Έχεις άλλη γνώμη; Στην κρεμάλα!

13
67

Όταν, στη 10ετία του ’80 στη Βρετανία, η Μάργκαρετ Θάτσερ «έβαλε χέρι» σε πολλά κλειστά επαγγέλματα -ένα από τα οποία ήταν και το ρομαντικό, κατ’ όνομα, των εφημεριδοπωλών –και αναμετρήθηκε στα ίσα με τα εργατικά συνδικάτα (ομηρικές ήταν, τότε οι μάχες της με τον Άρθουρ Σκάργκιλ των ανθρακωρύχων), θυμάμαι πόσο σημαντικός ήταν ο ρόλος της δημοσιογραφικής ενημέρωσης. Την πρωτοκαθεδρία είχε, βεβαίως, η τηλεόραση, αλλά και οι καλές, ποιοτικές εφημερίδες είχαν ύλη (ρεπορτάζ, άρθρα, αναλύσεις, συνεντεύξεις), που βοηθούσαν τον κόσμο να «δει όλη την εικόνα», όπως λένε οι Εγγλέζοι όταν θέλουν να μιλήσουν για την «καλή δημοσιογραφία», να καταλάβει τι γίνεται, και να καταλήξει στα δικά του συμπεράσματα.

Ασφαλώς και υπήρχαν «διαφορετικά στρατόπεδα». Ασφαλώς και οι αντιπαραθέσεις ήταν έντονες. Ασφαλώς υπήρξαν και συγκρούσεις μεταξύ απεργών και αστυνομίας. Ασφαλώς και γίνονταν μεγάλες διαδηλώσεις.

Πάνω και πέρα από αυτά, όμως, εκείνο που ζήσαμε όλοι εκείνα τα χρόνια στην Αγγλία, ήταν μία καθαρά πολιτική σύγκρουση. Τα Media δεν άφησαν καμία πτυχή της αφώτιστη. Έδωσαν βήμα σε κάθε άνθρωπο που, δια της γνώμης τους, βοήθησε τον κάθε πολίτη να καταλάβει τι γίνεται. Αυτοί που καλούνταν στα κανάλια, ήξεραν να μιλάνε, ήξεραν και να ακούν. Αυτοί που τους καλούσαν, ήξεραν να θέτουν καίρια ερωτήματα, και να πιέζουν (με ευγένεια, τις πιο πολλές φορές, αλλά με αποφασιστικότητα) ώστε να λάβουν καθαρές απαντήσεις. Τέλος, αυτοί που παρακολουθούσαν, ήταν «εκπαιδευμένοι τηλεθεατές».

Εδώ, όλη αυτή η διαδικασία γίνεται αλλιώς. Έχει έντονα στοιχεία δράματος, αλλά και κωμωδίας μαζί. Κυριαρχεί το συναίσθημα. Η πρώτη εντύπωση. Το συμφέρον. Η απομόνωση της βολικής πληροφορίας που, πολλές φορές, δεν είναι καν τέτοια. Και, στο τέλος, οι φωνές. Το μπάχαλο. Ένας ασυγκράτητος λόγος, που δεν έχει λογική. Θόρυβος, που εντείνει τη σύγχυση. Ομογενοποιημένη ενημέρωση που, τελικά, και πολύ εύκολα, καταλήγει σε έκρηξη. Σε βία.

Από εκεί και ύστερα, βρισκόμαστε σε κατάσταση που καθορίζεται από ένα πολύ επικίνδυνο κοκτέιλ αμάθειας, εγωισμού, αγελοποίησης, φτηνού λόγου απ’ όλες τις πλευρές, και επιχειρημάτων tailor -made στα μέτρα «κάθε ενδιαφερόμενου».

Η ψυχραιμία, έφτασε από κάποιους να εκλαμβάνεται ως υποτονικότητα, συμβιβασμός, απάθεια, ακόμα και συνενοχή. Ο αντίλογος στα συνθήματα που κυριαρχούν, σχεδόν απαγορεύεται. Προκαλεί αντιδράσεις επιθετικές. Η λογική μοιάζει να έχει εξοστρακιστεί ολότελα από κάθε συζήτηση. Εάν εκφράσεις αντίρρηση για την λεγόμενη «επικρατούσα άποψη», που το μεγαλύτερο βάρος της πέφτει στον λεγόμενο «αντιμνημονιακό χώρο», αυτομάτως χαρακτηρίζεσαι αυτό που μπορεί και να μην είσαι. Αλλά κανείς δεν έχει διάθεση να ακούσει. Ο χουλιγκανισμός των γηπέδων, σε όλες του τις εκφράσεις, έχει διεισδύσει αδιάκριτα στην καθημερινή μας ζωή.

Συνθήματα χυδαία. Προτροπή εξόντωσης όποιου δεν είναι «με μας». Ο διαιτητής, ο κάθε διαιτητής, είναι «πουλημένος». Η μάνα του είναι ιερόδουλη, και εκδίδεται διαρκώς. Ο της «άλλης πλευράς», είναι εχθρός. Προδότης, διεφθαρμένος, ανάξιος, αποδιοπομπαίος.

Ο τυφλωμένος χούλιγκαν ταυτίζει τον εαυτό του με κάθε αποτέλεσμα της ομάδας. Η νίκη της, τον κάνει να νιώθει θριαμβευτής ο ίδιος. Η ήττα, ισοδυναμεί με δική του, προσωπική αποτυχία. Το ξέσπασμά του, και στη μία περίπτωση, και στην άλλη, είναι βίαιο και χυδαίο. Καταλαμβάνεται από μανία καταστροφής. Εκδηλώνεται με ένα αμόκ σεξουαλικού παροξυσμού. «Σας γάμησα», είναι η θριαμβευτική του κραυγή. «Θα σας γαμήσω», ή απειλή του όταν έχει ηττηθεί.

Αυτό το άγριο σκηνικό, κάθε μέρα που περνά απλώνεται όλο και πιο πολύ στους χώρους της καθημερινής μας ζωής. Τα δίκαια αιτήματα, όπως π.χ «να πληρώσουν, επιτέλους, εκείνοι που τα έφαγαν», χάνουν το νόημα και την ουσία τους, ακριβώς γιατί εκφράζονται με έναν τρόπο που, πια, δεν αντέχει σε καμία συζήτηση. Η ματιά εκείνου που επιτίθεται, είναι κόκκινη και άγρια. Σε βλέπει ως εξ ορισμού ένοχο, και απέχει ελάχιστα εκατοστά (αν απέχει καν) από την επιβολή της τιμωρίας σου, όπως εκείνος την αντιλαμβάνεται. Η υποψία, έχει μετατραπεί σε βεβαιότητα. Για όλους. Δηλαδή, για όσους δεν αντιλαμβάνεται ως «δικούς του». Όπως στο γήπεδο. Όποιος δεν φορά το δικό μας κασκόλ, πρέπει να πεθάνει!

Αυτός ο βρόχος σφίγγει και πνίγει την κοινωνία. Μία φήμη. Μία υποψία. Ένα ανέλεγκτο post σε κάποιο blog. Ένα… περιφερόμενο link, που φωνάζει «δες με και μένα». Ένα άρθρο υβριστικό, που υπερχειλίζει από επαινετικά comments. Ένα κείμενο που λέει «δεν είναι ακριβώς έτσι», πού γίνεται ως και αφίσα με επικηρυγμένο τον συγγραφέα του.

Οι πιο σκληροπυρηνικοί βρίσκονται από την πλευρά την… εύκολη! «Όχι στο Μνημόνιο». «Όχι στο Μεσοπρόθεσμο». «Όχι στη διαφθορά της πολιτικής». «Όχι στα πολιτικά τζάκια». Κλπ, κλπ. Οποιαδήποτε παρέκκλιση από αυτά, ακόμα και εάν κατ’ αρχήν συμφωνείς με ορισμένα, ισοδυναμεί με έγκλημα ασυγχώρητο, και τιμωρείται με συνοπτικές διαδικασίες από εκείνους που εκμεταλλεύονται και ζουν από τη δύναμη του όχλου. Δεν υπάρχει χώρος για συζήτηση. Για ανταλλαγή απόψεων. Δεν υπάρχει κάν διάθεση αναζήτησης της αλήθειας. Δεν καταβάλλεται η παραμικρή προσπάθεια κατανόησης των όσων συμβαίνουν και, μάλιστα, με τέτοιον καταιγιστικό τρόπο. Οι περισσότεροι από εμάς δεν έχουμε καταφέρει καλά -καλά να μάθουμε τους όρους που χρησιμοποιούνται, και να εμπεδώσουμε τη σημασία τους. Ελάχιστοι έχουν καθίσει με την ησυχία τους να μελετήσουν τα «πακέτα των μέτρων». Στέκονται σε επιλεκτικές πληροφορίες, συνήθως εκείνες που αφορούν μόνο τον εαυτό τους ή τον δικό τους κλάδο.

Έτσι, η δυνατότητα σοβαρής αντίδρασης σε πολλά από τα όντως σκληρά και άδικα μέτρα, σχεδόν εξανεμίζεται. Η βία αντικαθιστά τη λογική. Ο αγώνας, μολύνεται. Το «σύστημα», έχει κάθε λόγο να πανηγυρίζει. Όπως, ακριβώς, πανηγυρίζει και ο βρώμικος ποδοσφαιρικός παράγοντας, όταν τα επεισόδια των χούλιγκαν διώχνουν την προσοχή του κόσμου από τα πραγματικά προβλήματα της ομάδας (την οποία, στο μεταξύ, έχει λεηλατήσει ο κάθε «κυρ-Πρόεδρος»), και την πέφτει μόνο στην εξέδρα. Το ζητούμενο, ένα και μοναδικό: Να κερδίσει η ομάδα (δηλαδή, εγώ), έστω και με «πέτσινο» πέναλτι στο 90’!

ΚΟΙΝΟΠΟΙΗΣΗ
Προηγούμενο άρθροΔεν πληρώνω – μα λερώνω…
Επόμενο άρθροΠόσο αγαπάμε αυτόν τον τόπο;
Ο Χρήστος Μιχαηλίδης γεννήθηκε και μεγάλωσε ως τα 12 του χρόνια στη Ζιμπάμπουε. Ηρθε στην Ελλάδα με πολύ ενθουσιασμό, που του κόπηκε σχεδόν από την πρώτη μέρα όταν μπήκε σε λεωφορείο και είπε "καλημέρα σας, κύριε εισπράκτορα, μπορώ να έχω ένα εισιτήριο για Αθήνα παρακαλώ;", για να εισπράξει βλέμμα άγριο και λόγια απότομα "κάνε μας τη χάρη, μαμόθρεφτο!". Ήταν μία χρήσιμη προσγείωσις. Στο σχολείο τον έλεγαν "Αφρικανό", στο Πανεπιστήμιο (όπου σπούδασε Μαθηματικός) "Σκιπίωνα", και στα πρώτα του δημοσιογραφικά βήματα, ως αθλητικός συντάκτη, "Γκρόμπελαρ", αφού ο τότε τερματοφύλακας της Λίβερπουλ ήταν και αυτός Ζιμπαμπουανός. Εκανε μεταπτυχιακά (στη Στατιστική και Οικονομετρία) στην Αγγλία, όπου το "γύρισε" οριστικά στη δημοσιογραφία, έγινε ανταποκριτής της "Ελευθεροτυπίας", εργάστηκε στο BBC, και άρχισε τη διδακτορική του διατριβή στο Πανεπιστήμιο City στην "τεχνική των συνεντεύξεων στη γραπτή και ομιλούσα δημοσιογραφία". Επέστρεψε (ακόμα αναρωτιέται γιατί;) στην Ελλάδα το 1992 και εργάστηκε σε διάφορα "μαγαζιά", αλλά το πιο σταθερό του, μέχρι και σήμερα, είναι η "Ελευθεροτυπία". Έκανε ραδιοφωνικές εκπομπές στο "Σκάι", στον "Δίεση" και στο Τρίτο Πρόγραμμα, και πέρασε κι ένα φεγγάρι από την τηλεόραση, συγκεκριμένα από το Μega και τη ΝΕΤ. Είναι παντρεμένος με την Μικαέλλα. Έχουν έναν γιό, τον Μιχάλη, που σπουδάζει στην Αμερική. Το χόμπι του, αγγλοσαξωνικότατο, είναι το γκολφ όπου έχει handicap 27, και έχει κερδίσει, φέτος, ένα μηνιαίο τουρνουά στη Γλυφάδα…

13 ΣΧΟΛΙΑ

  1. Φίλε Χρήστο, συγχώρα μου τον ενικό,αλλά είμαστε ακριβώς συνομήλικοι με πολλές κοινές εμπειρίες.
    Σε διάβαζα πάντα στην «ελευθεροτυπία» και έλεγα το ίδιο θα έγραφα και εγώ.
    Το σημερινό σου άρθρο θα το συνυπέγραφα ένα δύο χρόνια πριν.Τώρα οι συνθήκες είναι όμως τελείως διαφορετικές. Οι άνθρωποι αγωνίζονται μετά από πολλά χρόνια, πάλι για την επιβίωση,οι άνεργοι ξεπέρασαν σε αριθμό τους εργαζόμενους. Η πείνα, φίλε Χρήστο είναι κακός σύμβουλος. Το ένστικτο της επιβίωσης είναι ισχυρότερο από την λογική. Μην υποτιμάς το λαϊκό ένστικτο. Δεν είναι ολυμπιακός παναθηναϊκός, είναι αγωνία και φόβος. Είναι εγκατάλειψη και προδοσία. δεν θέλω να γίνω μάντης κακών αλλά η σημερινή κατάσταση, που την περιγράφεις με τα μελανότερα χρώματα μπορεί αύριο να φαντάζει ειδυλλιακή. Ο εμφύλιος, πραγματικά η μεταφορικά, είμαι ήδη εδώ.
    Οι φωνές της λογικής και η ψυχραιμία όταν μαίνεται ο πόλεμος και παίζονται οι ζωές μας κορώνα γράμματα μοιάζουν γραφικές πολυτέλειες μιας άλλης εποχής.
    Στόν πόλεμο το δίλημμα η με μας η με τους άλλους είναι πραγματικό.
    Πιστεύω ότι ο ήπιος χαρακτήρας σου σε κάνει να γράφεις έτσι και θα το ξανασκεφτείς.

  2. Εξαιρετικό άρθρο! Μου θυμίζει τι τραβούσαμε εμείς οι «Μπαγεβιτσικοί» από τους σκληροπυρηνικούς «οργανωμένους» οπαδούς της ΑΕΚ, όταν τολμούσαμε να αρθρώσουμε μια καλή κουβέντα για τον πρώην προπονητή! Με την ευκαιρία, δείτε κι αυτό:

    http://costaspap.blogspot.com/2011/06/blog-post_18.html

    Ελπίζω η Ελλάδα να μη γίνει μια «πρώην χώρα», όπως δυστυχώς μιλάμε σήμερα για την «πρώην ΑΕΚ»…

  3. Όταν η «πρώτη δημοκρατική κυβέρνηση της χώρας»(Πάγκαλος) επεβλήθη επί δικαίων(κυρίως) και αδίκων με μια πολιτική νοοτροπία Σταλινικού τύπου(διαδοχικές διαγραφές διαφωνούντων από τον «δημοκράτη» Α.Παπανδρέου)με τα «δεν δικαιούστε δια να ομιλείται» του τότε αντιπροέδρου Κουτσόγιωργα(ο οποίος «εφαγε» 2 εκατομύρια dollars) και αυτό συνεχίστηκε, έστω και λιγότερο ωμά μέχρι πρόσφατα ακόμα και από τη θέση της αξιωματικής αντιπολίτευσης για το κυβερνών κόμμα, ποιό «καλό παράδειγμα» σωφροσύνης, σύνεσης και ειλικρινούς διαλόγου πιστεύετε πως μεταδόθηκε στη ελληνική κοινωνία ανά την επικράτεια;

    Ο σοφός λαός έχει ένα ρητό για όσα βιώνουμε: » Σαν σπείρεις ανέμους, θα θερίσεις θύελλες…».

    Ευτυχώς, ΕΥΤΥΧΩΣ(!), που βρισκόμαστε ακόμα εντός της Ευρωπαϊκής Ένωσης και σήμερα, στο χείλος του γκρεμού μετά από μια τέτοια 30ετή πολιτική αναίδεια, οι Ευρωπαίοι εταίροι μας μάς βάζουν τελικά τα δύο πόδια σε ένα παπούτσι, με το ζόρι. Μήπως και συνέλθουμε…

  4. «Εγκληματίες», «Χούλιγκαν», «Ημιμαθείς», «Βίαιοι», «φθηνός λόγος», «Χυδαιολόγοι», «Καταστροφο-μανείς», «αδιάλλακτοι», «συκοφάντες», «δειλοί», «ντελάληδες ψέυδους» κ.α…. είναι μερικές από τις άμεσες ή έμμεσες ύβρεις που εκσφεντονίζονται από ένα άρθρο εντέχνως καλυμμένο με τον μανδύα του ψευτο-πολιτισμού.
    Προσωπικά, έχω βιώσει όλα αυτά που εσείς κατηγορείτε ότι πράττουν οι αντι-καθεστωτικοί, από τους καθεστωτικούς.
    Με άλλα λόγια, καθημερινώς τοποθετούνται ευτελή διλήμματα όπως μνημόνιο ή προδοσία, πληρωμή τόκων ή πτώχευση, εθνική συρρίκνωση ή έξοδος από το ευρώ, παράδοση εθνικής κυριαρχίας ή πείνα, αληθινός μάγκας ή τζάμπα μάγκας, εργατικός ή τεμπέλης, μνημονιακός ή συντεχνιακός, μεσοπροθεσμιακός ή βολεμένος και άλλα «κομψά», που με έμμεσο τρόπο χαρακτηρίζουν τη στάση σκεπτόμενων ανθρώπων και όχι προβάτων.
    Έχετε δίκιο σε ένα πράγμα όμως: Είμαστε απίστευτα ημιμαθείς λαός οπότε και καλά κάνετε και λέτε όσα λέτε.
    Θα έχουν πέραση, να είστε σίγουρος.

  5. Αγαπητέ Ανέστη. Ευχαριστω για το σχόλιό σου. Καταλαβαίνω όσα γράφεις, δεν τα σημερίζομαι όμως. Η δική μου, άς την πουμε «φιλοσοφία», την οποία έχω υποστηρίξει δημόσια πολλές φορές, μπορεί να αποτυωθεί και στην ακόλουθη ρήση του Μαχάτμα Γκάντι, ο οποίος είμαι σίγουρος πως, εάν ζούσε σήμερα, υπό τις τωρινές συνθήκες, στην Ελλάδα, αφ’ ενός μεν θα κατάφερνε να πείσει τον κόσμο να ακλουθήσει τον δρόμο της κακώς ονομαζόμενης «παθητικής αντίστασης», προτιμότερο ειναι το «αντίσταση χωρίς βία», το κέρδος θα ηταν ήδη ορατό, αλλά και πολλαπλό. Η ρήση αυτή λέει ότι «there are many causes for which I am ready to die, but there is no cause for which I am willing to kill». Δηλαδή, «υπάρχουν πολλοί λόγοι για τους οποίους θα ήμουν έτοιμος να πεθάνω, αλλά ούτε ένας για τον οποίο θα μπορούσα να σκοτώσω»..

    Σε μιάν «άλλην αναγωγή», αυτό ακριβώς λέω και στο άρθρο μου. Οτι η βία δεν ειναι αποδεκτή. Οτι, ακόμα και σε μία κατάσταση την οπόία εσύ ονομάζεις «εμπόλεμη», ο δρόμος της αποφασιστικής, χωρίς βία, αντίστασης του κόσμου, είναι και δυσκολότερος αλλ΄και αποτελεσματικότερος. Πολύ πιο εύκολο, Ανέστη, είναι το να ρίχνεις γιαούρτια, να δέρνεις και να προπηλακίζεις, παρά να δέχεσαι ο ίδιος την βία του ισχυρού, και διά αυτής της πράξης, έχοντας όμως κοινοποιήσει το δίκιο σου, δεν μπορείς παρά να κερδίσεις, στο τέλος.

    Αυτα, και ευχαριστω πάλι.

    Χρηστος.

  6. «Τα δίκαια αιτήματα, όπως π.χ «να πληρώσουν, επιτέλους, εκείνοι που τα έφαγαν», χάνουν το νόημα και την ουσία τους, ακριβώς γιατί εκφράζονται με έναν τρόπο που, πια, δεν αντέχει σε καμία συζήτηση.»

    Τα δίκαια αιτήματα ΔΕΝ χάνουν ΠΟΤΕ το νόημα και την ουσία τους. Ποτέ και για τίποτα. Μου θυμίζει αυτή η φράση σας κύριε Μιχαηλίδη, κάτι τηλεοπτικούς «αστέρες» (είτε πολιτικούς -κυρίως- είτε καλοσιδερωμένους… γενικώς) που οι κινήσεις του σώματός τους ή του προσώπου τους με έναν θεατρικό τρόπο επιτειδευμένα δυσανασχετεί απαξιωτικά μπροστά σε κάποιον που επειδή η απειρία του στο γυαλί δεν τον συγκρατεί, μοιάζει σαν υστερικός στην προσπάθειά του να καταθέσει την δική τους Αλήθεια. Αυτή η γελοιοποίηση που επιχειρείται στην τηλεοπτική δημοκρατία που ζούμε είναι το όπλο του συστήματος και αυτή η φράση επειδή είναι γραμμένη από τα ακροδάκτυλά τα δικά σας, φοβάμαι πως την νομιμοποιεί, για να μην πω πως φοβάμαι πως θα την κάνει δόγμα και από άλλους, πιο προοδευτικούς ανθώπους αύριο, μεθαύριο.

    @ Ανέστη Κιούπαλη, σε τιμώ.

  7. Αυτό που λέτε συμβαίνει σε μεγάλο βαθμό. Το γιατί όμως είνα που πρέπει να ψάξει κανείς και όχι απλώς να διαπιστώνει ότι ο κόσμος -γι’ αυτόν μιλάτε ουσιαστικά- δεν δέχεται πλέον άλλες απόψεις από αυτές που έχετε γράψει. Το γιατί λοιπόν, προέρχεται από μία κυβέρνηση που κάνει αυτό που περιγράφετε και κατακρίνετε. Δηλάδή, δέχεται αυτή η κυβέρνηση οτιδήποτε διαφορετικό εκτός από το ΝΑΙ ΣΤΟ ΜΝΗΜΟΝΙΟ, ΝΑΙ ΣΤΟ ΜΕΣΟΠΡΟΘΕΣΜΟ, ΝΑΙ ΣΤΟ ΕΝΑ ΚΑΙ ΝΑΙ ΣΤΟ ΑΛΛΟ; Αυτό είναι το πρόβλημα κ. Μιχαηλίδη.
    Δεν έχει καμία διάθεση να συζητήσει ούτε με τον λαό, από τον οποίο πηγάζει η εξουσία της. Εκτός κι αν μιλάμε για διχτατορία τελικά.Και όλα αυτά από μία κυβέρνηση που είναι εντελώς ανήθικη, αφού εκλέγηκε με ένα εντελώς διαφορετικό πρόγραμμα από αυτό που εφαρμόζει. Αν είχε την ελάχιστη ευθιξία θα έπρεπε να φέρει τη νέα πολιτική της -που υποτίθεται διαφοροποιήθηκε λόγω της καμένης γης που ανέλαβε- στο λαό και να λάβει την έγκρισή του.
    Και κάτι τελευταίο. Αν διαβάσει ο κόσμος τα πακέτα των μέτρων όπως τον καλείτε, τότε είναι που θα πει ακόμα μεγαλύτερο ΟΧΙ.

  8. Κύριε Μιχαηλίδη,
    υποθέτω πως όταν γράφατε το εξαιρετικό σας άρθρο γνωρίζατε πως «δεν θα υπερχειλίζει από επαινετικά comments» και πως οι περισσότεροι θα το προσέγγιζαν -στην καλύτερη περίπτωση- με επιφύλαξη.
    Καταθέτω το δικό μου σχόλιο για να σας καταδείξω ότι υπάρχουν και κάποιοι (λίγοι, δίχως άλλο) που σκέφτονται με τον τρόπο που σκέφτεστε και εσείς και τους οποίους εκφράζουν απόλυτα τα γραφόμενά σας.
    Ελπίζω να συνεχίσετε έτσι και να μην ενοχλείστε από τοποθετήσεις που χαρακτηρίζουν το άρθρο σας ως «εντέχνως καλυμμένο με τον μανδύα του ψευτο-πολιτισμού». Τέτοιοι χαρακτηρισμοί από τους σκληροπηρυνικούς της εύκολης πλευράς, πρέπει να σας τιμούν!

  9. Σαν να διαβάζω κείμενα του 2004 για το Σχέδιο Ανάν… Το ίδιο πράγμα, τα ίδια επιχειρήματα περί δύσκολου «ναι». Πόσο δύσκολο είναι να πει μία πολιτική ηγεσία ένα «ναι» σε όλους τους δυνατούς της γης που μάλιστα σε απειλούν ότι αν δεν το κάνεις θα χρεοκοπήσεις; Χμ… πολύ δύσκολο ακούγεται!
    Και πόσο δύσκολο είναι να τους τρίψεις στη μούρη το Σχέδιο Ανάν ή το Μεσοπρόθεσμο κ. Μιχαηλίδη ακόμα και όταν σε απειλούν; Πολύ εύκολο ε; Για ρωτήστε τον πρωθυπουργό να σας πει πόσο εύκολο είναι να πει «όχι» στη Μέρκελ, τον Σαρκοζί, στην Τρόικα και το ΔΝΤ…

  10. Αγαπητέ Χρήστο,
    Σε διάβαζα σποραδικά στην Ελευθεροτυπία και σε άκουγα στη ραδιοφωνική σου εκπομπή -νομίζω στον Δίεση FM.
    Ό,τι έγραψες με εκφράζει 100%. Δυστυχώς, σε αυτό το τραγικό αδιέξοδο που έχουμε φτάσει, οι νηφάλιες φωνές εξασθενούν και μειώνονται. ΄Ετσι, περνά η εικόνα στους έξω (στους πιστωτές/δανειστές μας, στους εταίρους μας, στους γνήσιους επενδυτές ή στους τοκογλύφους που αγόρασαν ομόλογα ή CDS) ότι εξακολουθούμε να το παίζουμε οι τρελοί του χωριού. Κάποια στιγμή, θα περιορίσουν την έκθεσή τους σ’ένα ενδεχόμενο κανόνι μας (ήδη, οι γαλλικές & γερμανικές τράπεζες έχουν ξεφορτωθεί σημαντικό κομμάτι των ελληνικών ομολόγων) και πολύ απλά θα τραβήξουν την πρίζα… Τότε, όμως, αυτό που τώρα περνάει η χώρα θα φαίνεται a walk in the park.

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here