Εταίροι και εταίρες

5
35

Εμένα που η δουλειά μου είναι στην Τέχνη, θεωρώ το εμπόριο σημαντικότερο για τον πολιτισμό από τους πνευματικούς ανθρώπους. Από τον δρόμο του μεταξιού και της ελιάς μέχρι τα LEVIS και τα PC, σημαντικότερο ρόλο στον πολιτισμό έπαιζε πάντα το εμπόριο παρά η διανόηση. Αν με ρωτούσατε πριν μερικά χρόνια για την Ευρωπαϊκή Ένωση θα έλεγα λόγια μάλλον θετικά, λόγια καλά.

Θα έλεγα ότι είναι καλή ιδέα μια ελεύθερη ζώνη εμπορίου, που μόνο θετική επίδραση μπορεί να έχει για τις ζωές των ανθρώπων, για την ειρήνη.

Θα έλεγα ότι η ισχύς εν τη ενώσει, για μια μικρή χώρα σαν την δική μας δεν θα είναι κακή ιδέα στις ταραγμένες θάλασσες των καιρών μας.

Θα σας έλεγα ότι η Ευρώπη έχει πολλά καλά που θα μπορούσαν να μεταφυτευτούν στον τόπο μας, πολλά από αυτά τα έζησα και είδα με τα μάτια μου σαν φοιτητής και ήλπιζα ότι σταδιακά, με τον χρόνο, θα τα δω να εμφανίζονται και εδώ. Όπως μία διοίκηση έξω από κόμματα, αποτελεσματική οργανωμένη και όχι σαδιστική και αυτιστική όπως η Ελληνική. Όπως ένα σύστημα Υγείας που είδα με τα μάτια μου στην Βρετανία, που σου εμπνέει εμπιστοσύνη χωρίς να φοβάσαι μην γίνει κανένα λάθος και στην καλύτερη μείνεις με κανένα κουσούρι ή στην χειρότερη “πας τζάμπα”. Όπως ένας επαναπροσδιορισμός της πολεοδομίας, όπου πεζοδρόμια, πάρκα, οι κοινόχρηστοι χώροι δηλαδή θα είναι πιο σημαντικοί από το ιδιωτικό συμφέρον. Πράγματα, δηλαδή, αυτονόητα που στην Ελλάδα, όμως, ποτέ δεν είδαμε.

Τώρα, λοιπόν, στις μέρες της βουβής απόγνωσης, όπου ένας ολόκληρος κόσμος που η τσέπη του ξέφτισε απ’ την ελπίδα παρακολουθεί τις προσπάθειες που κάνουν για το καλό μας οι «Χρήσιμοι Ηλίθιοι» του πολιτικού συστήματος, αναδύονται άλλης φύσεως σκέψεις και ερωτήματα.

Μήπως η Ε.Ε. ήταν τελικά μια ενέδρα καλά στημένη από την εποχή του ‘50 του Αντενάουερ και του Ντε Γκωλ; Μήπως ήταν μια ιδέα με τον μανδύα της προφητείας του Ησαΐα, ότι θα έρθει μια μέρα που το βοσκόπουλο θα βόσκει μαζί λύκους και πρόβατα, δηλαδή λαοί που μέχρι χθες σκοτώνονταν θα αγκαλιαστούν και θα περπατήσουν μαζί προς το ηλιοβασίλεμα, εικόνες ρομαντικές, σχεδόν μελό, ιδέες ή μάλλον ιδεολογίες για αφελείς και εκ πεποιθήσεως θύματα.

Μήπως, τελικά, το σύνθημα που είδα μια μέρα κάτω στην Αθήνα «Τότε Τanks Τώρα Banks» είναι η πιο σύντομη και περιεκτική πολιτική ανάλυση για όσα συμβαίνουν;

Αν όλα όσα λένε οι Ευρωπαϊστές για ενότητα και ισότητα, επίσης ωραία λόγια, τα εννοούν, πώς γίνεται ένας από τους νομούς της Ευρώπης, η Ελλάδα, να αντιμετωπίζει μία τέτοια τοκογλυφική μεταχείριση; Θα συνέβαινε το ίδιο π.χ. σε μία περιοχή της πρώην Ανατολικής Γερμανίας όπως το Βρανδεμβούργο;

Δεν ξέρω αν οι Έλληνες θα βρουν το σθένος να αναταχθούν πριν να είναι αργά, ούτε αν θα αναδυθεί ο από μηχανής θεός που θα ξαναδώσει στόχο και σκοπό στην χώρα μας. Δεν ξέρω αν θα επιτρέψουν οι μηχανισμοί σε φωτισμένα μυαλά να αντικαταστήσουν τα σκοτισμένα. Δεν ξέρω αν η Αντιπροσωπευτική Δημοκρατία, μια ιδιοφυώς μεταμφιεσμένη μορφή τυραννίας, η οποία στράφηκε πλέον ανοιχτά κατά της πατρίδας, θα επιμείνει πεισματικά και με εγκληματική αφέλεια να αποτελειώσει την διάλυση- Ξέρω, όμως, πως αν η εξουσία δεν αποκτήσει πιο σοφά αυτιά – στους δίσεκτους αυτούς χρόνους – τότε οι κεντρομόλες δυνάμεις που δημιούργησαν την Ευρωπαϊκή Ένωση θα γίνουν φυγόκεντρες.

ΚΟΙΝΟΠΟΙΗΣΗ
Προηγούμενο άρθροΜην πυροβολείτε τους βουλευτές. Αλλάξτε τους!
Επόμενο άρθροΑγάδες και άγαν-άχτι-σμένοι
Γεννήθηκα μία Τρίτη βράδυ στην Αθήνα του 57. Mεγάλωσα σ’ ένα ρετιρέ πίσω από τον Παναθηναϊκό και πριν τελειώσω το γυμνάσιο, έπαιζα μουσική Ηταν πάντα αυτό που ήθελα να κάνω. Ημουν τυχερός, οι γονείς μου ήταν ανοιχτοί, με έστειλαν στο Λονδίνο και μετά στο Παρίσι, από το 75 ως το 80 στο Guildhall School Music and Drama κι έπειτα στην Ecole Normale de Musique. Μετά την επιστροφή μου στην Ελλάδα, γνώρισα τον Μάνο Χατζιδάκι, που με επηρεάζει ακόμα και σήμερα όπως ο Τσιτσάνης και πολλοί άλλοι που δεν γνώρισα ποτέ από κοντά. Έπαιξα για κάποια χρόνια σαν μουσικός και σαν ενορχηστρωτής. Από το 1986 γράφω μουσική για το θέατρο, τον κινηματογράφο, τηλεοπτικές σειρές, τραγούδια και σχεδόν για όποιον μου το ζητήσει. Το 2003 ιδρύσαμε με την γυναίκα μου Eυανθία Ρεμπούτσικα την ανεξάρτητη δισκογραφική Cantini. Ζω στην Αγία Παρασκευή με την Ευανθία, τα παιδιά μας Ραχήλ και Παύλος μεγάλωσαν κι έχουν φύγει απ’ το σπίτι. ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΣ Γάμος στο Περιθώριο, του Β. Κεσίσογλου 1989 Το πέρασμα, της Β. Ηλιοπούλου 1990 Άδης, του Σ. Χαραλαμπίδη 1996 Peppermint,του Κ. Καπάκα 1999 Φτηνά Τσιγάρα, του Ρ. Χαραλαμπίδη 2000 Φθινοπωρινή Επιστροφή, του Γ. Αγαθονικιάδη 2001 URANYA του Κ. Καπάκα 2006 ΤΗΛΕΟΡΑΣΗ Όλη η Δόξα όλη η Χάρη EPT 1987 …Στο Camping EPT 1988 Παραμύθι χωρίς Όνομα EPT 1989 Ξενοδοχείο Αmore MEGA 1990 H Aγάπη της Γάτας MEGA 1991 Οι Τελευταίοι Εγγονοί MEGA 1991 H Θυσία ANT1 1991 AΦPIKA MEGA 1992 PIXTEP MUSIC MEGA 1993 Eσύ Αποφασίζεις MEGA 1994 Tο Μονοπάτι της Αγάπης ANT1 1994 Οι Χρηματιστές MEGA 1994 STRAS ANT1 1994 Tο Κόκκινο Φεγγάρι MEGA 1994 Ένοχη Αγάπη MEGA 1996 Σαν Αδελφές ET 1 1999 ΘΕΑΤΡΟ Κουκλόσπιτο 1992 Χάρολντ και Μωντ 1995 Ηλέκτρα 1998 Μια φορά κι ένα λεπτό 2002 Το Φιόρο του Λεβάντε 2007 Οι Ανθισμένες Μανώλιες 2007 NTOKΙMANTEP ΕΛΛΗΝΙΚΑ ΨΗΦΙΔΩΤΑ 1987 KOYTOYZHΣ KANTOYNHΣ 1989 ΔIONYΣIOΣ ΣOΛΩMOΣ 1990 EΛΛHNIKEΣ ΘAΛAΣΣΕΣ 1991 OΛYΜΠOΣ TOΠΟΣ ΘΕΩN 1991 XEIMAZON APXΙΠΕΛAΓOΣ 1994 ΔΙΣΚΟΓΡΑΦΙΑ Στη Λίμνη Με τις Παπαρούνες – Lyra 1992 Με την Ευανθία Ρεμπούτσικα Τραγουδά η Κρίστυ Στασινοπούλου Africa – Handmade Rec. 1992 STRAS – Sony Music 1994 στίχοι Άρης Δαβαράκης Tο Κόκκινο Φεγγάρι – Polygram 1994 στίχοι Ελένη Ζιώγα Αθώος Ένοχος – BMG 1996 Με την Ε.Ρεμπούτσικα στίχοι Ά.Δαβαράκης Τραγουδά ο Γ.Κότσιρας Για τη Συνήθεια του Έρωτα – Warner Music 1997 (στίχοι: Μ.Γκανάς, Α.Δαβαράκης, Ε.Ζιώγα, Θ.Γκόνης, Λ.Βενιέρη) Τραγουδά η Έλλη Πασπαλά Άδης – BMG 1996 Peppermint – 1999 Σ' αγαπώ - 1999 (Wea) Φτηνά Τσιγάρα – Warner Music 2000 συμμετέχει η Έλλη Πασπαλά Με τα Μάτια Κλειστά – Cantini 2003 (cd single) Τραγουδά η Γιώτα Νέγκα Πέμπτη Απόγευμα – Cantini 2004 Τραγουδά η Σοφία Παπάζογλου URANYA – Cantini 2007 Στίχοι Λίνα Νικολακοπούλου συμμετέχει η Αλκηστις Πρωτοψάλτη Summertime in Prague – Cantini 2008 συμμετέχει η Έλλη Πασπαλά 1993 Βραβείο Μουσικής για την τηλεοπτική σειρά «Africa» και Βραβείο Μουσικής Τηλεοπτικής Διαφήμισης. 1999 Βραβείο Μουσικής στο Φεστιβάλ Κιν/φου Θεσσαλονίκης, για την ταινία του Κώστα Καπάκα «Peppermint». 2000 Βραβείο Μουσικής Τηλεοπτικής Διαφήμισης. 2007 Βραβείο Μουσικής στο Φεστιβάλ Κιν/φου Θεσσαλονίκης, για την ταινία του Κώστα Καπάκα «Uranya».

5 ΣΧΟΛΙΑ

  1. GIATI MPIKAME STIN EYROPI ???????

    oi aggloi giati einai EKTOS ?????????

    mipos kalitera einai na girisoyme stin DRAXMI ???

    kai na xefigoyme apo to TRAPEZIKO KATESTIMENO TOY EXOTERIKOY ????????

    toylaxisto 8a eimaste sxedon ANEXARTITOI………sxedon ELEY8EROI……..

  2. Καλά τα λέτε. Δεν υπάρχει «βοήθεια» από την Ευρώπη. Όταν σού δανείζουν με 5%(!)-μετά μάς έκαναν και χάρη και το μείωσαν κατά …1 μονάδα- και την ίδια στιγμή έχουν την απαίτηση να εξακολουθείς να αγοράζεις τα πολεμικά τους συστήματα, αυτό είναι Η ΑΠΟΔΕΙΞΗ πως δεν υπάρχει καμία ΙΣΟΝΟΜΙΑ μεταξύ των χωρών της ΕΕ.

    Σε μία νύχτα θα μπορούσε η Ευρώπη να άρει τη θηλειά από τον ευρωπαϊκό νότο(συν την Ιρλανδία) -και την επομένη ας επέβαλλε σκληρούς πειθαρχικούς δημοσιονομικούς κανόνες. Αλλά μεσούσης της κρίσης και εκ των προτέρων, σε μια ρημαγμάνη χώρα δίχως κράτος, όπως η δική μας;;;;;

  3. Μπηκαμε, νομιζω, στην Ευρωπη για να παρουν φθηνα αυτοκινητα ακομη και οι γυφτοιλαι οσοι δεν ειχαν ουτε γαιδαρο, στο χωριο τους. Ακομη και Αλβανοι εγκατεστημενοι στην Ελλαδα εχουν τωρα περισσοτερα απο ενα αυτοκινητα ανα οικογενεια. Ποιος κερδιζει? Φυσικα οποιος τα παραγει.Οσο για τους δικους μα

  4. Το άρθρο του κ.Καλαντζόπουλου θέτει κάποια σοβαρά ερωτηματικά μέσα απ’το πρίσμα ενός πολίτη που όπως φαίνεται έχει ζήσει σε ευρωπαϊκες χώρες , συγκρίνοντας τους τρόπους ζωής, την κοινωνική τάξη,την αποδοχή των θεσμών,την υγεία,την πρόοδο,την ευημερία,την παιδεία καιτον πολιτισμό.
    Νομίζω ,αυτά όλα επιδιώξαμε να αναβαθμίσουμε στον τόπο μας , με την καθολική μας τότε συναίνεση στην ευρωπαϊκή ένταξη και παράλληλα , θελήσαμε να εξασφάλισουμε μιας καλύτερη γετονεία στα Βαλκάνια -ως αναγνωρισμένοι Ευρωπαίοι -σε μια γειτονιά που αποδεδειγμένα δεν μας πολυσυμπαθούν.
    Δεν νομίζω οτι οι κ.κ Αντεναουερ και Ντε Γκωλ έστησαν απο απ’το 1950 μια ενέδρα σε μικρότερες χώρες όπως η περίπτωση μας.Δεν θα είχαν κανέναν λόγο να το κάνουν. Αργότερα με την ένταξη μας στο ενιαίο νόμισμα, είχαμε μια δυνατότητα μέσα απο οικονομικές ενισχύσεις(τα περιβόητα πακέττα Ντελόρ) να πετύχουμε στόχους σύγκλισεις με τις ανεπτυγμένες ευρωπαικές χώρες, όμως ακολουθώντας δεσμευτικά μια γενικότερη ευρωπαϊκή οικονομική πολιτική.
    Το ερώτημα που κατα την γνώμη μου τίθεται είναι που πήγαν τα περιβόητα εκείνα οικονομικά πακέττα; αν έπιασαν τόπο, αν η ελληνική κοινωνία αστική και γεωργική αναπτύχθηκε ομοιόρφα και παραγωγικά , τότε που ομολογουμένως έρρεε το χρήμα στην Ελλάδα.
    Βέβαια ,παρα τις ευθύνες των τότε κυβερνόντων ,εποχής πακέττων Ντελόρ, είναι χρήσιμο να αναφερθούμε και σ’ένα αλλό πρόγραμμα οικονομικής στηριξης και αναπτυξης της Ελλάδας που ίσως σπαταλήθηκε άδικά και αναμοιόρφα. Το σχέδιο Μάρσαλ
    Το ιστορικό συμπέρασμα για την κακοδαιμονία της Ελλάδας και στις δυο προσπάθειες αναπτυξης ,οδηγεί κατα κύριο λόγο μόνο στη φάρα μας και κατόπιν, σ’αυτους που προθυμοποιήθηκαν να βοηθήσουν,όμως εξασφαλιζοντας και τα δικά τους συμφέροντα.

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here