Επικίνδυνα παιχνίδια με το ασυλο‏

1
42

Το θέμα του πανεπιστημιακού ασύλου επανήλθε στην επικαιρότητα με αφορμή τα τελευταία γεγονότα στη Νομική Σχολή. Μπορεί η κατάληξη να ήταν θετική, με την ειρηνική αποχώρηση των μεταναστών από το κτήριο της οδού Σόλωνος και την υλοποίηση της (τελικά μοναδικής εφικτής) λύσης, την οποία το Πανεπιστήμιο πρότεινε και στήριξε από την πρώτη στιγμή, αλλά το ζήτημα της αμφισβήτησης του ασύλου έμεινε. Περίσσευαν αμέσως μετά, οι κραυγές, η χλεύη, οι κατηγορίες, τα αλαλάζοντα κύμβαλα των παντός είδους ανησυχούντων,ειδικών και μη,  που απαιτούν την εδώ και τώρα κατάργηση του ασύλου.

Τα παιγνίδια με το άσυλο είναι επικίνδυνα και δεν προσφέρονται για πολιτική και επικοινωνιακή εκμετάλλευση. Είναι παιχνίδια μηδενικού κέρδους, γιατί χάνουν όλοι όταν η σκηνή της κρίσης καταρρέει. Χρειάζεται να δούμε ψύχραιματα πράγματα. Και εξηγούμαι.

Το ασυλο, σύμφωνα με το νόμο, προστατεύει τις ακαδημαϊκές ελευθερίες, το δικαίωμα στη γνώση, στην έρευνα και στην εργασία όλων των μελών της πανεπιστημιακής κοινότητας και των εργαζομένων απέναντι σε οποιονδήποτε τρίτο επιχειρεί να το καταλύσει. Άσυλο σημαίνει ότι, για τους παραπάνωλόγους, η αστυνομία δεν μπορεί να επέμβει, παρά μόνο μετά από άδεια ή πρόσκληση του Πρυτανικού Συμβουλίου του Ιδρύματος και με την παρουσία εισαγγελέα, εκτός αν διαπράττονται στον πανεπιστημιακό χώρο αυτόφωρα εγκλήματα κατά της ζωής ή αυτόφωρα κακουργήματα, οπότε δεν χρειάζεται άδεια. Αυτό είναι το νομοθετικό πλαίσιο και είναι επαρκές.

Ο σεβασμός της νομιμότητας προϋποθέτει αφενός αποφασιστικότητα και σύνεση στη διαχείριση της κρίσης- άρα ισχυρή και νομιμοποιημένη εκ των έσω διοίκηση του Πανεπιστημίου- και αφετέρου σύμπραξη της πανεπιστημιακής κοινότητας για την προστασία του ασύλου. Αυτό έγινε στα γεγονότα της Νομικής. Τη λύση τη διαχειρίστηκε το Πανεπιστήμιο και ήταν αυτή που σχεδίασε και εφάρμοσε το ίδιο, από τη στιγμή που τα αρμόδια όργανα της Πολιτείας δεν μπόρεσαν να αποτρέψουν την έλευση των μεταναστών στο κέντρο της Αθήνας και την είσοδό τους στον πανεπιστημιακό χώρο. Εξ’ όσων γνωρίζω  οι κεντρικές αρτηρίες και οι δρόμοι από τον Πειραιά μέχρι τη Σόλωνος δεν είναι άσυλο. (Πως αλλάζουν οι καιροί…. Πριν από δύο χρόνια οι πάντες κατηγορούσαν την αστυνομία που άφησε μερικές δεκάδες οπλισμένων αντεξουσιαστών να καταστρέφουν τα καταστήματα στο Κολωνάκι και μετά να καταφύγουν στο Πανεπιστήμιο. Σήμερα οι ίδιοι κατηγορούν το Πανεπιστήμιο!).

Από τη διαχείριση αυτής της κρίσης το Πανεπιστήμιο στο σύνολό του βγήκε κερδισμένο. Επέδειξε αποφασιστικότητα, τόλμη, σύνεση και ωριμότητα στους χειρισμούς του. Υπερασπίστηκε στην πράξη τη νομιμότητα, το δημόσιο συμφέρον και επέβαλε τους όρους του.

Αυτό αλλάζει τα πράγματα από εδώ και πέρα. Σε όσους απεργάζονται σχέδια κατάργησης του ασύλου, η απάντηση είναι απλή και ξεκάθαρη: Το Πανεπιστήμιο στο σύνολο του, δηλαδή το σύνολο των Πανεπιστημίων, μπορεί και ξέρει να προστατεύσει το άσυλο και τη νομιμότητα. Το πανεπιστημιακό άσυλο είναι κομμάτι της ακαδημαϊκής πολιτικής και κοινωνικής παράδοσής μας και πρέπει να το διαφυλάξουμε από κάθε μορφής παραβίαση. Το άσυλο δεν είναι ούτε ασυλία ούτε ταμπού, αλλά ελευθερία. Είναι θεσμός της Δημοκρατίας στο Πανεπιστήμιο. Δεν μπορεί να συγκαλύπτει επιπόλαιες πολιτικές ακροβασίες ήενέργειες βίας μέσα στο Πανεπιστήμιο, ούτε μπορεί να ορίζεται σε πλατείες και σε σταθμούς του μετρό. Το άσυλο είναι ευθύνη του συνόλου της πανεπιστημιακής κοινότητας και των διοικήσεων της. Αυτή την ευθύνη πρέπε ινα την αναλάβουμε ως δημόσιο Πανεπιστήμιο, αποδίδοντας, παράλληλα, το μερίδιο εκείνο που αντιστοιχεί στην Πολιτεία.

Ο πολιτικός ακτιβισμός σήμερα ή η βία χθες δεν πρέπει να χρεώνεται στο άσυλο, αλλά σε όλους εκείνους που επωφελούνται συγκυριακά από την εκμετάλλευσή του για να προδιαγράψουν αύριο τη συρρίκνωσή ή την κατάργησή του. Αυτά τα συμφέροντα δεν προτιθέμεθα να τα υπηρετήσουμε. Αντίθετα θα αντιπαρατεθούμε με τα επικίνδυνα παιγνίδια του κοινωνικού εκφοβισμού και της καθοδηγούμενης απαξίωσης των πανεπιστημιακών θεσμών.

 Ως υστερόγραφη σκέψη για όσους επιρρίπτουν την ευθύνη αποκλειστικά στις «ενομηρία τελούσες» διοικήσεις των Πανεπιστημίων για την κατάχρηση και τηνπαραβίαση του ασύλου, έχω να πω τούτο: αυτό ακριβώς διαψεύσθηκε την προηγούμενη βδομάδα και θα διαψευσθεί ακόμα περισσότερο τους μήνες πουέρχονται. Ισχυρές διοικήσεις είναι οι δημοκρατικά νομιμοποιημένες διοικήσεις που εκφράζουν την πανεπιστημιακή κοινότητα και υπερασπίζονται το θεσμό του Πανεπιστημίου, αποδίδοντας το όφελος στην κοινωνία.

ΚΟΙΝΟΠΟΙΗΣΗ
Προηγούμενο άρθροΆσυλο; δεν ανεχόμαστε άλλες Νομικές
Επόμενο άρθροΝομική και κράτος ανευθυνοϋπευθύνων
Ο Θόδωρος Παπαθεοδώρου είναι Καθηγητής Αντεγκληματικής Πολιτικής και Πρύτανης του Πανεπιστημίου Πελοποννήσου. Γεννήθηκε στην Πάτρα το 1965, σπούδασε στη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών και ανακηρύχθηκε Διδάκτορας Ποινικών και Εγκληματολογικών Επιστημών στο Πανεπίστημιο του Poitiers (Γαλλία). Το 1994 εξελέγη Maître de Conférences (Επίκουρος Καθηγητής) Ποινικού Δικαίου και Εγκληματολογικών Επιστημών στην Νομική Σχολή της La Rochelle (Γαλλία). Κύρια έργα του: Η έννοια της τιμωρίας. Μία συνέντευξη του Μ. Φουκώ, Αντ. Ν. Σάκκουλας, Αθήνα Κομοτηνή, 1990, La perception des textes pénitentiaires européens par les droits français et grec, Ant. N. Sakkoulas, 1995, Le code pénitentiaire hellénique, Etre et Connaître, 1997, Δημόσια ασφάλεια και αντεγκληματική πολιτική, Νομική Βιβλιοθήκη, Αθήνα, (α´ έκδ. 2002) β´έκδ. 2005, Η σεξουαλική παρενόχληση στην εργασία, Νομική Βιβλιοθήκη, 2006, Νομικό καθεστώς αλλοδαπών, Νομική Βιβλιοθήκη, β´έκδ. 2010, Επιτηρούμενη Δημοκρατία. Η ηλεκτρονική παρακολούθηση στην κοινωνία της διακινδύνευσης, Εκδ. Βιβλιόραμα, 2009. Επίσης, έχει δημοσιεύσει πολλά άρθρα και επιστημονικές μελέτες σε ελληνικά και διεθνή νομικά περιοδικά. Το 2003 είχε ορισθεί από το Υπουργείο Παιδείας της Γαλλίας εξωτερικός αξιολογητής για τις Νομικές και Πολιτικές Επιστήμες γαλλόφωνων Πανεπιστημίων στην Ανατολική Ευρώπη. Από το 1997, είναι Διευθυντής της Ευρωπαϊκής Ομάδας Έρευνας για την Ποινική Δικαιοσύνη. Τέλος, το 2003 τιμήθηκε από τη Γαλλική Δημοκρατία με το παράσημο της Τάξης του Ακαδημαϊκού Φοίνικα.

1 ΣΧΟΛΙΟ

  1. απορώ πράγματι που τα είδατε όλα αυτά τα ωραία περί χειρισμών και ενδυνάμωσης κλπ που λέτε… εγώ είδα έναν πρύτανη που φοβάται ότι αν καλέσει τον εισαγγελέα θα φάει ξύλο από τους φοιτητές, φοιτητές που με το έτσι θέλω «προσκάλεσαν» λαθρομετανάστες στη Νομική, αυτεπάγγελτους σωτήρες να το παίζουν Ρομπεν των Δασών και ένα παράλυτο κράτος που δεν είναισ ε θέση να επιβάλει τους νόμους που ψηφίσζει. Οσο για το άσυλο και την απρόσκοπτη έρευνα και παιδεία, μάλλον μιλάτε για άλλα κράτη, γιατί εδώ, όποτε γουστάρει στον κάθε αναρχοαυτόνομο σταματάει τη διδασκαλία, δέρνει φοθτητές και καθηγητές, κάνει τα κτήρια σκουπιδότοπους (ενίοτε τα καιει κιόλας) κλέβει μηχανήματα και εργαλεία και άλλα τέτοια ωραία. Ζούμε σε διαφορετικές χώρες???

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here