Feuille volante…

0
39

…Κύριε Πρόεδρε της Βουλής, πιστεύω λοιπόν πως πρώτα έπρεπε να δημιουργήσετε το Ταμείο Συγγνώμης των Πολιτικών και μετά το Ταμείο Στήριξης της Ελλάδας. Κύριε Πρόεδρε, αν υλοποιήσετε την πρόταση μου -που δεν το πιστεύω -όταν ενυπόγραφα κάποιος από τους πολιτικούς των τελευταίων δεκαετιών και των σημερινών «αποταμιεύσει» τη συγγνώμη του στο προτεινόμενο Ταμείο, τότε και εγώ θα ενισχύσω οικονομικά το δικό σας Ταμείο με αθώες ιδέες, εφηβική δύναμη, και ελπιδοφόρα όνειρα. Με εκτίμηση Σιαμάγκα Θ. Χριστίνα Μαθήτρια Γυμνασίου Κατερίνης (*εδώ ολόκληρη η επιστολή της Χριστίνας http://www.math-her.gr/index.php/2010-01-09-17-45-06/40-2010-01-09-14-59-13/230-2010-04-17-21-35-07*)

Μία από τις αγαπημένες μου internet-ικές συνήθειες είναι το google-άρισμα. Συχνά, πληκτρολογώ στο google μία φράση, ένα όνομα, μία πληροφορία και «χάνομαι» σε όσες αναφορές υπάρχουν στο διαδίκτυο. «Συγνώμες πολιτικών» ήταν η αναζήτησή μου κι έτσι «έπεσα» τυχαία σε αυτήν την επιστολή της Χριστίνας, γραμμένη στις 17/4/2010 και πριν μπει στο καθημερινό μας λεξιλόγιο η λέξη «μνημόνιο». Μία λέξη που θα μας υπενθυμίζει για πολλά χρόνια και με επώδυνο τρόπο, ότι οι «συγνώμες πολιτικών» αποτελούν προεκλογικά ή μετεκλογικά φέιγ βολάν (feuille volante, γαλλιστί…)

Κι αν η Χριστίνα, μαθήτρια γυμνασίου νιώθει τέτοια απαξίωση -με εντυπωσιακά μεγάλες για την ηλικία της δόσεις ειρωνείας- και πίκρα, χωρίς καν να είναι υπεύθυνη γι’αυτό, χωρίς καν να το έχει επιλέξει με την ψήφο της όπως σωστά αναφέρει, τότε εγώ -που έχω ξεχάσει πια τη πρώτη μου φορά «στο παραβάν» – πέρα από την ίδια απογοήτευση και αποστροφή, νιώθω συνάμα και ντροπή όταν μετράω τις συγνώμες ανθρώπων που πρωταγωνίστησαν στην πολιτική σκηνή της χώρας μας τα τελευταία 20 χρόνια.

Δε μπορώ να ξεχάσω τον κ. Γιώργο Βουλγαράκη και το… αυτομαστίγωμά του στην πλατεία Συντάγματος για το καλό της παράταξης… Τον κ.Γιώργο Λιάνη να εξομολογείται ότι δεν τολμά να κυκλοφορήσει στο δρόμο, αναγνωρίζοντας την οργή που νιώθει γύρω του κι εναντίον του από τον κόσμο. Υπάρχει και η άλλη «συγνώμη», εκείνη της συν-υπευθυνότητας, εκείνη του κ. Θεόδωρου Πάγκαλου: Συγνώμη αλλά μαζί τα φάγαμε, είπε ο αντιπρόεδρος της κυβέρνησης, σε μία σπάνια στιγμή αυτοκριτικής α λά Πάγκαλος… αφήνοντας άναυδους χιλιάδες χιλιάδων Έλληνες (κυρίως μισθωτούς και συνταξιούχους), οι οποίοι καλούνται τώρα -όπως άλλωστε έκαναν επί χρόνια- να κουβαλήσουν στις πλάτες τους το ανάθεμα, αλλά πλέον και τη ρετσινιά του χαραμοφάη και ψεύτη που του κόλλησαν οι «όξω από δω», διότι οι εσωτερικοί φωστήρες «μαγείρευαν» τα δημοσιονομικά μας στοιχεία (μεταξύ άλλων…)

Οι κορόνες τώρα πια (μέσα σε αυτό το ασφυκτικό οικονομικό πλαίσιο) περί π.χ ανάπτυξης πράσινης ή άλλου χρώματος μοιάζουν με προφάσεις εν αμαρτίαις όταν επί χρόνια δεν γινόταν ή υπονομευόταν (εκ των έσω συχνά) κάθε προσπάθεια να στραφεί η χώρα μας σε άλλες ανανεώσιμες πηγές ενέργειας (ψάξτε στο internet π.χ για το θαλάσσιο αιολικό πάρκο στη Δανία για να διαπιστώσετε πως και τι γίνεται σε άλλες χώρες).

Η ανακάλυψη του τέρατος της γραφειοκρατίας και του τερατώδους αδηφάγου Δημοσίου έγινε (τάχα μου-τάχα μου) και με καθυστέρηση πολλών ετών από όλους αυτούς που φρόντιζαν με επιμέλεια κι ανατριχιαστική συνέπεια να «κουρδίζουν» και να «λαδώνουν» τα κρατικά γρανάζια, τοποθετώντας ανά τακτά χρονικά διαστήματα νέα «γρανάζια» διαφόρων χρωμάτων σε μηχανισμούς -διεφθαρμένους μέχρι εκεί που δεν παίρνει- όπως εφορίες, πολεοδομίες κλπ οι οποίοι γιγαντώθηκαν εις βάρος θεμελιωδών αναγκών για τους πολίτες ενός κράτους: Την παιδεία, την υγεία, την πρόνοια, την ασφάλεια.

Οι διακηρύξεις περί διαφάνειας και αξιοκρατίας καθημερινά -επί χρόνια- αποδεικνύονται κενές περιεχομένου σε μία χώρα που εξακολουθεί να είναι πρωταθλήτρια στη διαφθορά, την ατιμωρησία, την αναξιοκρατία και το «φιλικό βόλεμα» κάποιων εις βάρος άλλων. Το μεγαλύτερο -ίσως- ανάθεμα για ένα κράτος είναι η αδυναμία εφαρμογής των νόμων του. Κι αυτούς (τους νόμους) τους αντιμετωπίζουμε (κι αποτελεί κοινή παραδοχή αυτό) ως μαιζονέτες, ψάχνοντας τρόπους είτε να τις ανοίξουμε «παράθυρα» ή πόρτες, είτε να καλύψουμε τους ημιυπαίθριους…

Και το «κάλλιο αργά παρά ποτέ» που μπορεί τώρα να λένε κάποιοι από τους νυν ή τέως κυβερνώντες (ΠΑΣΟΚ-ΝΔ), σε μια -συχνά φιλότιμη- προσπάθεια να πείσουν ότι κάτι (από αυτά που εκείνοι»έφτιαξαν»και συντήρησαν) μπορεί και πρέπει πλέον να ανατραπεί, δεν αποτελεί επιχείρημα, αλλά τραγική έως εγκληματική παραδοχή έλλειψης οράματος, γνώσης, αντίληψης, ήθους, πολιτικής εντιμότητας και διορατικότητας.

Σε όλα αυτά λοιπόν που επί χρόνια μας ρημάζουν «ήρθε» και «κατσικώθηκε» ως τραγικό αποτέλεσμα το Μνημόνιο κι ως η «μοναδική διέξοδος» από μία κρίση για την οποία ασφαλώς δεν ευθύνεται η Χριστίνα που έγραψε την επιστολή προς τον πρόεδρο της Βουλής, αλλά η γονιδιακή (εντέλει νομίζω) αδυναμία μας να αλλάξουμε νοοτροπία (νόος+τρόπος) και συνεπώς τον τρόπο που αντιμετωπίζουμε τη ζωή μας, την καθημερινότητά μας, τις ανάγκες μας, τους συμπολίτες μας και τον τόπο αυτό. Κι αυτό κύριε Πάγκαλε οφείλατε να το έχετε κάνει πρώτα εσείς από την έδρα σας στο κοινοβούλιο, πριν -με περισσή αλαζονεία και δίχως ίχνος αιδούς κι αυτογνωσίας-δηλώσετε ότι «μαζί τα φάγαμε»…

ΚΟΙΝΟΠΟΙΗΣΗ
Προηγούμενο άρθροΗ κρίση των αξιών έφερε την οικονομική κρίση
Επόμενο άρθροΤο παιδί κότσια έχει, λεφτά όχι! Πώς θα σπουδάσει;
Όταν τελείωσα το (δημόσιο) λύκειο άρχισα να σπουδάζω Ιστορία Τέχνης. Στο...δρόμο όμως με πρόλαβε η δημοσιογραφία κι έτσι άφησα τις σπουδές για το...λειτούργημα. Μετανοιώνοντας μερικά χρόνια αργότερα, άρχισα και πάλι να σπουδάζω στο Ανοιχτό Πανεπιστήμιο, στο τμήμα Ευρωπαϊκού Πολιτισμού, ελπίζοντας ότι στην ηλικία των...50 θα καταφέρω να πάρω το πτυχίο μου. Τα πρώτα δημοσιογραφικά μου βήματα έγιναν το 1992, στο ραδιοφωνικό σταθμό ΩΧ-FM, κάνοντας ελεύθερο ρεπορτάζ, ενώ παράλληλα -ως εξωτερικός συνεργάτης- εργαζόμουν και στην ΕΤ-2, σε παραγωγή του ψυχαγωγικού προγράμματος. Ενα χρόνο αργότερα βρίσκομαι στο STAR-Channel, πάλι ως ελεύθερη συντάκτρια, παρακολουθώντας και το ρεπορτάζ του Υπουργείου Πολιτισμού. Ταυτόχρονα ξεκίνησα και την παρουσίαση δελτίων ειδήσεων. Το 1994 κι έχοντας συμπληρώσει ένα χρόνο στο STAR-Channel, βρίσκομαι κάτω από τη στέγη της (τότε) ΕΤ2, παρουσιάζοντας το κεντρικό δελτίο ειδήσεων και κάνοντας ελεύθερο ρεπορτάζ. Το 1998 στη ΝΕΤ πλέον, παρουσιάζω το νυχτερινό δελτίο ειδήσεων, έχοντας σταματήσει το ρεπορτάζ. Ενα χρόνο αργότερα -μαζί με τον Αντώνη Λιάρο- αναλαμβάνουμε την παρουσίαση του κεντρικού δελτίου ειδήσεων στη ΝΕΤ. Το καλοκαίρι του 1999, από τη...Μεσογείων (ΝΕΤ) πήγα στη Λεωφόρο Κηφισίας, στον ANTENNA. Επί 3 παρουσίαζα το κεντρικό δελτίο ειδήσεων του σταθμού. Την πρώτη χρονιά με τον Τέρενς Κουίκ και τις άλλες δύο με το Νίκο Μάνεση. Παραμένω έως και σήμερα στο δυναμικό των ειδήσεων του ΑΝΤΕΝΝΑ, παρουσιάζοντας δελτία ειδήσεων και το κεντρικό δελτίο τα Σαββατοκύριακα.

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here