσο και αν φανταζουν ιδανικα παραπεμπουν περισσοτερο σε ιστορια επιστημονικης φαντασιας.Οι περισσοτεροι περιμενουν καποιο ανταλλαγμα για να νιωσουν αλλα και για να κανουν τους αλλους να αισθανθουν.Οι λιγοστοι ανθρωποι που αισθανονται την αναγκη να προσφερουν διχως να περιμενουν καποιο ανταλλαγμα παυουν να ειναι ανιδιοτελεις μετα απο μερικες εκδηλωσεις αχαριστιας και εκμεταλευσης.Ή αφου σιχαθουν το κοσμο και τη συμπεριφορα του καταλαβαινουν οτι ολες οι εκδηλωσεις αγαπης προς τους συνανθρωπους τους δεν ειναι τιποτα αλλο παρα μια προσφορα στον ιδιο τον εαυτο τους αφου ολοι μας εχουμε την αναγκη λιγο πολυ να το »παιζουμε» προστατες και να πειθουμε εμας τους ιδιους για την ακεραιοτητα του χαρακτηρα μας.

  7. Σας ευχαριστώ όλους – και τον καθένα ξεχωριστά- για τα μηνύματά σας και την επικοινωνία. Καλή εβδομάδα να χουμε!

  8. Συγχαρητήρια για το θέμα που επιλέξατε… Αν γίνει ποτέ μια σπουδαία επανάσταση, η πιο σημαντική θα λέγεται της Καλοσύνης! Κι ας το βρίσκουν αυτό κάποιοι αφελές ή υποκριτικό.. δεν είναι καθόλου, ειναι πολύ σοβαρό κύριοι! Το θέμα στη ζωή είναι να προτείνεις πράγματα, όχι να μένεις παθητικός σαρκαστής..

  9. Τα λογια σου γεμισαν με γλυκα την ψυχη μ….πραγματικα γοητευμενη κ αποφασισμενη να συνεχισω απλως να αγαπω…

  10. Γιατί έτσι είναι ο ουρανός…χωρίς σύνορα κι εμπόδια.Απέραντος.
    Γιατί έτσι θα΄πρεπε να΄ναι και η αγάπη.Ανιδιοτελής.Αστείρευτη…

  11. «Τι κουβαλάμε μέσα μας που θα αντικαταστήσει το κακό, το ποταπό;» Σίγουρα έχει ανάγκη ο κόσμος μας αυτήν την επανάσταση…Υπέροχο κείμενο! Συγχαρητήρια!

  12. Γεννημένη αλτρουίστρια (τι να κάνω; έτσι γεννήθηκα !) είχα την εντύπωση πάντα ότι βρίσκομαι σε λάθος εποχή. Επιμένω να είμαι κι ας πονάω. Κι ας με λένε θύμα γιατί βοηθάω τον αδύναμο παραμερίζοντας τις ανάγκες μου. Τόσα ξέρουν , τόσα λένε . Η καλοσύνη λοιπόν, η καθημερινή καλοσύνη είναι πρώτα απ’όλα αντίσταση σε όλα αυτά που μας πνίγουν. Με το καλό κι η επανάσταση . Την αξίζουμε και μας αξίζει. Αλλιώς πολύς πόνος για το τίποτα. Γιατί το τίποτα έχουμε στα χέρια μας αυτή τη στιγμή… Με το άρθρο σου μου έδωσες την ελπίδα να σκεφτώ ότι μπορεί τελικά αυτή να είναι η εποχή μου και να χωρέσω και πάλι…

  13. μα..ακόμα και η οικονομική σκέψη ορίζει πως μεγαλύτερο κόστος έχουν οι συντέλεστές που βρίσκονται σε έλλειψη…
    η καλοσύνη είναι μια καλή κουβέντα , ένα χαμόγελο ..τα χουμε μέσα μας..δεν κοστίζουν τίποτα αλλά ,συνάμα ,είναι κι ένας μαγικός σπόρος που όπου τον ρίξεις,δίνει τις μεγαλύτερες σοδειές..

  14. Απολαμβάνω τα σχόλιά σας, τη γραφή όλων σας. Συνήθως σε μας τους γραφιάδες λένε «συνεχίστε να γράφετε», εγώ θα πω στους αναγνώστες του aixmi, συνεχίστε να γράφετε!
    Καλό ξημέρωμα!
    Πέτρος

  15. η καλωσύνη (το προτιμώ με ω από το επίρρημα) ξεπερνά την κτηνώδη κατάσταση είναι υπέρβαση…ας πιάσουμε λοιπόν πρώτα τη βάση στην ατομική ευθύνη όντας αυθύπαρκτοι και μη εξαρτημένοι από τους εξωγενείς παράγοντες και ας γίνουμε κατ’επέκταση υδροχοικοί της συλλογικότητας…προς το παρόν είμαστε όλοι γκρινιάρικα μωρά που επιζητούν μόνο την μάνα…δεν είμαστε καν απογαλακτισμένοι…

  16. Κυρια Πετρο Κουμπλη, Ευχαριστω! Επι τελους και μια δοση Ελπιδας στην ζωη μας, την μιζερεμενη, που ξαχασε πως ειναι η ανιδιοτελης Αγαπη!

  17. Πιο εύκολο είναι να πιάσεις μια πέτρα και να την πετάξεις, παρά να την σκαλίσεις και να γίνει έργο τέχνης!!!Κρατάω αυτή τη φράση και δεσμεύομαι για μία προσπάθεια ουσιώδη και αληθινή!Μπράβο κια πάλι για το κείμενό σου.Προτείνω να το αφισοκολλήσουμε σε όλους τους δρόμους να το διαβάσουν όλοι εκεί έξω….!!!

  18. Πολύ ωραια αυτα που γραφεις.Πιστευω εαν παμε μπροστα στον χρονο και υποθεσουμε οτι η ανθρωποτητα εχει βρει τον δρομο της, θα συναντησουμε μια κοινωνια αποτελουμενη απο τους ανρωπους που αναφερεις.Αλλα αν και σε βαθος χρονου μπορει να γινει μια τετοια συνολικη αλλαγη, ισως και εκατονταδες χρονια,το να πιστευεις οτι μπορει να γινει βραχυπροθεσμα ειναι τουλαχιστον ουτοπικο. Ειναι σαν να συναντας στον δρομο εναν τραμπουκο να σε βριζει να σε βαραει και να μην αντιδρας επειδη ευελπιστεις οτι καποια στιγμη θα ξυπνησει και αυτος, και θα σε αγαπησει ανιδιοτελως. Και αντε στον τραμπουκο κανεις οτι λιποθυμας για να γλυτωσεις…στο κρατος και στους μεγαλο-επιχειρηματιες τι κανεις?Που απο την απληστια τους θα συνεχισουν να σε βιαζουν και στο αψυχο τομαρι σου? Αν μπορουσανε να σε εχουνε να δουλευεις τσαμπα θα το κανανε…Ο βιασμος αυτος με εναν μονο τροπο θα σταματησει…την επανασταση…ειναι μια φυσικη αντιδραση, τιποτα αλλο. Η μονη αλλαγη που σιγουρα επιδιωκει ειναι ενα καλυτερο μελλον για τον καταπιεζομενο, ολα τα αλλα ειναι φρου φρου και αρωματα – ιδεολογηματα που εχει ο καθενας μας αναγκη προκειμενου να φανατιστει και να επιτευχθει ο επιδιοκομενος στοχος. Απο κει και περα αν ο καταπιεζομενος μετα την επανασταση κερδισει εξουσια και γινει ο καταπιεστης ειναι μια αλλη ιστορια (επαναλαμβανομενη) και δεν ειναι λογος αρκετος για να μην γινει η επανασταση…

  19. Θα διαφωνήσω κάθετα με το άρθρο σας . Δηλαδή μια επανάσταση πρέπει οπωσδήποτε να συνοδεύεται απο υψηλά κίνητρα όπως ( αγάπη , καλοσύνη κτλ ) ή μήπως πρέπει να υπάρχει ταξική συνείδηση σώνει και καλά. Έχουμε την υποχρέωση ακόμα και αν δεν υπάρχει κάτι καλύτερο σαν διάδοχη κατάσταση να επαναστατούμε και όπως το γυροσκόπιο επανέρχεται όταν το εκτρέψει κανείς στην αρχική του ισορροπία , έτσι και η κοινωνίες όταν κλονίζονται πρέπει να επανέλθουν . Και μετά πάλι απο την αρχή . Ο πόλεμος και η σύγκρουση ( κατ΄επέκταση και η επανάσταση ) αποτελούν την μαμή της ιστορίας .
    Μιλάτε για επανάσταση αγάπης σε μια κυνική πραγματικότητα και έναν σάπιο κόσμο . Κάνετε κακό με το άρθρο σας .
    Φιλικά πάντα , απλώς είπα τη γνώμη μου

  20. Κάθε άνθρωπος που του δίδεται εξουσία φτάνει κατά κανόνα ως την κατάχρησή της…θα ήταν όμορφο να ανατρεπόταν αυτό μέσα από την προσωπική μας επανάσταση .

  21. Συγχαρητήρια, κε Κουμπλή, για το κείμενο και για το νόημά του. Και μια και δεν έχω το ταλέντο της δικής σας πένας, για να σας πω πόσο συμφωνώ, επιτρέψτε μου να δανειστώ άλλο ένα κείμενο που μου θυμίσατε (ένα από τα ξεχασμένα μαθητικά χρόνια) με το θέμα της αγάπης και να σας το στείλω.
    […]Η αγάπη μακροθυμεί, χρηστεύεται, η αγάπη ου ζηλοί, η αγάπη ου περπερεύεται, ου φυσιούται, ουκ ασχημονεί, ου ζητεί τα εαυτής, ου παροξύνεται, ου λογίζεται το κακόν, ου χαίρει επί τη αδικία, συγχαίρει δε τη αληθεία. πάντα στέγει, πάντα πιστεύει, πάντα ελπίζει, πάντα υπομένει. η αγάπη ουδέποτε εκπίπτει. είτε δε προφητείαι, καταργηθήσονται. είτε γλώσσαι παύσονται. είτε γνώσις καταργηθήσεται. εκ μέρους δε γινώσκομεν και εκ μέρους προφητεύομεν. όταν δε έλθη το τέλειον, τότε το εκ μέρους καταργηθήσεται.[…]Αποστόλου Παύλου στην προς Κορινθίους Α’ Επιστολή.

    Δύσκολα πράγματα αυτά…
    Ευχαριστώ
    Ζωή

    ΥΓ 1. Αν ναι! και μελοποιημένο (The finale of the 1993 french film ‘Bleu’ directed by Krzysztof Kieślowski)http://www.youtube.com/watch?v=R6ON3iA_boQ&feature=related

    2. Διαβάζοντας τα σχόλια όλων, τα σχόλια όλων, η απάντηση του κου Πάππου μου θύμισε κι άλλο ένα απόσπασμα από την Ασκητική του Καζαντζάκη: «Δεν πολεμούμε τα σκοτεινά μας πάθη με νηφάλια, αναιμικιά, ουδέτερη, πάνω από τα πάθη αρετή. Παρά με άλλα σφοδρότερα πάθη». Αντιλαμβάνομαι λοιπόν την αγάπη που αναφέρετε, για να λειτουργήσει ως ο ιδανικός καταλύτης, ως ένα τέτοιο σφοδρότερο πάθος! Ευχαριστώ και πάλι

  22. Μπράβο σου μακάρι να υπάρχουν εκεί έξω αρκετοί σαν και σένα γιατί εγώ προσωπικά η τυχερή, έχω κάποιους εδώ μέσα…συνέχισε κάθε τι ουσιαστικά όμορφο για να απλωθεί παντού…!!!!!!!!!

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here